» Recenzje » Imperium Czerni i Złota - Adrian Tchaikovsky

Imperium Czerni i Złota - Adrian Tchaikovsky

Imperium Czerni i Złota - Adrian Tchaikovsky
Imperium Czerni i Złota to pisarski debiut Adriana Tchaikovskiego i pierwszy tom cyklu zatytułowanego Cienie Pojętnych. Być może nie jest to książka najwyższych lotów, ale zasługuje na uwagę z jednego powodu – udowadnia, że da się napisać naprawdę dobre, oryginalne fantasy bez odwoływania się do sztampowych światów czy też magii będącej rozwiązaniem każdego problemu. Poza tym – jak w końcu inaczej niż oryginalnym nazwać uniwersum zamieszkane przez rasy ludzi o cechach owadów?

Prolog rzuca nas w głęboką wodę – w sam środek bitwy o miasto Mynę atakowane przez armię osowców, żołnierzy tytułowego Imperium Czerni i Złota. Stenwold Maker, żukowiec-wynalazca , dosłownie w ostatniej chwili ewakuuje się wraz z grupą towarzyszy, gdy staje się jasne, że walka jest przegrana. Mając w pamięci rzeź urządzoną przez osowców, spędza siedemnaście lat, próbując nakłonić swych rodaków do podjęcia jakichkolwiek działań przeciw Imperium, które z całą pewnością kiedyś zwróci swoje zachłanne spojrzenie i na miasta-państwa Nizin. Niestety, jest najwyraźniej jedynym dostrzegającym zagrożenie, gdyż jego rodacy są w swej naiwności przekonani, że podpisane traktaty handlowe wystarczą jako zabezpieczenie przed ekspansjonistycznymi dążeniami Imperium. Wciąż jednak pozostaje nadzieja – przez lata Stenwoldowi udało się stworzyć pokaźną siatkę szpiegowską obejmującą wiele miast, dzięki czemu ma szansę pokrzyżować szyki przeciwnikom. Wciąga też w świat intryg czwórkę swych uczniów z Kolegium, aby razem próbować uświadomić skalę zagrożenia innym. Ma jednak godnego siebie rywala – majora Thalryka, który nie dopuści, by cokolwiek opóźniło zwycięski marsz osowców ku dominacji.

Zaloguj się aby wyłączyć tę reklamę

Zdecydowanie najlepszy element powieści to pomysł kreacji świata przedstawionego: zamiast kolejnych odpowiedników elfów i orków, autor prezentuje planetę zamieszkaną przez ludzi-owadów. Niegdyś światem rządziły ćmy przy pomocy modliszowców, jednak kilkaset lat przed akcją książki wybuchła Rewolucja, która obaliła rządzących, dała niepodległość rasom niewolniczym i odesłała w niepamięć magię, przez co obecnie uważa się tę ostatnią za bajkowy wymysł. Jej miejsce zajęły technologia i przemysł, dzięki czemu na niebie pojawiły się machiny latające, a między miastami zaczęto budować tory kolejowe. Jak zatem widać, mamy do czynienia z nie tak często spotykanym światem steampunkowym. Każda z ras zamieszkujących Niziny ma jakąś cechę charakterystyczną: żukopodobni są rozsądni i pomysłowi; modzliszowcy mają reputację wyśmienitych szermierzy; pająki słyną ze snucia intryg; mrówkowcy potrafią się z sobą komunikować telepatycznie i pracować jak jeden umysł; ćmy zaś z racji wiary w magię są uważane za szarlatanów-mistyków. Co więcej, wszystko to przekłada się również na filozofię, poglądy czy motywacje danej rasy.

Żukopodobni Stenwold i jego siostrzenica Cheerwell, pajęczyca Tynisa, ważka-szlachcic Salma i mieszaniec Totho są najważniejszymi postaciami książki, ale nie wszyscy odgrywają rolę narratorską. Mamy też okazję poznać się bliżej z majorem Thalrykiem, głównym antagonistą powieści, dzięki poświęconym mu rozdziałom. Wszyscy ci bohaterowie postrzegają świat nieco inaczej, mają różne systemy wartości i ogólnie zachowują się realistycznie. Niestety nie oznacza to, że dzięki temu bardziej ciekawią nas ich losy – tak naprawdę zainteresował mnie tylko ćma Acheos i wspomniany już Thalryk, który to wydaje się bardziej intrygujący niż wszyscy pozostali razem wzięci, głównie dzięki rozgrywającemu się w jego duszy konfliktowi między idealistycznym patriotyzmem a wymogami brutalnej rzeczywistości.

Fabuła początkowo zapowiadała się bardzo ciekawie, jednak im dalej, tym bardziej nudziła. Być może dlatego, że zabrakło zaskakujących zwrotów akcji, chwil napięcia i niepokoju o losy bohaterów. Choćby byli oni otoczeni przez wrogów, zdradzeni, na krawędzi klęski, to i tak pojawi się szermierz-modliszka, który wyeliminuje każdy problem ostrzem, albo coś innego uratuje im skórę. Niezbyt udało się także zakończenie – zdecydowanie zabrakło mi w nim rozmachu, epickości – dostaliśmy zwykłą walkę, która nie miała zbyt dużego wpływu na cokolwiek. Na szczęście, mimo momentami niezbyt wartkiej akcji, za każdym razem, gdy książka zaczynała mnie nudzić, pojawiał się major Thalryk, którego losy znów przyciągały do lektury.

Podsumowując, mimo pewnych wad Imperium Czerni i Złota jest warte zainteresowania, przede wszystkim z powodu bardzo pomysłowo skonstruowanego świata i paru interesujących bohaterów. Poza tym – każde fantasy z nietuzinkowymi pomysłami jest na wagę złota, zwłaszcza, jeśli łączy się w nim magię z techniką. Adriana Tchaikovsky'ego mogę postawić w jednym rzędzie z innymi debiutantami ostatnich lat (m.in. Sandersonem czy Weeksem) – napisał ciekawą książkę, a jeśli trochę popracuje nad konstrukcją fabuły, może zostać twórcą jednego z ciekawszych cyklów fantasy.
7.0
Ocena recenzenta
7.87
Ocena użytkowników
Średnia z 19 głosów
-
Twoja ocena
Tytuł: Imperium Czerni i Złota (Empire in Black and Gold)
Cykl: Cienie Pojętnych
Tom: 1
Autor: Adrian Tchaikovsky
Tłumaczenie: Andrzej Sawicki
Wydawca: Rebis
Miejsce wydania: Poznań
Data wydania: 6 października 2009
Liczba stron: 632
Oprawa: miękka
ISBN-13: 978-83-7510-295-6
Cena: 35,90 zł



Czytaj również

Pieczęć Robaka
Pożegnanie... lecz czy na pewno?
- recenzja
Wrota mistrza wojny
Koniec jest bliski
- recenzja
Spadkobiercy ostrza - Adrian Tchaikovsky
Cisza przed burzą
- recenzja
Morska straż - Adrian Tchaikovsky
Ahoj, podmorska przygodo!
- recenzja
Ścieżka skarabeusza - Adrian Tchaikovsky
Otwarcie nowego rozdziału Cieni Pojętnych
- recenzja

Komentarze


~janekbossko

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
0
ja wciagnalem pierwsze dwa tomu w 3 dni...wlasnie kupilem trzeci. Dla mnie sam swiat to najwiekszy plus, bohatoerowie moze nie zachwycaja ale wszystko jest spojne i...ma to cos co nie pozwala sie oderwac od lektury.

12-08-2010 23:11
~Marcin Wełnicki

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
0
Ja byłem Imperium... bardzo zawiedziony (recenzja na moim blogu). Czekałem na jakiś zwrot, na coś interesującego, ale niestety, moje nadzieje były płonne. Zawód był podobny do tego, którego doświadczyłem po lekturze Sprzysiężenia Czerwonego Wilka (oryginalny marynistyczny świat, ale reszta sztampa), chociaż wydaje mi się, że Redick ma lżejsze pióro i interesującą, niemal dickensowską manierę.

Pozdrawiam,
Marcin Wełnicki
Biały Atrament
13-08-2010 14:33

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.