» Recenzje » Tłumaczenia » Savage Worlds – edycja polska, druga recenzja

Savage Worlds – edycja polska, druga recenzja


wersja do druku

Mechanika uniwersalna szybka i przyjazna, ale czy przełomowa?

Autor: Redakcja: Staszek 'Scobin' Krawczyk

Savage Worlds – edycja polska, druga recenzja
Savage Worlds, […]
Przygotuj się na rozgrywkę inną niż wszystkie poprzednie! […]
to najszybsza mechanika na rynku […].


Z polską edycją Savage Worlds Explorer’s Edition wiązałem spore nadzieje. Liczyłem na mechanikę, która usprawni moje sesje, przy okazji czyniąc rozgrywkę znacznie bardziej dynamiczną i efektowną za pomocą nieszablonowych rozwiązań. Rewers okładki obiecuje wszak, jak zacytowałem powyżej, odmienność charakteru rozgrywki od innych produktów obecnych na rynku, a także wyjątkowo szybkie rozwiązywanie testów. Jako oddany fan jednego najpopularniejszego w swojej konwencji, chwalonego za dokonane uproszczenia i zarazem dość uniwersalnego systemu (całkiem szybkiego whitewolfowskiego Storytellera) musiałem powiedzieć "sprawdzam".

Zaloguj się aby wyłączyć tę reklamę

Moje pierwsze wrażenia po otwarciu paczki z podręcznikiem były mieszane. Okładka jest estetyczna, ale niestety miękka. Po kilku tygodniach używania i noszenia na sesje podręcznik sprawiał wrażenie zaczytanego na śmierć – powyginane rogi, zmechacone krawędzie kartek, okładka w jednym miejscu naddarta. Do tego objętość też nieszczególna, niecałe 180 stron niewielkiego formatu zeszytowego. Podręcznik zaledwie klejono, co spowodowało, iż w trakcie lektury poszczególne jego sekcje lubiły się rozklejać aż do grzbietu. Od tego momentu podręcznik w trakcie kartkowania zawsze irytująco się na nich otwierał. Na szczęście, sekcje osadzone są w kleju głęboko, więc nie doprowadziło to do wypadania stron. Papier dość cienki, barwy są nasycone, tekst ostry, nic się nie rozmazuje. Skład jest prosty, acz schludny – podręcznik złożono dużą, szeryfową czcionką, złamano czytelnie w dwie kolumny. W sam raz do szybkiego przeglądania na sesji, dzięki temu czytało się SWEPL bardzo wygodnie.

Poziom ilustracji jest mocno zróżnicowany. Jest szereg obrazków naprawdę fenomenalnych, o świetnej kresce i tonach klimatu. Mnóstwo przynajmniej niezłych, są jednak i pojedyncze koszmarki, na bakier z perspektywą czy anatomią. W sumie jednak zróżnicowanym stylem i szeroką tematyką dają pojęcie o tym, w jak rozmaitych światach może się toczyć rozgrywka. Zdecydowanie zabolał mnie natomiast brak załączonej karty postaci. Być może faktycznie wszyscy już są w stanie sobie takową ściągnąć ze strony wydawnictwa (swoją drogą niesamowicie intensywnie i profesjonalnie wspierającej SWEPL!) i samodzielnie, w razie potrzeby, wydrukować. Ja jednak czytałem podręcznik, będąc zupełnie offline. Chciałem stworzyć kilka postaci testowych i brak wzorca karty w znacznej mierze mi to utrudniał. Jak zawsze z całkowicie nowym systemem, nie miałem pewności, czy czegoś nie pominąłem. Dość zawiły układ treści w podręczniku także nie ułatwiał zadania. O tym jednakże dopiero poniżej.

Pierwsze "uh-oh!" zaliczyłem już na najwcześniejszych kartach podręcznika, przy wzmiance o tym, jak to "wyjątkowo przydatne do gry są figurki, ale ostatecznie też da się bez nich obyć". Do diaska, figurki i makieta, mierzenie dystansów i cała ta bitewniakowa otoczka to bodaj najdalsze moje skojarzenie od Fast-Furious-Fun, hasła reklamowego Savage Worlds, w polskiej edycji zastąpionego przez Brawurowo i Grywalnie. Gdzie ja trafiłem, D&D 4ED? No dobrze, ale dajmy systemowi szansę, w końcu ludzie lubią figurki, lubią sobie zobrazować znacznikami na mapce sytuację w walce. Spore ryzyko jednak, że szybkość i innowacyjność na tym ucierpią, pomyślałem. Potem zgrzytnął mi dość nachalny product placement w samej treści podręcznika. A to kości Q-Workshop z Internetu, jakby innych w ten sposób nie sprzedawano, albo Battle-Mat [TM!] z oferty firmy Chessex. Tekst podręcznika powinien moim zdaniem być neutralny. Niechże sobie reklamy go otaczają, ale wtręt tego rodzaju jest mi równie przykry, co ewentualny pomysł wdrukowania całostronicowych reklam pomiędzy rozdziałami.

Następnie zabrałem się za wertowanie rozdziału o tworzeniu postaci. System sauté zakłada granie Fordem w dowolnym kolorze… Khm, postacią dowolnej rasy, pod warunkiem iż będzie to człowiek. Teoretycznie można oczywiście założyć, że elf, tauren, czy co tam zechcemy wprowadzić jako rasę grywalną, dostanie jakieś bonusy do Cech, jakieś inne darmowe przewagi niż dowolna dla człowieka, przewagi właściwe potworom, et caetera. Wszystko trzeba będzie jednak wykombinować samemu, albo zaprojektować na zasadach inżynierii wstecznej w oparciu o bestiariusz, gdyż MG pozbawiono nawet najbardziej podstawowych przykładów w rodzaju "OK, tak rozwiązaliśmy tworzenie postaci elfa, a tak krasnoluda, zaś postać wampira czy wilkołaka zacznie z takimi cechami" (są tylko zdawkowe ramki zasad). Oczywiście, wszystko zależy jakiego elfa, krasnoluda czy wampirołaka, w jakim settingu i tak dalej. Naprawdę pomocny byłby jednak choć najbardziej archetypiczny tolkienowski krasnolud czy klasyczny wampir rodem z powieści Anne Rice. Nie jest to drastyczny problem, ale sygnalizuje, iż system w postaci, w jakiej go zaserwowano, wymagał będzie jednak dodatkowego nakładu pracy od prowadzącego.

Postać tworzy się z dużą przyjemnością, odnotowując całkiem obrazowe "łoooo, mam Siłę k12!". Każdy gracz wie, że k4 to słaba kostka, ale takie k10 czy k12 to już nie w kij dmuchał. Umiejętności są bardzo ziarniste, bez niepotrzebnego rozdrabniania się na "strzelanie z pistoletów, rewolwerów, kusz, łuków, broni automatycznej, snajperek, broni ciężkiej i czego tam bądź jeszcze". Postać ma po prostu Strzelanie i już. Oczywiście nie stało to nawet przez chwilę w pobliżu realizmu, ale też ten system to nie Twilight 2000. Nie zrobimy w nim kampanii z zadęciem ultrarealistycznym, choć już z pełnym akcji Blackhawk Down czy Kompanią Braci powinien sobie poradzić, o ile tylko zależy nam bardziej na wybuchach i FX, niż na tym, by każdy z graczy powąchał prochu i posmakował MRE.

Zależność pomiędzy Cechami i Umiejętnościami jest dość prosta. Poziom Cech wyznacza wartość, do której można rozwinąć przypisane do nich Umiejętności bez płacenia za to drożej (na starcie podwójnie). Szkoda tylko, że później Cechy drastycznie tracą na znaczeniu wobec Umiejętności i nigdzie nie jest to napisane otwartym tekstem. Otóż zgodnie ze schematem testów w Savage Worlds to, jak wielką wrodzoną odwagą i jakim hartem ducha wykazuje się postać na co dzień, nie ma absolutnie żadnego wpływu na to, jak zachowa się wobec istoty nadnaturalnej. (Sam schemat wygląda tak: rzucamy kością Umiejętności i kością Figury, zwykle k6, ewentualnie przerzucamy maksymalne wartości na kostce, sumujemy wartości z danej kostki, po czym patrzymy na najwyższy z wyników, porównując go z poziomem trudności testu wynoszącym zazwyczaj 4+).

Przykładowo, weźmy postać o Duchu (Cecha odpowiadająca za siłę woli i niezłomność ducha postaci) na k4. Istnieje Umiejętność Odwaga, którą testuje się wyłącznie w obliczu zjawisk stricte nadnaturalnych i wyjątkowej traumy (na poziomie uczestniczenia po stronie alianckiej w lądowaniu w Normandii). Postać z Duchem k4 i Odwagą k8 jako bardziej obyta z nadnaturalnymi straszydłami, będzie w oczywisty sposób mniej skłonna do ucieczki przed atakiem zombie niż postać z Duchem k4 i Odwagą k4. Zaskakujące jest jednak, iż przyjęto, że postać o Duchu k12 i Odwadze k4 będzie tak samo jak tak ostatnia wiała przed potworami czy panikowała w obliczu masakry. Wolę nie wyobrażać sobie miny gracza, którego postać doświadczonego komandosa kuli się z przerażenia razem z drużynowym jajogłowym.

Co więcej, Cechy testuje się w niewielkim odsetku sytuacji. Większość testów na sesji wykonywana będzie na podstawie Umiejętności. To, czego one nie opisały, to pole Cech pochodnych albo konkretnych zjawisk mechanicznych, typu wykorzystanie Ducha do otrząśnięcia się z wpływu ran (mechanika Szoku). Kuleje pod tym względem także zasada improwizacji, czyli działania w przypadku nieposiadania nawet k4 w danej Umiejętności. Wykorzystuje się wtedy bowiem wartość k4-2 i kość Figury. Ponownie wartość odpowiedniej Cechy nie ma absolutnie żadnego znaczenia. Ogarnięty gość o Sprycie k12 ma takie same szanse wyciągnąć z rękawa dobry tekst pod adresem adwersarza (improwizacja Wyśmiewania), co jego kolega o małym rozumku i Sprycie k4. Osobnik o większej liczbie łokci i kolan, niż ustawa przewiduje (Zręczność k4), ma tę samą szansę na powodzenie, gdy wsiądzie po raz pierwszy w życiu na konia i będzie musiał uciekać, co postać cyrkowego akrobaty o Zręczności k12. Naprawdę?

Tu już nie idzie nawet o nie mający absolutnie racji bytu w filmowej konwencji SWEPL "realizm", ale o zwyczajne oczekiwania graczy, z których większość będzie w moim odczuciu diabelnie rozczarowana tym, że ich Cechy tak naprawdę bardzo niewiele znaczą, o ile nie przeszkadzają tylko w rozwoju. Same Cechy pochodne to niewiele. Gracz tworzy sobie Zręczną postać o niezłomnym Duchu, uznając, że z taką podstawą może nie przesadzać i nie maksymalizować już odpowiednich Umiejętności, po czym dziwi się, gdy jego postać jest względnie fajtłapowata i tchórzliwa ze względu na Odwagę i Umiejętności z drzewka Zręczności w okolicach k4 czy k6. Drastyczny rozdźwięk w tym, jak w ostatecznym rozrachunku istotne są Umiejętności oraz Cechy, powinien być w podręczniku jaskrawo zaznaczony, czego nie zrobiono, zmuszając graczy do przekonania się o tym na własnej skórze. Jest to niestety wyjątkowo nieintuicyjne i konfundujące dla wielu graczy wychowanych na mainstreamowych systemach, w których cechy i umiejętności są mniej więcej jednakowo istotne.

Tworzenie postaci domykane jest, poza wyborem wyposażenia, dookreśleniem jej za pomocą Przewag i Zawad. O ile Zawady są niewielką grupą bardzo szablonowych Wad znanych z wielu innych systemów, gdzie postać może być Chroma, Jednooka, Gburowata i tak dalej, o tyle Przewagi prezentują się już znacznie bardziej interesująco. Są to konkretne korzyści mechaniczne, jakie postać może uzyskać w określonych okolicznościach i przy spełnieniu podanych wymagań. Nadają postaciom zdecydowanie filmowego rysu, przydając im cech bohaterów kina akcji. Ich złożoność mechaniczna jest rozmaita, od prostego modyfikatora, po konkretne wyjątki od ogólnie obowiązujących zasad.

W chwili tworzenia pierwszych postaci odzywa się kolejna duża bolączka SWEPL. Gdy przychodzi do wybierania Przewag, świeży gracz zasypany zostaje nagle masą nowych terminów, których nie zrozumie bez lektury całości podręcznika albo bez wykładu ze strony MG. Fuksy, kość Figury, karty inicjatywy, rangi postaci w wymaganiach, przebicia, Szok i tak dalej. Podręcznik przyswajałoby się znacznie łatwiej, gdyby rozdział o tworzeniu postaci poprzedzono dwiema stronami zawierającymi absolutne podstawy testów oraz glosariusz najistotniejszych terminów z zakresu mechaniki. Zamiast tego czytelnik skazany jest na nieustanne sprinty pomiędzy indeksem (chwalić erpegowych bogów, że jest, i to niezły!) oraz kilkoma miejscami w samym tekście. Gdyby świetne listy zamieszczone na końcu podręcznika uzupełniono o jednostronicowy leksykon, pierwsze podejście do systemu byłoby znacznie łatwiejsze.

No dobrze, ale cóż SWEPL wyróżnia na tle innych gier, by można było mówić z czystym sumieniem, iż jest to rozgrywka inna niż wszystkie? Okazuje się, że niewiele. Przewagi już wymieniłem, są wariantem na temat wszechobecnych w innych grach Atutów, tyle że mocnym, ze względu na konwencję filmu akcji. Mamy mechanikę Fuksów, żetonów lub znaczników wydawanych przez graczy, by znacznie zwiększyć szansę powodzenia testu lub ocalić postać przed śmiercią. Ot, skrzyżowanie Siły Woli ze Świata Mroku z Punktami Przeznaczenia z Warhammera oraz sztonami obecnymi w Deadlands: Martwych Ziemiach, wcześniejszej grze tego samego autora. Inicjatywę wyznacza się za pomocą ciągniętych z talii kart, co również było już w Deadlands. Zalecenia grania w sposób ściśle taktyczny, z użyciem figurek oraz pokrytej heksami maty, wspieranego przez wykorzystywanie wszystkich dostarczanych przez podręcznik opcji mechanicznych? Dungeons & Dragons, 4. Edycja.

Może więc wymyślono jakiś rewolucyjny system magii? Nic z tego, dostajemy kilkanaście schematycznych, uniwersalnych mocy, stylistycznie również rodem z D&D. Co prawda uwzględniono różne warianty magii (moce superbohaterów, cuda, faktyczne czary, szalona technologia), a Moce w rodzaju "Pocisku", "Ochrony", czy "Latania" da się w zasadzie dopasować do każdego z nich, sam system magii pozostawia jednak wrażenie wielkiego niedosytu. Zaś próby oddania znanych z popkultury superbohaterów czy istot magicznych często kończą się koniecznością stworzenia niebywale doświadczonych postaci, o Rangach rzędu Weterana, bez których nie ma dostępu do co istotniejszych mocy.

Znajdziemy również w SWEPL prosty system do rozgrywania bitew na wielką skalę, podobny nieco do tego, co opublikowano swego czasu w Legendzie Pięciu Kręgów. Jest on sympatycznym rozwinięciem testu spornego Wiedzy walczących ze sobą dowódców, na który wpływ mają liczebność wojsk, poczynania graczy i morale jednostek biorących udział w walce. Zabrakło mi jednak bardzo mocno poważniejszej mechaniki do walki społecznej, ponad proste przemieszczanie adwersarza na suwaku nastawienia wobec drużyny. Ciekawie prezentują się zasady Strachu i Szoku, pozwalające na dobre oddanie wpływu drastycznych wydarzeń i potwornych antagonistów.

Krótki rozdział o prowadzeniu gry i tworzeniu własnych światów wypełniony jest zarówno bardzo przydatnymi poradami, jak i wzmiankami, od których cierpły mi zęby. Najgorszym winowajcą jest tu chyba podrozdział o "Przygodach liniowych" będący jaskrawą pochwałą railroadingu w najgorszym jego wydaniu. Nikt nie ma na nic wpływu, MG snuje swą niesamowitą opowieść, gracze tylko statystują. MG ma jednak tuszować ten stan rzeczy, mamiąc graczy ułudą wpływu na fabułę. Jest to straszliwy przeżytek, a przede wszystkim sposób gry bardzo często odbierający graczom frajdę, jaką jest aktywny wpływ na zdarzenia. Niektórzy lubią grę w pseudointeraktywny film, sporo MG nie bez przyczyny jednak traktuje zarzuty o dopuszczanie się railroadingu jako poważną zniewagę. Zachęcanie do takiego postępowania w podręczniku zakładającym, że ma być "grywalnie"? Co najmniej ryzykowne, delikatnie mówiąc.

Podręcznik zamyka bardzo ciekawy rozdział o modularnym tworzeniu potworów i antagonistów za pomocą wylistowanych cech i mocy. Zawiera także sporo przykładów istot naturalnych oraz nadnaturalnych, w których przemycono dodatkowe rozwiązania mechaniczne. Po raz wtóry daje o sobie znać konieczność stosowania inżynierii wstecznej. Przy odrobinie wysiłku jednak da się wykorzystać rozdział w pełni i dopasować mechanicznie praktycznie dowolną kreaturę. Na końcu zaś, w ramach Materiałów Dodatkowych, znajduje się coś, czego zawsze brakowało mi w różnych podręcznikach – zwięzłe, jedno- lub dwustronicowe listy spraw takich jak tworzenie postaci, Zawady, Przewagi, manewry bojowe, moce oraz wcześniej wzmiankowany indeks.

Jak się zatem okazuje, Savage World Explorer’s Edition nie wytrzymuje konfrontacji ze sposobem, w jaki jest graczom reklamowany. Nie gwarantuje, jako samodzielna mechanika, rozgrywki innej niż pozostałe systemy dostępne na rynku. Przypuszczalnie nadrobią to książki z opisem poszczególnych Dzikich Światów, naginające nieco mechanikę pod setting oraz wprowadzające własne zasady. Samo SWEPL jest jednak systemem nader mainstreamowym. Owszem, czerpie pełnymi garściami z co ciekawszych pomysłów zawartych w innych systemach – z jednych pożycza rozróżnienie na bohaterów i pionki, z drugich punkty do wydawania i poprawiania szansy powodzenia testów albo ratowania postaci. Na wzór innych jeszcze systemów zaleca korzystanie z masy rekwizytów – sztonów, znaczników, kart, figurek. Nie wprowadza jednak żadnego mechanicznego elementu, którego nie znaleźlibyśmy w podręcznikach wydanych w przeciągu ostatnich dwóch dziesięcioleci. Absolutnie nie można się także zgodzić, jakoby SWEPL był „najszybszą mechaniką na rynku”. Jest z pewnością najwyżej tak samo szybki, jak wzmiankowany wcześniej Świat Mroku, jeśli nie nawet miejscami nieco wolniejszy.

To wszystko nie oznacza jednak, że system ze szczętem rozczarowuje. W praktyce bowiem, po odrzuceniu sloganów reklamowych, okazuje się, że SWEPL to niewielki pakiet zawierający wszystko, co trzeba dla szybkiego przygotowania się do pełnej akcji i napięcia sesji, w dowolnym na poczekaniu wymyślonym lub wybranym świecie gry, o ile ten mieści się mniej więcej w konwencji "film akcji". Mechanika, gdy zaakceptuje się już i uwzględni fakt, iż Umiejętności są znacznie ważniejsze od Cech, okazuje się funkcjonować sprawnie. Zasady uwzględniają liczne akcje bojowe, pozwalają efektywnie wykorzystać figurki oraz matę. Jeśli tylko gracze tego pragną, rozgrywka prowadzona może być bardzo precyzyjnie, z uwzględnieniem wielorakich opcji taktycznych przez mechanikę. Równie dobrze można jednak połowę z tych opcji zignorować, zrezygnować z figurek i zrzucić spamiętywanie oraz uwzględnianie dystansu na karb MG. Gra na tym w żadnym razie nie ucierpi, nabierze tylko jeszcze więcej dynamiki.

Wiele z braków podręcznika wynika z tego, że Explorer's Edition jest skrócona wobec poprzedniej wersji podstawki do Savage Worlds wydanej w 2005 roku, a wiele materiałów wylądowało w podręcznikach settingowych. Z tego też zapewne powodu terminologia jest rozstrzelona po całym podręczniku, bez leksykonu odpowiednio tę wiedzę gromadzącego, brakuje szerokich przykładów tworzenia wzorców dla postaci innych niż ludzkie i tak dalej. Brak innowacyjności systemu nie przeszkadza w wykorzystywaniu go w sposób tradycyjny – jako podręcznego systemu na sytuacje w rodzaju "naszej grupie wpada do głowy zagrać w coś dziwnego, czego nikt jeszcze nie wydał / czego nie mamy na półkach". Przy tym zaś pojawia się niezaprzeczalna zaleta SWEPL, krótki czas przygotowania czegoś własnego. Złapała nas nostalgia na zwalczanie ufoków w świecie X-Com? Bum, nie więcej niż godzinka adaptacyjnej roboty i można się zacząć bawić. Chcemy zombieapokalipsę? Dziab, zombiaki są gotowe do zabijania. Obejrzeliśmy właśnie dwójkę Obcego i chcemy złapać za pulse rifles oraz smartguny i wyruszyć na bughunt? Nie ma problemu. Z pewnością jest to również niezastąpiony system na szybką sesję na konwencie. Tłumaczenia nie ma wiele, zasady są dość proste nawet dla nowicjuszy, kostkologia nieskomplikowana. Jak znalazł system na wszelakie "sesje znikąd".

W takim też celu mogę z pewnością SWEPL polecić – jako system do grania w konkretne warianty filmu akcji nie posiadające dedykowanej linii wydawniczej, a także jako poręczny w transporcie oraz wygodny w użyciu system do sesji-niespodzianek. W żadnej mierze, wbrew okładkowym zapewnieniom, nie jest systemem przełomowym ani wyjątkowym. Nie jest najszybszy pod słońcem, choć wystarczająco szybki. Przede wszystkim jest jednak przykładem zbioru zawierającego wybrane elementy uczciwego erpegowego rzemiosła, systemem solidnym i rzetelnie wydanym.

Dziękujemy Wydawnictwu Gramel za przekazanie podręcznika do recenzji!
6.5
Ocena recenzenta
8.13
Ocena użytkowników
Średnia z 102 głosów
-
Twoja ocena
Tytuł: Savage Worlds Edycja Polska
Linia wydawnicza: Savage Worlds Edycja Polska
Autorzy: Shane Hensley, Clint Black, Simon Lucas, Piotr Koryś, 'Evil' Mike, 'Chaos' Steve, Dave Blewer, Robin Elliott, Joseph Unger, Paul Wade-Williams, Zeke Sparkes, Jay i Amy Kyle, Jodi Black, Dirk Ringersma, Randy Mosiondz, Michał Smaga, Przemysław Bednarski, Małgorzata Majkowska, Tomasz Z. Majkowski, Paweł 'Amdir' Kumorek, Robert 'Bleddyn' Rosół
Okładka: T. Jordan Peacock, Simon Lucas
Ilustracje: Cheyenne Wright, Ron Spencer, Brian Snoddy, Todd Lockwood, Max Humber, Pawel Klopotowski, Chris Waller, Storn, Gil Fornosa, Talisman Studios, Daniel Rudnicki, Slawomir Maniak, Chris Malidore, Leanne Buckley, Julie Dilon, Nicole Cardiff, Vincent Hie, Christophe Swal, Satya Hody, Niklas Brandt, Aaron Acevedo, Chris Griffin, John Worsley, Mike Hamlett, Dan Howard, Joe Slucher, Radosław Gruszewicz, Paweł Kłoptowski, Joanna Krótka, Sławomir Maniak, Marta Smaga,
Wydawca oryginału: Pinnacle Entertainment Group
Miejsce wydania oryginału: USA
Wydawca polski: Gramel
Data wydania polskiego: 2010
Miejsce wydania polskiego: Wrocław
Liczba stron: 176
Oprawa: miękka
Format: B5
ISBN-13: 978-83-930556-1-6
Cena: 39,90 zł



Czytaj również

Savage Worlds - edycja polska
Wrota do Brawurowych Światów
- recenzja
Nemezis: Eclipse
- recenzja
Nemezis
SWEPL leci w kosmos
- recenzja
Nemezis
Karabiny plazmowe + mroczne bóstwa = świetne brawurowe RPG
- recenzja
Almanach Superbohaterów
Współcześni herosi po raz pierwszy po polsku!
- recenzja
Światotworzenie
I ty możesz stworzyć świat niekończącej się przygody!
- recenzja

Komentarze


Kastor Krieg
   
Ocena:
+2
Po prostu z opisu wyłania się opis solidnej, porządnej gry

Na więcej niż ~7 system musi być więcej niż po prostu "solidny, porządny". Musi sobie czymś zasłużyć. Tu, nie zasługuje - ani objętością, ani wydaniem, ani nieobecnym przykładowym settingiem.

Nie jest zły, ale nie ma szału na kortach. Byłoby 7 / 7.5 gdyby nie parę uchybień wymienionych w tekście. Spokojnie mogłoby być i 6 teraz.

która w swojej kategorii jest bardzo dobrym produktem.

Nie jest. Jest porządny, rzemieślniczo uczciwy. Żeby był bardzo dobry, musiałby faktycznie pokazać choćby cokolwiek innowacyjnego, zgodnie z zapowiedziami z okładki. Musiałby zawierać jakieś zasady, których nie odwzoruję z łatwością, bez kopiowania 1:1 w innych systemach w które gram. Musiałby zawierać więcej przykładów, które zeń wycięto przez objętość. Musiałby być znacznie bardziej przystępny dla świeżego gracza przy pierwszym kontakcie (leksykon, losowe wprowadzanie nie wyjaśnionych jeszcze terminów, etc., brak karty postaci).

Nie ma tych elementów, więc zasługuje zamiast 7.5 na jakieś 6 czy 6.5 punktu na 10.
06-07-2010 14:25
644

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
+4
Czyli musialby zawierac wszystko to, za brak czego co chwali sie SW :)

A na marginesie - istnieje jakies rozpisanie tych punktow? Znaczy, cos jak np w Rebel Timesie?
06-07-2010 14:30
Kastor Krieg
   
Ocena:
0
Cały czas twierdzę - to niezgorszy, fajny system. Nic fenomenalnego, ale chętnie zabiorę na konwent żeby komuś coś poprowadzić fast and loose. Czemu nie?

Mam wrażenie, że wpatrujecie się zbyt usilnie w cyferkę. Wróćcie proszę do recki raz jeszcze, to nie jest tekst z negatywną konkluzją. Po prostu nie znalazłem powodu do hurraoptymistycznej.

@punkty
Diabli wiedzą. Polterowy system jest raczej recenzencko-uznaniowy, moje 6.5 to czyjeś 8 pewnie. Trzeba być followersem recenzenta, a jak się nie jest, to po prostu nie patrzeć na cyferkę, bardziej w tekst :)
06-07-2010 14:42
Nadiv
   
Ocena:
+4
Wiesz, Kastorze, odnoszę wrażenie, że po prostu nie jesteś targetem tej gry ;)
06-07-2010 16:02
Darken
   
Ocena:
+3
Co do ocen.
W branży gier video doszło do dewaluacji ocen. Gra poniżej 7 to crap, 8 to gra dobra.
06-07-2010 16:46
beacon
   
Ocena:
0
@Ramel, Darken

Polecam zajrzeć do profilu recenzenta i zobaczyć, jak zazwyczaj różne rzeczy ocenia, żeby mieć odniesienie.

Ja stawiam 8 jak coś jest więcej niż dobre. A 6,5 to dla mnie "OK, bez rewelki". Ale niektórzy widzą to inaczej i na Filmwebie jak film ma poniżej 7 to znaczy katastrofa ;D
06-07-2010 18:30
   
Ocena:
0
Jest to niestety wyjątkowo nieintuicyjne i konfundujące dla wielu graczy wychowanych na mainstreamowych systemach, w których cechy i umiejętności są mniej więcej jednakowo istotne


Akurat w prawie wszystkih systemach jest przewaga cech nad umiejkami
06-07-2010 18:55
~

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
0
jak dla mnie bez rewelki niby to fajne... ale nie rozumie optymizmu zachwycenia szoku kulturowego zwiazanego z tym produktem
06-07-2010 18:56
644

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
0
Beacon - w takim wypadku bardzo Ci dziekuje :)
06-07-2010 19:10
Gerard Heime
   
Ocena:
0
Jest to niestety wyjątkowo nieintuicyjne i konfundujące dla wielu graczy wychowanych na mainstreamowych systemach, w których cechy i umiejętności są mniej więcej jednakowo istotne
D&D? WFRP? ZC? Mam wymieniać?
06-07-2010 19:43
Kastor Krieg
   
Ocena:
+1
@Gerard
OK, I'll bite:

Stary Świat Mroku
Nowy Świat Mroku
Cyberpunk 2020
Shadowrun
Wolsung
Exalted
Gasnące Słońca
Legenda Pięciu Kręgów (roll'n'keep)
7th Sea
Monastyr
Neuroshima

Wszystko mainstreamowe jak diabli i Cechy jak i Umiejki w bezpośredni sposób wpływają na test.

Ba! Twoje przykłady same się kupy nie trzymają. W Młotku tylko Umiejki, a nie ma wpływu Cech procentowych, naprawdę? W D&D cechy nie modyfikują bezpośrednio testów?

Nie wiem czego chciałeś dowieść, naprawdę. Większość graczy wychowana jest na jakimś wariancie "użyj wartości cechy w połączeniu z wartością umiejki, rzuć, porównaj". Jeśli nagle cechy przestają mieć znaczenie, to musowo gracz będzie miał WTF na myśli.
06-07-2010 20:22
~Wacław Jarząbek

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
0
"Jeśli nagle cechy przestają mieć znaczenie, to musowo gracz będzie miał WTF na myśli."

No tak, bo Kastor siedzi w głowach graczy i zna ich myśli.
06-07-2010 21:29
Gerard Heime
   
Ocena:
+2
Chodzi o to, że w różnych systemach to działa czasem drastycznie różnie.

Wolsung - umiejki dają punkty w rzucie, cechy przerzuty. Nie dość, że zupełnie różna aplikacja to jeszcze praktyka pokazuje że umiejki i cechy sprawdzają się rożnie w różnych ST.

D&D3 - cechy dają ci premię do umiejki, ale równowaga jest na korzyść skilli. Sposób rozwijania postaci sprawia, że po losowaniu cech liczą się głównie umiejki.

W D&D4.0 jest jeszcze inaczej, tam ciężar pada na level modyfikowany przez cechy, umiejki są binarne: albo dają premię albo nie. Gdzie tu przyzwyczajenie gracza, gdzie porównanie?

Roll&keep - znowu drastyczna dysproporcja, właściwie opłaca się maksować cechy kosztem umiejek, byle kości eksplodowały (był przynajmniej 1 pkt umiejki). Umiejki (tj. biegłości) generalnie posysają bo jest ich za dużo (w 7th Sea naliczyłem kiedyś 144, o ile mnie pamięć nie myli).

Neuroshima - o ile pamiętam, a już dawno nie grałem, rzucasz kostkami kontra cecha, umiejka pozwala odjąć punkty z jednej z 3 kości, plus jeszcze działa suwak. Też niestandardowo.

Podobnie jest, owszem, w ŚM, CP, Shadowrunie, Exalted, GS-ach.

Jestem po prostu przeciwny mówieniu, że jak coś jest trochę inne, to gracz nie skmini. Jak widać skmini, bo różnic w ramach systemów jest sporo i i tak trzeba się uczyć mechanik na pamięć.

Co z tego, że w ŚM się dodaje jedno z drugim, jeśli tam się buduje pule, gdzie indziej rzuca k20 i porównuje, a w obu systemach mechanika obrażeń wygląda drastycznie inaczej? Tu są podobieństwa, tam różnice.
06-07-2010 21:31
Kastor Krieg
   
Ocena:
0
Chodzi o to, że w różnych systemach to działa czasem drastycznie różnie.

Ale co z tego, że różnie, skoro w SW praktycznie wcale? Nie mam problem z tym, że szczegółowa zasada jest inna. Chodzi o to, że inne jest ogólne założenie.

Cechy w SW w zasadzie nie są w testach ważne, poza tworzeniem postaci gdy wpływają na koszt ważnych w testach Umiejek. Sam wypisałeś w EDIT do jednego z poprzednich postów co i jak. Gracze nie mają jak być do takiej sytuacji przyzwyczajeni i IMO jest to dla nich konfundujące. Dla mnie i moich było.
06-07-2010 21:52
27532

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
+3
Tak, Kastor. Graczom pękną czaszki, bo przecież nie istnieją gracze nowi, są tylko stare pryki, które chcą, by każdy system działał zgodnie z ich przyzwyczajeniami.
06-07-2010 22:05
Kastor Krieg
   
Ocena:
0
Aure, mam nadzieję, że nie zamierzasz negować tego, że SWEPL jest adresowane nie tylko do graczy nowych. Ufam również, że nie będziesz sugerował, że SWEPL ma być docelowo tym, czym miało być ongiś Oko Yrrhedesa, przede wszystkim pierwszym erpegiem?

Ci zaś, którzy jednak zagrali w jeden czy dwa inne systemy, mają bardzo duże szanse, graniczące z pewnością, o ile nie grali tylko w Cthulhu i Klanarchię, być przyzwyczajeni jednak do innych proporcji oraz założeń.
06-07-2010 22:09
Gerard Heime
   
Ocena:
+1
Fabularnie to ma sens: jeśli ogólnie jesteś mało sprytny to trudniej ci będzie opanować niektóre rzeczy, chociaż możesz próbować i z dużym wysiłkiem uzyskać wysoki poziom. Jeśli jesteś geniuszem, to z łatwością sięgniesz po mistrzostwo, ale i tak musisz na to zapracować, nie masz tego jak w banku. W skrócie, cecha określa twój potencjał rozwoju.

Jeśli to cię nie przekonuje - ok, twoje gusta, ale dla mnie to całkiem zgrabne wytłumaczenie mechanizmu.
06-07-2010 22:10
Kastor Krieg
   
Ocena:
0
Gerard, raz jeszcze. Nie neguję sensowności mechanizmu. Nawet rozumiem takie wyjaśnienie. Problem w tym, że wiesz kiedy usłyszałem je po raz pierwszy? Gdy pisząc tę reckę spytałem Ramela "Ej, ale tak naprawdę, to dlaczego właśnie tak, a nie tak jak wszędzie indziej?".

To powinno być jasno podkreślone w podręczniku, pominięcie tego jak na odbiór rozwiązań mechanicznych rzutuje to, w co grała wcześniej grupa docelowa, to poważny błąd designerski. Shame on Shane.
06-07-2010 22:13
Headbanger
   
Ocena:
+1
JA się wtrącę... Nie rozumiem tej wielkiej, szerokiej i hurraoptymistycznej fascynacji SW. Tak samo jak nie rozumiem kultu Halo, Killzone czy Gears of War. Kolejna... przeciętna i niczym nie powalająca gra.

Zasady dla mnie są bez sensu i dla "mięczaków". Zwalniają z myślenia (olbrzymia i niczym nie uzasadniona faworyzowanie graczy nad maluczkimi ludzikami). Dlaczego pierwszy atak zadaje ból, przewrócenie i zamieszanie, a dopiero potem obrażenia? Chyba najpierw jest rana potem jest ból? Itd. Itp. etc.

Gra jest reklamowana jako "wszechstronna i ogólnie poprowadzisz wszystko" - choć to samo można powiedzieć o KAŻDEJ grze... robienie konwersji wcale nie jest trudne wiecie?

Podręcznik jest brzydki, paskudny, a ilustracje są pozbawione dobrego smaku. Dodatkowo tak pomalowane jakby ktoś brał najbardziej oczojebne kolory i używał opcji "fill" a potem dodał "cień" troszkę ciemniejszym odcieniem. Tu już nawet (choć ciężko mi to przyznać) to co pokazali względem Robotici wygląda bardziej smacznie... Choć i tak dobrego smaku tam ze świecą szukać...

Dla mnie osobiście (patrząc na jakość) samą grę mogę porównać do hitów filmowych w stylu "Story of Ricky", "teksańska masakra xXxX", dowolnego filmu z Chuckiem Norrisem i Stevenem Seagullem (czy jak on się tam nazywa).

Parafrazując cytat z jednego komiksu Lobo "Przy tym Water World wygląda jak Star Wars!"

Osobiście dałem grze ocenę 3. Bo jednak nie jest to ostateczny gniot (wtedy ocena była by 1)... ale imo bardzo słaba i nieciekawa gra... Nie widzę w niej nic co usprawiedliwiało by zakup. Wszystko to samo mogę taniej i szybciej zrobić gdziekolwiek. Warhammer - też ma zasady dla figurek i nie jest przesadnie skomplikowany choć do najbardziej intuicyjnych nie należy. Świat Mroku - w ogóle jest bardzo, bardzo łatwo modowalny i jest milijon opcjonalnych zasad co pokazują same oficjalne suplementy.

Więc jeżeli Kastor nie jest Targetem tego produktu? To co JA mam powiedzieć?
A i to nie jest trolling ani nic... Czasem może się komuś coś nie podobać nie?
06-07-2010 22:16
Gerard Heime
   
Ocena:
+5
@Kastor
Ok, z tym możemy się zgodzić, że 2-3 zdania tłumaczenia by nie zaszkodziły.

@Headbanger
Zasady dla mnie są bez sensu i dla "mięczaków". Zwalniają z myślenia (olbrzymia i niczym nie uzasadniona faworyzowanie graczy nad maluczkimi ludzikami).

Cecha charakterystyczna konwencji/gatunku. To tak jakbyś narzekał, że w Zewie Cthulhu są zasady poczytalności.

Dlaczego pierwszy atak zadaje ból, przewrócenie i zamieszanie, a dopiero potem obrażenia? Chyba najpierw jest rana potem jest ból? Itd. Itp. etc.
Shaken (Szok) to może być efekt przygniecenia ogniem, dezorientacja, chwilowa panika. Zresztą samo określenie "shaken" jest popularne w bitewniakach i działa tam podobnie.

Gra jest reklamowana jako "wszechstronna i ogólnie poprowadzisz wszystko" - choć to samo można powiedzieć o KAŻDEJ grze... robienie konwersji wcale nie jest trudne wiecie?
Robiłem trochę konwersji, zarówno na innych systemach jak i na SWEX, i w gruncie rzeczy baaardzo dużo zależy od czego wychodzisz i co chcesz uzyskać.

Dla mnie SWEX przez szeroką bazę zasad do różnych settingów i ich prostotę nadaje się bardzo dobrze do przeróbek. O ile lubisz grać heroicznie i hollywoodzko (ja lubię) to na SWEX poprowadzisz sesje w klimatach pirackich, westernowych, wojennych, szpiegowsko-sensacyjnych czy space opery. Da się też uczynić grę bardziej mroczną i realistyczną (zabierając kość figury, dodając zasady gritty damage) albo ultra-heroiczną.

Dla mnie osobiście (patrząc na jakość) samą grę mogę porównać do hitów filmowych w stylu "Story of Ricky", "teksańska masakra xXxX", dowolnego filmu z Chuckiem Norrisem i Stevenem Seagullem (czy jak on się tam nazywa).

Pulp. Taki gatunek. Na nim silnie wzoruje się SWEX.

Świat Mroku - w ogóle jest bardzo, bardzo łatwo modowalny i jest milijon opcjonalnych zasad co pokazują same oficjalne suplementy.

Jako osoba która grała w ŚM najdłużej ze wszystkich RPG i prowadziła dział ŚM na Polterze muszę powiedzieć, że mechanika ŚM nie nadaje się do przeróbek o tyle, że jest zbyt zabugowana (głównie mechanika walki). Wszystko wychodzi przy długiej grze i (niestety) statystyce.

Dla odmiany teraz gram w Forsakena na... mechanice FATE. I działa sympatycznie.

Czasem może się komuś coś nie podobać nie?

Jasne, ale mam wrażenie, że ty nie tyle nie lubisz gry co gatunku który reprezentuje.
06-07-2010 22:25

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.