Omniscient Reader’s Viewpoint #1

Zaczyna się spokojnie i zaskakująco wręcz normalnie: oto Dokja Kim, pracownik pewnej firmy średniego szczebla, wraca z pracy metrem i czyta internetową powieść. Konkretnie –  ostatni rozdział historii, której od wielu już lat był właściwie jedynym czytelnikiem. Nagle dzieje się coś niespodziewanego – dotychczasowa normalność przestaje istnieć, a dziwne, tajemnicze stworzenie oświadcza, że okres próbny Ziemi właśnie się zakończył i czas, aby ludzie zaczęli na siebie zarabiać, inaczej umrą. Pierwsze zadanie „zarobkowe” dla pasażerów pociągu, w jakim znajdował się Dokja Kim? Przetrwają tylko ci, którzy w limicie czasowym zabiją inne żywe stworzenie. Ludzie, oczywiście, panikują, próbują negocjować (na próżno), przekupić stworzenie (również na próżno), a główny bohater ze zdziwieniem to wszystko obserwuje, ponieważ dokładnie wie i co się dzieje teraz, i co wydarzy się za chwilę. Ponieważ właśnie o tym opowiadała historia, której był jedynym czytelnikiem.

Omniscient Reader’s Viewpoint jest jedną z popularniejszych koreańskich historii przygodowych, czerpiących z growych schematów. Jest to seria dość rozbudowana – na podstawie publikowanej początkowo w internecie opowieści powstał webtoon, a swojej komiksowej wersji doczekała się również historia w historii, którą Dokja Kim z taką pasją i fascynacją czytał. Wszystkie te trzy edycje ukazują się w Stanach Zjednoczonych – na razie nie mamy wieści, aby któraś z nich miała pojawić się i u nas, ale nigdy nie wiadomo. W przeciwieństwie do Solo Leveling w przypadku tej opowieści od momentu końca "trybu próbnego" świat przedstawiony staje się grą – ludzie-gracze mają umiejętności na różnych poziomach, mogą wywołać karty swoich „postaci”, dysponują wewnątrzgrową walutą i mogą ją zarobić, wykonując misje, zbierając pozostawione przez potwory resztki albo przeszukując skrzynki.

Rzeczywistości ORV jest bardzo blisko do gier cyfrowych z gatunku RPG, posiada ona jednak także cechy widowiska medialnego – trochę przypominającego te z Igrzysk Śmierci. Tutejsi bohaterowie mogą zdobyć bowiem uznanie (lub antypatię) tak zwanych konstelacji i zostawać od tych pierwszych specjalne prezenty bądź po prostu pieniądze. Zresztą, datki mogą dostawać także niesponsorowani ludzie-gracze. Pierwszy tom dość mocno wprowadza nas w zawiłości tego systemu – Dokja analizuje kolejne wyzwania i sceny, przy okazji objaśniając nam, a czasem i pozostałym postaciom, zasady rządzące tym światem. Choć w tym drugim przypadku musi uważać, żeby nie zdradzić się ze swoją unikalną zdolnością, jaką otrzymał przez/dzięki znajomości wspomnianej cyfrowej powieści – tytułowe Omniscient Reader’s Viewpoint.

Sama powieść nie należy do zbytnio rozbudowanych czy skomplikowanych – opisy są w niej naprawdę oszczędne, większość oparta jest wyłącznie na przemyśleniach protagonisty, dialogi oraz komunikaty systemowe i koncentruje się w przeważającej większości na narracyjnym tu i teraz. Inną kwestią pozostaje fakt, że w pewnym sensie cały świat ORV do nas cały czas w jakiś sposób mówi – czerpiemy o nim informacje nie tylko z punktu widzenia Dokji, ale właśnie również przez przeróżne rozbrzmiewające w jego głowie obwieszczenia. Od strony edytorskiej wymagało to zastosowania różnych sposobów zapisu każdego z tych elementów komunikacji, co przypadku ebooka tworzy miejscami nieco irytujący bałagan. Ostatecznie da się jednak w tym galimatiasie połapać, zwłaszcza gdy już rozkręci się właściwa akcja. Nie powinniśmy jednak oczekiwać od pracy duetu singNsong stylistycznych fajerwerków, ponieważ ich tu po prostu nie ma. Dostajemy do rąk książkę, której internetowy rodowód niezwykle łatwo odgadnąć – opisy wydarzeń, miejsc, zachowań bohaterów, zaznaczania kto, co mówi i do kogo, istnieją na tyle, o ile muszą, a czasem ich wyraźnie brakuje. Po tego typu książki sięgamy w zupełnie innym celu niż po powieści wydawane w klasycznym wydawniczym obiegu – stworzone, by konsumować je w mniejszych porcjach, na urządzeniach mobilnych, gdzieś w biegu, mają przede wszystkim łatwo, szybko i niezbyt wymagająco „się czytać”. Co, przy okazji, sprawia, że zmierzyć się z tą opowieścią mogą również osoby jeszcze języka angielskiego się uczące. Dziwniejsze słowa związane z growością zawsze można sprawdzić w słowniku.

Jeśli będziemy o tym pamiętać, to sama fabuła ma szansę nas wciągnąć – pomysł singNsong miały zdecydowanie interesujący: łącząc growość z medialnym partycypacyjnym show, dorzuciły coś nowego do tego już dość ukonstytuowanego fabularnego chwytu. Kolejne wyzwania, jakim sprostać musi Dokja, mają odpowiednio dostosowane poziomy trudności, by odpowiednio utrzymać naszą uwagę i doczekać rozwiązania kolejnych wyzwań. Jednocześnie fakt, że ORV to właściwie opowieść-w-opowieści sprawia, że czytamy kolejne rozdziały, próbując się dowiedzieć, jak one się połączą, w jaki sposób się zmienią i jaką rolę odegra w nich tak naprawdę Dokja Kim. W końcu wiele wątków może rozwinąć się nieco inaczej, niż jesteśmy do tego przyzwyczajeni.

Na koniec ciekawostka – fanki i fani Omniscient Reader’s Viewpoint nie są zadowoleni z tłumaczenia Ize Press i dość głośno o tym w swojej części internetu dyskutują. Wskazują, między innymi, na niepotrzebną zmianę pisowni imienia głównego bohatera, a także nietrafny wybór tłumaczenia nazwy na istotę, która zawiaduje ziemskim kanałem rozrywkowym – ich zdaniem „goblin” budzi skojarzenia niepasujące do samego zaprezentowanego w tym i dalszych tomach opisów i nie jest tożsame z koreańskiemi "dokkaebi" (kor. 도깨비).

Sam pierwszy tom Omniscient Reader’s Viewpoint jest prostą, niewymagającą za wiele lekturą, dostarczającą fajnej, nieskomplikowanej rozrywki. Nadaje się idealnie na te momenty, gdy człowiek przeczytałby coś przygodowego i z akcją, ale żeby nie trzeba było na tym zbytnio – albo w ogóle – za bardzo myśleć.

Za recenzenckiego ebooka dziękujemy Ize Press.