» Recenzje » Wrota do Piekieł

Wrota do Piekieł


wersja do druku

Nie taki diabeł straszny...

Autor: Redakcja: Staszek 'Scobin' Krawczyk

Wrota do Piekieł
Sam Raimi to nazwisko, które można kojarzyć z wielu tytułów, niekoniecznie bliskich sobie tak tematyką, jak i jakością. Pamiętam Raimiego jeszcze z dzieciństwa z serialu Herkules, który w rodzimej stacji Polsat królował swojego czasu wśród nastolatków. Później, dopiero kiedy podrosłem trochę i zwiększyły się moje ambicje kinowe, dowiedziałem się, co to takiego Martwe Zło i że za tym niewątpliwe ciekawym dziełem stoi ów reżyser, którego pamiętałem z serialu. Po latach przyszedł czas na filmy o człowieku-pająku, i tu także, jak przed laty, zaskoczony napisem "directed by Sam Raimi" szybko odnalazłem owo nazwisko w pamięci. Od lat już go nie zapominam, głównie za sprawą wyżej wymienionego horroru-komedii, przez wielu (również i przeze mnie) uznawanego za kultowy film w swoim rodzaju. Tym chętniej zabrałem się do obejrzenia najnowszego obrazu reżysera, noszącego jakże wiele nam mówiący tytuł Wrota do piekieł.

Zaloguj się aby wyłączyć tę reklamę

Film zaczyna się jak u Hitchcocka, trzęsieniem ziemi, by później napięcie nasilało się wraz z rozwijającą się fabułą. Młoda ambitna dziewczyna, pracująca w banku w dziale kredytów, stara się o awans, rywalizując z nowym, mniej doświadczonym pracownikiem. Kiedy pewnego razu przychodzi do niej starsza kobieta, prosząc o przedłużenie terminu płatności kredytu, Christine (takie imię nosi główna bohaterka) próbuje jej pomóc, poruszona prośbami klientki. W końcu jednak jej odmawia, ulegając naciskowi szefa, przez co starsza kobieta traci dach nad głową. Kiedy jej błagania nic nie dają, wypomina niewrażliwej agentce upokorzenie, po czym prześladuje ją i rzuca na nią klątwę. Jej skutki oglądamy następnie przez resztę filmu.

Reżyser zabiera nas do swojego świata horroru, sprawnie balansując pomiędzy grozą a humorem tryskającym, w przenośni i dosłownie, gdzie popadnie. Chociaż zdaję sobie sprawę, że większość widzów zapamięta ten film jako komedię w "strasznej" oprawie, znalazło się w nim miejsce na momenty, które pokazują nam, jak powinno się straszyć widza. Jedno jest pewne, Raimi potrafi nakręcić sceny, jakich nie powstydziłby się żaden naprawdę dobry film z gatunku; jednocześnie udowadnia nam, że gdyby tylko chciał, mógłby nakręcić obraz w poważnej tonacji na miarę klasyków. Tyle tylko, że chyba nie chce. I bardzo dobrze, bo twórca Martwego Zła bawi się kinem, a my razem z nim.

Efekty w filmie grają większą rolę niż aktorzy, dla których nie zostało wiele miejsca do popisu. Choć ogląda się ich bez większych zastrzeżeń, nie oni są tu najważniejsi. Momenty, w których rzucona klątwa daje się Christine we znaki, są jednocześnie przerażające i śmieszne. Jak już zostało napisane, twórca filmu potrafi nas zaskoczyć i przy tym nieźle nastraszyć, i choć często są to klasyczne zagrania typu "coś wyskakuje z szafy", to Raimi doskonale wie, kiedy mają się one pojawić, żeby spowodować zamierzony efekt. Ponadto w nieoczekiwanych momentach potrafi nas rozśmieszyć i rozładować całe napięcie sytuacji, żeby za moment znowu siać grozę. I tak w kółko, horror przenika się z komedią. Nie wyobrażam sobie po tym filmie nikogo, kto potrafiłby tak zgrabnie bawić się tymi gatunkami. Choć oglądamy horror, elementy autoparodii są tu wszechobecne.

Wszystko to dobrze dopełnia muzyka. Nie jest ona elementem, który pozostanie w pamięci po obejrzeniu filmu, ale sprawnie pomaga budować nastrój podczas seansu. Występuje tu głównie w klasycznej roli, polegającej na wzmacnianiu napięcia za pomocą coraz głośniejszych dźwięków, przedłużających się aż do momentu kulminacyjnego.

Obecnie pozostaje nam czekać na kolejne tego typu dzieło spod ręki Sama Raimiego, a znając jego plany reżyserskie na najbliższe lata, spodziewam się czegoś równie mocnego. Wrota do piekieł są bowiem filmem, przy którym nie tylko fani Martwego Zła powinni bawić się świetnie. Doskonale wszyscy wiemy, że powroty do korzeni często się nie udają. Niejeden reżyser próbujący po latach przypomnieć widzom, od czego zaczynał, i udowodnić tym samym, że dalej potrafi robić kino tak samo dobre jak tytuły, którymi zdobył uznanie, mocno się tymi próbami poparzył. Doskonale wiemy także, że są takie przypadki, w których się to udaje. Sam Raimi pokazał nam swoim ostatnim filmem, że zdecydowanie należy do drugiej kategorii, i w moim przekonaniu stał się mistrzem w swoim gatunku. Chciałbym widzieć więcej takich filmów a mniej ludzi-pająków czy innych herkulesów. Mam nadzieję, że w najbliższych latach ponownie będę mógł bawić się tak dobrze jak przy oglądaniu Wrót do piekieł, które zdecydowanie polecam.
8.0
Ocena recenzenta
6.12
Ocena użytkowników
Średnia z 16 głosów
-
Twoja ocena
Tytuł: Drag Me to Hell
Reżyseria: Sam Raimi
Scenariusz: Sam Raimi, Ivan Raimi
Muzyka: Christopher Young
Zdjęcia: Peter Deming
Obsada: Alison Lohman, Justin Long, Lorna Raver, Dileep Rao, David Paymer
Kraj produkcji: USA
Rok produkcji: 2009
Data premiery: 29 maja 2009



Czytaj również

Oz Wielki i Potężny
Somewhere over the rainbow
- recenzja
2010: TOP 5 filmów
Czyli redakcyjne podsumowanie najlepszych filmów minionego roku
Martwe zło
Go back to hell, bitch!
- recenzja

Komentarze


n jak
   
Ocena:
0
Film to straszna szmira. Lepiej żeby więcej nie było.
04-02-2011 15:19
Umbra
   
Ocena:
0
"Lepiej żeby więcej nie było"

Co nie było, to zdanie jest dziwnie sformułowane. Chodzi Ci o to, żeby nie było kolejnych części?

Bardziej mile widziane są komentarze z argumentacją, wtedy zawsze można podyskutować, aczkolwiek co kto lubi ;)

Pozdro.
04-02-2011 16:52
AdamWaskiewicz
   
Ocena:
0
Mnie film bynajmniej nie zachwycił - ani straszny, ani zabawny. Osobiście oceniam go znacznie niżej niż recenzent.
04-02-2011 17:28
ivilboy
   
Ocena:
0
tylko gadająca koza była spoko, reszta mocno średnia :)
04-02-2011 23:29
Bnk
   
Ocena:
+1
Dla mnie film konkretny Czegoś właśnie w tym stylu się spodziewałem a motyw z kozą EPICKI XD
05-02-2011 10:19
~MariusGandzel

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
+1
....widziałem ten film jakis czas temu, i takiej dobrej zabawy na seansie to juz dawno nie miałem. Rozrywka pełną gęba, głupio śmieszne sceny rodem z martwego zła- cała masa zresztą odniesień do tego filmu- mam nadzieję że Raimi zrobi jeszcze pare takich perełek.
05-02-2011 12:36
~MariuszGandzel

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
0
....no i rewelacyjna muza Christophera Younga. bardzo charakterystyczny motyw przewodni, oraz cała reszta scoru to kawał solidnej muzycznej roboty (ale to juz dla miłosników muzyki z filmów grozy)
05-02-2011 12:38
Andman
   
Ocena:
+1
Fajnie, tylko nie "Wrota do Piekieł", a "Wrota do piekieł" oraz nie "Martwe Zło", tylko "Martwe zło"
09-04-2011 12:44

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.