Cesarzowa Charlotta. Adiós, Carlota. Szcześćdziesiąt lat samotności

Drugi album Cesarzowej Charlotty kończy opowieść o życiu belgijskiej księżniczki, którą sytuacja geopolityczna na świecie i decyzje męża uczyniły cesarzową Meksyku w momencie, gdy kraj ten właśnie kształtował się jako republika. Ten sam mąż zupełnie nie nadaje się ani do zarządzania czymkolwiek, ani do płodzenia potomków przez prosty fakt – ma kiłę. Żeby jednak zapewnić ciągłość dynastii i uciąć nieprzyjemne, czynione publicznie uwagi Maxymiliana, Charlotta postanawia posłuchać rady hrabiny de Zichy: znaleźć innego, dyskretnego kandydata na ojca potencjalnego potomka. W tym czasie wojna domowa zatacza coraz szersze kręgi – brutalność i nieudolność Habsburga tylko podsyca wściekłość mieszkańców Meksyku, obracając przeciw nowym władcom kolejne osoby, również te, które wydawały się Charlotcie bliskie. Jedyną szansą na przetrwanie wydaje się pomoc Bonapartego – dlatego młoda cesarzowa postanawia wyjechać do Francji, by szukać sojuszników.

Lektura obu zebranych w tym albumie zeszytów – Adiós, Carlota i Sześćdziesiąt lat samotności – w pewnym sensie jest przygnębiająca. Oto bowiem czytamy, jak nie powoli, a z prędkością lawiny śnieżnej cesarstwo Meksyku przestaje istnieć, a życie, jakie Charlotta powoli zaczynała budować w nowym miejscu, rozsypuje się w drobny mak. Fabien Nury nie zmienił historii, choć zdecydowanie nieco ją podkoloryzował, zwłaszcza w kwestii romansu z wysłanym jej do asysty przez ojca pułkownikiem belgijskiej armii, co do którego nie posiadamy właściwie żadnych przesłanek. Nie oszczędził nam także nieco brutalniejszych momentów biografii Charlotty i jej męża, a także coraz bardziej nędznych widoków doprowadzanego na skraj wyniszczenia Meksyku. Zwłaszcza sceny w więzieniach oddziałują mocno, Matthieu Bonhomme narysował je tak, że możemy wręcz usłyszeć brzęczenie wszędobylskich owadów, a pod palcami poczuć pokrywający ciała brud; rozpad i rozkład zastąpiły obecne w poprzednich częściach pałace i piękne krajobrazy. Przekaz scenarzysty i rysownika jest jasny: dla cesarstwa nie ma już żadnej nadziei.

Oba składające się na drugi album tomy mają ciekawą (choć wcale nie nową) formę opowieści. Adiós, Carlota została przedstawiona na tle legendy spajającej kompozycyjnie klamrą tę część opowieści. Jej treść nie jest oczywiście przypadkowa – sama stanowi komentarz do kolejnych wydarzeń, a przez odwołanie do pogańskich rytuałów, łączy się również z coraz częściej nawiedzającymi Charlottę koszmarami. Tymi, które przygotowują nas na ostatnią część historii o cesarzowej Meksyku.

Sześćdziesiąt lat samotności przenosi nas do Europy, a dokładniej przed gremium lekarzy psychiatrów, mających wydać orzeczenie co do zdrowia cesarzowej. Czemu? O tym dowiadujemy się z zeznań towarzyszek i towarzyszy Charlotty, odmalowujących coraz większe zatracanie się bohaterki w manii prześladowczej. Czy choroba psychiczna była w przypadku cesarzowej nieunikniona, czy może ujawniła się przez zbyt duży stres związany z tragiczną sytuacją w Meksyku i zupełną obojętność europejskich mocarstw – nigdy się już nie dowiemy. Scenarzysta również nie próbuje nawet zgadywać, jaka była przyczyna tego stanu, w zamian wyobraża sobie, w jaki sposób mogła się objawić i doprowadzić do tego, że Charlotta trafiła z powrotem do Belgii, gdzie dzięki opiece zapewnionej przez braci i ich potomków dożyła do całkiem sędziwego wieku 86 lat.

Drugi album Cesarzowej Charlotty trzyma poziom poprzedniego tak pod względem fabuły, jak i rysunku. Fabien Nury odrobił pracę domową i na podstawie zgromadzonych informacji o Charlotcie Koburg oraz ówczesnej sytuacji geopolitycznej napisał ciekawą, wciągającą historię o mało nam znanej władczyni. Matthieu Bonhomme ubrał ją w ładną, atrakcyjną i czystą kreskę. Dla osób zainteresowanych opowieściami osadzonymi w kontekście historii świata – lektura obowiązkowa. A dla reszty? Też, bo to po prostu porządny komiks.