Pierwsze sesje z dzieciakiem

W końcu się zmogłem - i wyciągnąłem Sword & Wizardry Whitebox PL. Powiedziałem dzieciakowi, żeby wziął kartkę i napisał na niej słowo: siła. Kazałem mu rzucić 4 razy kostką, odrzucić najniższą i z sumować wynik. I tak poleciało. Ucieszył się, że ma wysoką zręczność, zasmucił, że tylko 8 na kondycji. I polecieliśmy na przygodę.

Podczas krótkiej sesji wydarzyło się kilka interesujących rzeczy - tu trzeba od razu powiedzieć, że 9-cio latek zaskoczył mnie kilkoma zagrywkami. 

Po pierwsze, naturalnie i sam z siebie poszedł po kolejną kartkę i jak tylko jego okręt rozbił się w tajemniczym miejscu zaczął szkicować mapę. 

Po wtóre, chce mieć od razu wpływ na fabułę, wymyślił sobie, że w oddali widzi dymy, więc to musi być wioska. 

Po trzecie, kiedy napotkał pierwszego goblina miał zagwozdkę czy z nim pogadać czy wyskoczyć z mieczem. 

Po czwarte, od razu postanowił wybudować obóz - i od razu z rozmachem. Palisada, trzy namioty na środku i brama. A potem zapytał, czy jeszcze może dobudować mało wieżę strażniczą.

Po piąte, założył, że w pobliskiej rzece żyją wodniki i trytony, a podczas kolejnej sesji dorzucił piranie. 

Po szóste, jestem po prostu zachwycony jego wyobraźnią, która nie jest sformatowana przez najpopularniejszy format gry. 

Myślę, że poczucie tego, że nie jestem dla niego mistrzem gry, rozumianym w tradycyjny sposób, to znaczy tego który ma zawsze rację, który pilnuje realizmu, który ma plan, który narysował już całą mapę wyspy, ustalił frakcje i ich intrygi, rozpisał scenariusz przygody a nawet kampanię, ale raczej partnerem w rozgrywce i co najwyżej znawcą zasad i sędzią, sprawia, że czuję trudną do wyrażenia świeżość tego doświadczenia.