Świat Arkadiego #2 (okładka standardowa)

Podróż Arkadiego trwa, a od jej powodzenia zależą losy pozostałej przy życiu ludzkości. Wędrówka przez dno dawnych oceanów zawiedzie go na krańce świata i pomoże w odkryciu tajemnic, o których mało kto już pamięta. W tej podróży zaś towarzyszyć będzie grono oryginalnych kompanów o różnych zdolnościach i temperamentach.

Drugi tom zbiorczy Światów Arkadiego zawiera albumy od 5 do 9, co oznacza, że do rąk fanów trafiła już kompletna seria. Dodatkowo na miłośników czeka całkiem interesujące posłowie, dokładnie objaśniające kulisy powstawania tej epopei.

W albumach składających się na drugi tom wydania zbiorczeg dostrzegalna jest zasadnicza ewolucja charakteru opowieści. Nie następuje ona nagle, próżno szukać wyrazistej granicy, którą można wskazać w konkretnym punkcie historii, zamiast tego następuje ona z epizodu na epizod. Pierwsze tomy, a przede wszystkim prolog, mogą wydawać się kolejną historią fantasy, zwłaszcza perypetie przodków Arkadiego, zaś wstawki dotyczące ostatniego miasta, zarządzanego przez sztuczną inteligencję zdają się być tylko miłym urozmaiceniem spod znaku science fiction.

Wraz rozwojem opowieści, historia częściowo odchodzi od przygodowego szablonu, zamiast tego regularnie wysuwając na pierwszy plan przesłanie głoszone przez autora. Pierwsze tomy cyklu ujrzały światło dzienne u progu końca Zimnej wojny, chwilę przed rozpadem ZSRR, a ledwie kilka lat po katastrofie w Czarnobylu. Oczywiste jest podczas lektury, że strach przed nuklearną zagładą jeszcze nie opadł i odcisnął swoje piętno na twórczości Francuza.

Warto podkreślić że obawy wykraczają poza standardową obawę dotyczącą konfliktu z użyciem głowic atomowych, lecz rozszerzają tenże strach choćby o brak technologii, które umożliwiałyby recykling lub składowanie odpadów radioaktywnych. Co ciekawe, pomimo oczywistego lęku, epopeja kończy się na wskroś optymistycznie, z nadzieją na lepsze jutro ludzkości, której stery nieuchronnie zostaną przekazane kolejnym pokoleniom, które być może zrobią lepszy użytek z wiedzy i błędów swoich przodków.

Zostawiając na boku aspekty filozoficzne, warto też docenić skłonność autora ku eklektycznemu łączeniu rozmaitych elementów. Co prawda już we wcześniejszych epizodach zauważalne było łączenie wątków żywcem wziętych z mitologii greckiej oraz spuścizny starotestamentowej, jednakże wraz z rozwoje historii ten trend uległ utrwaleniu. Orfeusz – obecnie zwany Or-Fé – i Jonasz grający w jednym zespole? Niby na pierwszy rzut oka, obaj ledwie korzystają ze znanych nam imion, lecz jest w tym coś więcej, bowiem koneksje z pierwowzorami zostały wyraziście nakreślone. Ogólnie rzecz ujmując miłośnicy wyszukiwania smaczków i rozmaitych nawiązań do historii i kultury prawdopodobnie trafią w trakcie lektury do siódmego nieba.

Świat Arkadiego przez lata doczekał się statusu serii kultowej, zresztą jak większość twórczości Cazy. Do takich stwierdzeń można, a niekiedy wręcz należy podchodzić ostrożnie, a nawet sceptycznie. Ta konkretna seria zdecydowanie należy jednak do cykli wybitnych, łączących pomysł, talent artystyczny z wyrazistym przesłaniem, które w dalszym ciągu jest jak najbardziej aktualne.