Lucky Luke #8: Phil Defer

Konflikty sąsiedzkie oraz nieczysta konkurencja są zjawiskami starymi jak ludzka cywilizacja, a Dziki Zachód nie był tutaj wyjątkiem. Jednakże w malutkim Bottleneck Gulch sytuacja przybrała dramatyczny obrót, gdy do wyeliminowania konkurenta jeden z właścicieli saloonów wynajął słynnego rewolwerowca. Na szczęście dla ofiary w odpowiednim miejscu i czasie znalazł się nie kto inny jak Lucky Luke, w zwyczaju mający obronę słabszych. Na ulicach mieściny rozpoczęły się podchody, w trakcie których każdy chwyt był dozwolony, także wykorzystanie przesądów rywala.

Na początek – jak to przy okazji recenzji opowieści o kowboju – kronika historyczna. Phil Defer jest ósmym komiksem wielotomowej serii, a na półki księgarskie trafił w roku 1954. W sumie do smutnej konkluzji prowadzi fakt, że gdy w naszym kraju ludzie mogli odetchnąć z ulgą po niedawnej śmierci Stalina, a cenzura szalała w najlepsze, to we Francji czytelnicy otrzymali komfort radości z lektury nowego epizodu Lucky Luke’a. Takie to dziwne czasy były.  Dodam jeszcze, że całość: scenariusz oraz ilustracje przygotował ojciec kowboja, Morris.

Album składa się z dwóch teksów, tytułowego, zajmującego 37 stron i uzupełniającego, noszącego tytuł Piguła. Ten drugi jest wypełniaczem – dość częstym we wczesnym etapie twórczości Morrisa – i można o nim napisać, że jest bo jest, całą uwagę zaś należy skoncentrować na Philu Deferze.

A ten tekst od strony scenariusza jest zupełnie przyzwoity i nieźle poradził sobie z próbą czasu. Żarty kręcą się wokół adwersarza Lucky Luke’a, który jest postacią niezwykle wysoką, a przy tym nieproporcjonalnie szczupłą. Morris skrzętnie wykorzystał taką kreację w każdy możliwy sposób, począwszy od pachnących slapstickiem żarcików, kiedy to Defer musi sobie na wszelkie sposoby radzić z własnymi wymiarami, po bardziej oczywiste wyzwania z jakimi muszą sobie poradzić lokalni krawcy czy grabarz.

Eksploatacja pomysłu na postać wykracza poza warunki fizyczne niezwykle niebezpiecznego rewolwerowca. Defer jest brutalny, bezwzględny oraz niesamowicie przesądny, co oczywiście Lucky Luke skrzętnie wykorzystuje. Wszystko to składa się na bardzo przyzwoitą i całkiem zabawną historyjkę, która udanie wypełni czas. Największym przegranym albumu jest jednak oprawa graficzna, chwilami zwyczajnie paskudna. Owszem, to dopiero ósmy album z cyklu, ale jego poprzednik, Eliksir Doktora Doxeya prezentował się wyraźnie lepiej.

Myślę jednak, że miłośnicy przygód kowboja – aczkolwiek raczej tylko oni – przeboleją nijakie opowiadanko Piguła oraz brzydką oprawę graficzną. Phil Defer będzie dla nich integralną częścią wielkiej, wspaniałej całości, pokazującej, jak Morris kształtował cykl i jak uczył się tworzyć coraz lepsze żarty.