Achtung! Cthulhu: Operation Talisman

Położone na zachodnim Pacyfiku wyspy były też scenerią jednej z największych klęsk armii USA w dziejach tego mocarstwa, kiedy to relatywnie niewielkie siły japońskie rozbiły znacznie liczniejsze wojska amerykańsko-filipińskie. Owe dramatyczne wydarzenia kampanii lat 1941-1942 stanowią tło dla Operacji Talizman, kolejnego scenariusza do Achtung! Cthulhu 2d20.

Nie ukrywam, że zmagania na Pacyfiku nie znajdują się w centrum moich zainteresowań w kontekście największego konfliktu XX wieku, ale nie da się ukryć, że ich skala i różnorodność doskonale nadają się na temat rożnego rodzaju dzieł popkultury, w tym stołowych gier fabularnych. Z tego też względu sięgnąłem ze sporym zaciekawieniem po dodatek przygotowany przez autorów z wydawnictwa Modiphius.

Po odpowiedź na pytanie, jak wypadło pierwsze spotkanie bohaterów obecnej odsłony pulpowej Tajnej Wojny z żołnierzami Cesarstwa Japonii, zapraszam do dalszej recenzji. Jednocześnie ostrzegam czytelników, że w tekście mogą pojawić się pewne spoilery, choć postaram się unikać zdradzania najważniejszych elementów fabuły.

Historia opowiedziana w Talizmanie jest względnie prosta. Gracze wcielają się w członków grupy specjalnej, która na rozkaz Majestic (amerykańskiej agencji zajmującej się sprawami paranormalnymi) i dowództwa amerykańskich sił na Filipinach ma zbadać doniesienia o podejrzanych działaniach wojsk japońskich na opanowanych terenach i masowych zniknięciach ludności cywilnej. Szybko okaże się, że cała sprawa faktycznie ma nadnaturalne podłoże i bohaterom przyjdzie zmierzyć się nie tylko z niebezpieczeństwami filipińskiej dżungli i brutalnymi cesarskimi żołnierzami, ale też zagrożeniami wprost z Mitów Cthulhu i azjatyckiego folkloru.

Opowieść nie zachwyca oryginalnością czy stopniem złożoności, ale jako podstawa krótkiego, praktycznie jednostrzałowego scenariusza, sprawdza się całkiem dobrze. Duży wpływ ma na to znaczna swoboda pozostawiona przez autorów prowadzącemu i graczom – w wielu miejscach to od decyzji tych ostatnich zależeć będzie przebieg wydarzeń nie tylko w obrębie danej sceny, ale całego scenariusza. Jedna z kluczowych lokacji w ogóle zaprezentowana została w postaci swoistej piaskownicy przywodzącej na myśl gry komputerowe z serii Commandos. Taka konstrukcja wymaga od Mistrza Gry nieco więcej pracy i gotowości do improwizacji, ale moim zdaniem wysokie poczucie sprawczości postaci jest tego warte. Poza tym ta otwartość okraszona została licznymi poradami i sugestiami, więc nawet osoba dopiero zaczynające przygodę z prowadzeniem gier fabularnych powinna sobie bez większego problemu poradzić. Zdecydowany plus dla autorów.

Na pochwałę zasługuje również zestaw przygotowanych wyzwań. Mamy tu nie tylko potyczki z japońskimi żołnierzami i ich sprzymierzeńcami nie z tego świata, ale też sporo zagrożeń środowiskowych (w tym kilka pulpowych klasyków) czy okazji do wykazania się umiejętnościami społecznymi. Nie zabrakło też kilku efektownych scen akcji obecnych szczególnie w trzecim akcie. Dodatkowo w to wszystko bardzo elegancko zostały wplecione elementy mechaniczne takie jak Impet (Momentum) i Zagrożenie (Threat) – na tym przykładzie doskonale widać jak długą drogę aktualna wersja Achtung! Crhulhu przeszła od czasu Szybkiego wypadu do Francji.

Interesujący jest także sposób przedstawienia adwersarzy. Przeciwnicy z jednej strony wpisują się bowiem w popkulturowy archetyp (są brutalni, bezwzględni, przekonani o swojej rasowej wyższości i hołdują momentami dziwnym tradycjom), ale z drugiej wymykają się stereotypowi gardzących własnym życiem fanatyków o skłonnościach samobójczych. Autorom bardzo umiejętnie udało się uchwycić fakt, że mamy tu do czynienia z armią japońską z roku 1942, kiedy to poddani cesarza odnosili swoje największe triumfy i byli znani nie z bezmyślnych szarż na umocnione pozycje przeciwnika, ale zdolności pokonywania, częstokroć silniejszych, armii państw zachodnich.

Kończąc omawianie zalet Operacji Talizman warto jeszcze wspomnieć o grupie gotowych bohaterów, którzy reprezentują całkiem ciekawy wachlarz osobowości – od lokalnego bojownika o wolność Filipin przez osiłka, który wybrał wojsko zamiast więzienia po… niedoszłego księdza polskiego pochodzenia o swojsko brzmiącym nazwisku John "Koz" Kozikowski. Dla militarnych purystów plusem będzie natomiast zgodność uzbrojenia z historycznymi realiami – nie ma tu wprawdzie zbyt wielu rodzajów sprzętu, ale wszystkie karabiny i pistolety były rzeczywiście używane podczas kampanii lat 1941-1942.

Patrząc na powyższe akapity wyłania się obraz produktu praktycznie idealnego i faktycznie Operation Talisman w swojej klasie prezentuje się naprawdę dobrze. Podręcznik ma jednak pewne elementy, które trzeba wymienić nawet jeśli nie są one jednoznacznymi wadami. Wśród nich na pierwszym miejscu postawiłbym limit czasowy, który nie jest może wyjątkowo wyśrubowany, ale miejscami z lekka irytuje. Poza tym wytknąłbym okazjonalnie nieuczciwy poziom trudności, sprawiający, iż jedna nieprzemyślana decyzja może doprowadzić do zagłady całej drużyny, choć trzeba przyznać, że takie postawienie sprawy dość dobrze odpowiada charakterowi działań za liniami wroga. Nie każdemu musi się też podobać wykorzystywanie postaci historycznych, a tutaj autorzy uczynili jednego z ikonicznych dla walk na Pacyfiku generałów ważną figurą Tajnej Wojny. Ambiwalentne uczucia wzbudziły we mnie też pewne sceny pokazujące zdarzenia ocierające się o zbrodnie wojenne – z jednej strony oddaje to okrucieństwo II wojny światowej na Dalekim Wschodzie, ale z drugiej wydaje mi się nieco nie pasować do awanturniczej konwencji systemu. Niemniej jest to rzecz do indywidualnej oceny w ramach każdej grupy, a wprowadzenie ewentualnych modyfikacji nie powinno nastręczać zbyt wielu problemów.

Przed wystawieniem ostatecznej oceny warto jeszcze zatrzymać się na chwilę przy jakości wydania podręcznika. Pod tym względem recenzencka wersja jest bardzo nierówna. Z jednej strony docenić należy organizację tekstu, rzetelną korektę (acz pomylono na przykład nazwę jednej z bardziej znanych wysp filipińskiego archipelagu), nieźle wykonane mapy i dostępność wariantu przyjaznego drukarkom. Z drugiej natomiast domyślny plik jest dość ciężki i wymaga relatywnie mocnego sprzętu, brakuje zakładek i aktywnych odnośników, a ilustracje to znów wielki nieobecny. Wszystko to sprawia, że formę wydania Operacji Talizman mogę ocenić co najwyżej na szkolną trójkę.

Problemy z jakością wydania, choć bez wątpienia istotne i znajdujące odzwierciedlenie w finalnej nocie widocznej w stopce poniżej, nie zmieniają w znaczącym stopniu faktu, że Operation Talisman to zdecydowanie jedna z najlepszych krótkich przygód do drugiej edycji Achtung! Cthulhu, z jaką miałem okazję do tej pory się zapoznać i mogę ją z czystym sumieniem polecić właściwie wszystkim fanom A!C 2d20. Autorom z wydawnictwa Modiphius udało się zaadaptować na potrzeby systemu kolejny z ikonicznych frontów II wojny światowej i pozostaje mieć nadzieję, że nie jest to ostatnia pulpowa wycieczka na Daleki Wschód w wykonaniu Brytyjczyków.

Dziękujemy wydawnictwu Modiphius za udostępnienie podręcznika do recenzji.