» Recenzje » Do Adolfów #2

Do Adolfów #2


wersja do druku

Wojna już bez lukru

Autor: Redakcja: Michał 'von Trupka' Gola

Do Adolfów #2
W jednym ze słynniejszych dzieł Osamu Tezuki początkowe infantylizmy i niezbyt fortunne rozwiązania fabularne na dalszym etapie opowieści ustępują miejsca poruszającym wydarzeniom, prowadzącym do zaskakującego końca.

Drugi tom Do Adolfów przynosi rozwinięcie i zakończenie opowieści o dwóch Adolfach. Obaj bohaterowie nie są już chłopcami, lecz dorosłymi mężczyznami rzuconymi w wir wojny. Gdy ponownie się spotkają, okaże się, czy wciąż łączy ich dawna przyjaźń, czy dzieli przynależność do przeciwstawnych stron konfliktu. A może i jeszcze coś innego.

W tym tomie Tezuka sporo miejsca poświęca również trzeciemu Adolfowi – temu najpaskudniejszemu, z wąsem. Nazistowski dyktator posłużył głównie za przykład nonsensowności ideologii, której założeń nie jest w stanie spełnić nawet jej twórca. Dlatego  mangaka ukazał go jako przywódcę u schyłku władzy, gubiącego resztki dawnej charyzmy w narastających obsesjach i atakach histerii. Tezuka pokusił się także o przedstawienie alternatywnego końca Hitlera, nieco odbiegającego od tego, który znamy z historii.

Losy wszystkich trzech Adolfów wiążą się z osobą Soheia Toge, posiadającego dokumenty ujawniające żydowskie korzenie führera. Motyw tych dokumentów wyraźnie zdominował pierwszy tom opowieści. W drugim odgrywa znacznie mniejszą rolę, a mniej więcej w połowie niemal przestaje mieć znaczenie. Ograniczenie wątków sensacyjnych – u Tezuki nie będących szczególnie wysokich lotów – na rzecz rozwinięcia bardziej dojrzałych elementów fabuły wyraźnie posłużyło opowieści. Tragedia wojny jest bardziej wyczuwalna, a od nieszczęść spotykających bohaterów nie ma już łatwej ucieczki. Autor nadal za to umiejętnie przeplata chwile niemal słodkiego szczęścia z nadchodzącymi okrucieństwami.

Zaloguj się, aby wyłączyć tę reklamę

Do Adolfów to pozycja z 1983 roku, więc znacząco różni się wizualnie od dzisiejszych mang. Rysowana "starą kreską", z bardzo szczegółowym i "rozdrobnionym" kadrowaniem, unika pokazywania szerszego planu, a na wielu planszach koncentruje się wyłącznie na twarzach postaci. Dla wielu, zwłaszcza młodszych odbiorców, może być pod tym względem nieatrakcyjna, niemniej posiada swoją oryginalną stylistykę – "disneyowskie" oblicza postaci silnie kontrastują z dość naturalistycznie przedstawionymi scenami przemocy, a realistyczna kreska w razie potrzeby staje się bardziej zniekształcona i przerysowana, aby lepiej oddać targające bohaterami emocje.

Warto przeczytać ponad 1200 stron tej opowieści, bo choć ma ona słabe punkty, zwłaszcza w pierwszym tomie, w drugim staje się stopniowo coraz dojrzalsza i finalnie okazuje się dziełem łączącym emocjonujące dzieje fikcyjnych postaci z refleksją nad rolą ideologi w działaniu jednostki. Interesujące może być też ukazanie Holocaustu oczami autora pochodzącego z zupełnie innego kręgu kulturowego. Trudno natomiast bez właściwych kompetencji kulturowych ocenić, w jakim stopniu dzieło Tezuki stanowi w jego rodzimym kraju istotny głos w sprawie japońskiego militaryzmu.

Zaloguj się, aby wyłączyć tę reklamę

Galeria


8.0
Ocena recenzenta
-
Ocena użytkowników
Średnia z 0 głosów
-
Twoja ocena
Mają na liście życzeń: 0
Mają w kolekcji: 0
Obecnie czytają: 0

Dodaj do swojej listy:
lista życzeń
kolekcja
obecnie czytam
Tytuł: Do Adolfów #2
Scenariusz: Osamu Tezuka
Rysunki: Osamu Tezuka
Wydawca: Waneko
Data wydania: 28 kwietnia 2017
Kraj wydania: Polska
Liczba stron: 608
Format: 165x235 mm
Oprawa: twarda
Papier: offsetowy
Druk: czarno-biały
ISBN: 9788380961784
Cena: 59,99 zł
Wydawca oryginału: Bungeishunjū
Data wydania oryginału: 1985



Czytaj również

Do Adolfów #1
Cukier, miód, Holocaust
- recenzja
Astro Boy
Bohater z odzysku
- recenzja

Komentarze

string(15) ""

Jeszcze nikt nie dodał komentarza.

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.