NOS4A2

Vitoria McQueen jest rezolutną, kreatywną dziewczynką o bogatym życiu wewnętrznym. Właściwie tak bogatym, że jest w stanie przenieść własne wyobrażenia do świata rzeczywistego – tak, na przykład, powołała do istnienia krótszą drogę: rozpadający się, kryty most, mogący zabrać ją dokładnie do tego miejsca, do którego chce dotrzeć, by odnaleźć to, czego akurat szuka. Gdy więc coś się zgubiło, grożąc kolejną awanturą w domu, wsiadała na swój niezawodny rower, a krótsza droga prowadziła ją do przedmiotu, o jaki kłócili się rodzice. Ale to nie wszystko – gdy jako nastolatka, wkurzona na wychowującą ją już samotnie matkę i niechącego pomóc w kłótni ojca, postanowiła poszukać kłopotów – znalazła je. Krótsza droga zaprowadziła ją do Charliego Manxa, jeżdżącego po Stanach Zjednoczonych starym, klasycznym Rolls Roycem, porywającego dzieci, by żywić się ich emocjami i "uratować je" od okropnych rodziców w Gwiazdkowej Krainie. I choć Victoria ostatecznie doprowadzi do aresztowania Manxa, to ani nie będzie to ich ostatnie spotkanie, ani najbardziej drastyczne.

Główną bohaterkę powieści Joe Hilla, NOS4A2, Victorię „Vic” McQueen, poznajemy w 1986 roku, gdy jako mała dziewczynka dokonuje rzeczy niemożliwych, a finał powieści rozgrywa się w 2012 roku, gdy jest już dorosłą kobietą po przejściach – matką, autorką niesamowicie popularnych książeczek-zagadek dla dzieci, wychodzącą z nałogu i leczącą schizofrenię. Jak inaczej bowiem lekarze mieli zrozumieć, czym jest krótsza droga i dlaczego ciągle dzwonią do niej porwane dzieci z Gwiazdkowej Krainy? To dorosła i doświadczona przez życie oraz własne problemy Vic będzie musiała zmierzyć się z Charliem Manxem i wyrwać z jego mściwych szponów swojego syna. To naprawdę spora rozpiętość czasowa jak na współczesną powieść i spore wyzwanie dla autora, by utrzymać ją na tyle interesującą, żebyśmy dotrwali do końca, nieznudzeni czekaniem, aż rozpocznie się „właściwa akcja”. Joe Hill jednak wiedział, co robi i o ryzyko ziewania nie musimy się martwić. To rozciągnięcie w czasie sprawia, że zżywamy się z bohaterami, poznajemy ich sposób myślenia i działania, tak samej Vic, jak i Charliego Manxa.

Dzięki temu – ale przez ten właśnie fakt – jesteśmy w stanie do pewnego stopnia zrozumieć pokręconą logikę antagonisty i być może nawet trochę mu współczuć, nawet jeśli jednocześnie idziemy przygotować osikowy kołek. Tak samo jest z Vic, niepozbawioną wad i problemów główną bohaterką, mającą za sobą długą historię uzależnień od środków psychoaktywnych i alkoholu. Chociaż oboje nie są doskonałymi wcieleniami powieściowych archetypów, to nie mamy wątpliwości, czyja troska i miłość są zdrowsze, głębsze i dobre dla innych. Cóż, zamiast uciekać od swoich kłopotów i demonów, Vic stawiła im czoła, nawet jeśli nie była to dla niej zbyt komfortowa walka, Manx zaś uciekł do wewnętrznego świata i stał się potworem.

Sięgając po NOS4A2 musimy pamiętać, że choć zaczyna się od opowieści o małej dziewczynce, a ważnym jej wątkiem jest Gwiazdkowa Kraina i zamieszkujące ją dzieci, to jednak jest to niewątpliwie horror. Znajdziemy tu więc sporo scen brutalnych, nie wszystkie postacie przetrwają, czasem będziemy także świadkami ich ostatnich chwil przed śmiercią. Hill nie oszczędza ani swoich postaci, ani nas – nie epatuje przemocą, ale również od niej nie ucieka, a gdy opisuje postępowanie złych ludzi, nie udaje, że nie robią złych rzeczy. Dobrze więc, że finał NOS4A2 będzie dla nas tak bardzo, ale to bardzo satysfakcjonujący, jeśli chodzi o katharsis związane z zakończeniem tej historii.

Gdy zaczniemy czytać NOS4A2 możemy się zdziwić – głównie tym, jak bardzo nie będziemy mogli się od niej oderwać. To naprawdę sprawnie napisana powieść, z pełnokrwistymi, popełniającymi błędy postaciami, które pomimo życiowych wzlotów i upadków, wciąż są odważne i pełne miłości do bliskich tak bardzo, że są w stanie stawić czoła nawet nieśmiertelnemu wampirowi. To naprawdę dobry, świąteczny horror. Zdecydowanie polecam.