Toppi. Kolekcja #7: Stary Świat

Siódmy tom zbiorczy, noszący tytuł Stary Świat, jest zarazem najmniejszy objętościowo, zamyka się bowiem w 122 stronach, co przełożyło się na 7 opowiadań z akcją osadzoną w różnych epokach, począwszy od czasów prahistorycznych, na XVIII wieku kończąc.

Geograficznie, nie licząc otwierającego (traktującego o czasach, gdy ludzie zamieszkiwali w jaskiniach) oraz ostatniego (ulokowanego w obszarze Karaibów), wszystkie opowieści rozgrywja w basenie Morza Śródziemnego, nawet jeśli Portugalię zaliczymy do tego regionu czysto kurtuazyjnie.

Poza pierwszym utworem, noszącym tytuł To, co ukryte, Toppi prezentuje niezwykle poziom zarówno pod kątem scenariusza, jak walorów artystycznych. Włoski twórca raz za razem udowadnia, jak bardzo potrafi nadać swoim powieściom magiczny wydźwięk, przeplatając historię i religię z ponadnaturalną ingerencją w życie śmiertelnych. Najlepszym przykładem jest Płaszcz świętego Marcina, w którym to komiksie namalowany na ścianie fresk udziela schronienia dwójce dzieci uciekających przed siepaczami.

Niesamowity jest też utwór Czyż jest coś zwyczajniejszego niż śmierć, ukazujący naszą skłonność do poszukiwania ponadnaturalnych, wręcz przerażających wyjaśnień dla wydarzeń, za którymi stoją zwykli, chociaż świetnie kamuflujący się ludzie.

Algrave śmiało można nazwać odą do marzycieli, zaś głównym bohaterem tekstu jest portugalski król, Henryk Żeglarz, twórca potęgi kolonialnej tego niewielkiego kraju. Toppi próbuje wniknąć w umysł władcy i wyobrazić sobie jego marzenia o odkrywaniu nowych szlaków morskich. W rezultacie powstał niemalże bajkowy utwór, przejmujący, ale i piękny od strony graficznej.

Równie magiczne są dwa inne: Baśń toskańska oraz Przybędzie Roland. W pierwszym z nich Toppi przenosi strudzonego stolarza, który zmęczony usnął pod cyprysem, o dekady w przyszłość. Starzec, budząc się, doświadcza zupełnie naturalnego szoku w związku z zaistniałą sytuacją. Miejscami komiks jest zabawny, innym razem gorzki, a spuentować go można powiedzeniem, że w życiu pewne są tylko śmierć i podatki. Drugi z wymienionych utworów nawiązuje do Pieśni o Rolandzie i można o nim napisać dwie rzeczy: poza zaskakującą puentą, jest absolutnym majstersztykiem artystycznym.

Album zamyka 1492. Co by było, gdyby... żaden z okrętów Kolumba nie dotarł do wybrzeży Ameryki? O tym czytelnicy muszą przekonać się samodzielnie. A najlepiej zapoznać się z całym komiksem, bo zdecydowana większość utworów wchodzących w jego skład to historie wysokiej jakości: z pomysłem, przewrotne, mądre, a dodatkowo pięknie narysowane.