» Recenzje » V: Goście [DVD]

V: Goście [DVD]


wersja do druku

Czym chata bogata!

Autor: Redakcja: Staszek 'Scobin' Krawczyk

V: Goście [DVD]
Ukazanie się V: Gości w Polsce – najpierw na DVD, następnie w telewizji – stanowiło doskonałą okazję, by wreszcie nadrobić zaległości i obejrzeć to, o czym przez jakiś czas głośno było w sieci. Fani science fiction, podzieleni na zwolenników i przeciwników "plastikowej" konwencji, jaką obrali twórcy, mieli mieszane zdania na temat serialu. Sprawę komplikował fakt, że jest on remakiem telewizyjnego hitu lat osiemdziesiątych pod tym samym tytułem, w związku z czym widzowie zaznajomieni z pierwowzorem dodatkowo porównywali obie wersje.

Ja starszej odsłony nie znałem, toteż obcowanie z Gośćmi z 2009 roku było dla mnie doświadczeniem świeżym, nieprzefiltrowanym przez jakieś określone oczekiwania. W efekcie jedynym moim punktem odniesienia okazały się różne popularne seriale z ostatnich lat, ale i one stanowiły tylko zarys współczesnego krajobrazu popkulturowego, na którym wyrósł przebój stacji ABC. Porównanie to zresztą niebezpodstawne, jak się wkrótce przekonałem, ponieważ twórcy V czerpią obficie ze sprawdzonych pomysłów, dzięki którym Zagubieni czy Skazany na śmierć stały się hitami. Niestety, w zestawieniu z nimi serial o przybyszach z kosmosu okazuje się co najwyżej względnie udanym, interesującym średniakiem.

Zaloguj się aby wyłączyć tę reklamę

No właśnie, Goście to historia o inwazji obcych. Z tym, że tutejsi kosmici, nazywani Gośćmi (ang. Visitors, w skrócie – V's), stosują się do zasad szeroko rozumianej dyplomacji, a tym samym zapewniają sobie bardzo dobry PR. Pomaga im w tym wizualne podobieństwo do ludzi, osiągnięte za sprawą użycia kamuflażu w postaci powłok z klonowanej skóry. W rzeczywistości pod przykrywką współpracy z Ziemianami Goście wdrażają w życie niecne plany, z których zdaje sobie sprawę jedynie nieliczna grupa partyzantów określanych mianem Piątej Kolumny. Należą do niej zarówno ludzie, jak i kosmici. Nietrudno się domyślić, że czołowymi działaczami tej opozycji stają się główni bohaterowie serialu.

Fabuła nie jest szczególnie odkrywcza, ale sprawnie wykorzystuje motywy znane z takich przebojów, jak choćby Inwazja pożeraczy ciał (tudzież jego niedawny remakeInwazja), Dystrykt 9 czy Dzień niepodległości. Do inspiracji tym ostatnim twórcy Gości przyznają się zresztą w jednej z zabawnych, autotematycznych linii dialogowych. Należy też zaznaczyć, że w opowiedzianej tu historii wprowadzono znaczące odstępstwa względem pierwowzoru, czego efektem jest na przykład redukcja liczby postaci.

Podejrzewam, że akurat ta zmiana wyszła całości na plus, ponieważ modele psychologiczne poszczególnych bohaterów wydają się naprawdę wyraziste i interesujące. Owszem, są one mocno stereotypowe, a motywacje niekiedy wydają się nieco niejasne, ale konstrukcja poszczególnych charakterów zachęca do śledzenia ich losów. Dotyczy to zwłaszcza przywódczyni najeźdźców, Anny, której urocza aparycja i zachowanie są tylko fasadą kontrastującą z podłym i wyrachowanym działaniem. Co najmniej równie ciekawie wypadają postaci Chada Deckera, czyli egoistycznego i przenikliwego dziennikarza rozdartego pomiędzy Gośćmi a ludzkością, oraz Marcusa, którego ascetyczna mimika i pozornie epizodyczna rola w fabule skutecznie podsycają nasze zainteresowanie całą intrygą.

Względnie dobrze napisane postaci byłyby jednak niczym bez aktorów, którzy się w nie wcielają. Na tym polu jest przeciętnie. Z jednej strony całkiem niezłym aktorstwem popisać się mogą Morena Baccarin (Anna), Christopher Shyer (Marcus), Scott Wolf (Decker) czy Elizabeth Mitchell (Erica). Z drugiej zaś Morris Chestnut (Ryan), Lourdes Benedicto (Valerie, żona Ryana) czy Logan Huffman (Tyler, syn Eriki) wykazują umiejętności na poziomie bliższym telenoweli niż produkcji wysokobudżetowej.

Ten ostatni, razem ze wspomnianą Baccarin (Anna) i Laurą Vandervoort (Lisa, córka Any) posiada natomiast cechę cenioną w tego typu serialach czy filmach. Cała trójka jest po prostu ładna, choć w raczej banalny sposób – w przeciwieństwie, na przykład, do obsady Zagubionych, gdzie piękno rozumiane było dość specyficznie. Ten odmienny typ urody reprezentują w Gościach na przykład Mitchell (która – notabene – grała również w LOST) i Nicholas Lea (Joe, ojciec Tylera). W produkcji J.J. Abramsa duże znaczenie miały również szczególny sposób pracy kamery i oświetlenia, które z kilkoma wyjątkami są w V po prostu nijakie. Rzeczone odstępstwa od tej przezroczystości stanowią pojedyncze kadry, jak choćby niemal noirowo zacieniowana twarz Ryana podczas wizyty u znajomego.

Z przykrością to stwierdzam, ale średnio wypadają zarówno zdjęcia i oświetlenie, jak też zdecydowana większość aspektów realizacyjnych serialu. W praktyce oznacza to z grubsza sprawne, ale rzemieślnicze wykonanie, w którym brakuje nieco kunsztu wyróżniającego serial na tle konkurencji. Dotyczy to także ścieżki dźwiękowej, która nie przeszkadza, ale też nieszczególnie zwraca na siebie uwagę. Ot, czysty styl zerowy. Oczywiście także i na tym polu wskazać można kilka chlubnych wyjątków – piosenki Florence and the Machine czy Sigur Rós w soundtracku świadczą o dobrym guście kogoś z ekipy odpowiadającej za muzykę w serialu, ale wyróżniając się znacząco na tle reszty utworów, tworzą wrażenie lekkiego dysonansu.

Przy założeniu, że w rozrywkowej telewizji nie trzeba szczególnego szlifu i artyzmu, Goście okazują się całkiem niezłym serialem. Jedynym poważnym zarzutem w tej sytuacji pozostają naprawdę kiepskie jak na 2009 rok efekty specjalne. Tyle że przytaczane wcześniej tytuły pokroju Zagubionych czy Skazanego na śmierć dowodzą, że nawet w czasach postmodernistycznego wyczerpania można stworzyć coś świeżego i przyjemnego. Tak one, jak i kilka innych telewizyjnych produkcji przyzwyczaiły widzów do tego, że telewizja może spokojnie konkurować z kinem. Tymczasem V w takim starciu wypadłoby w większości przypadków słabo.

Tym niemniej serial spełnia podstawowy warunek, czyli wciąga. Skuteczne cliffhangery, zrozumiałe i spójne zasady rządzące światem przedstawionym (przy normalnym dla sci-fi zawieszeniu niewiary, czyli akceptacji dla różnych absurdów), dynamiczna i pełna nagłych zwrotów akcja (niekiedy nieco przewidywalna, ale potrafi zaskoczyć), wewnętrzne żarty ("Nie bój się, ona nie kąsa" – zabawny cytat; kto widział, ten wie dlaczego) – słowem, dostajemy wszystko, co w dobrym serialu powinno się znaleźć.

Samo wydanie DVD zasługuje na odrębny komentarz. Pierwszym zaskoczeniem było dla mnie niemieckie menu po uruchomieniu w odtwarzaczu. Okazało się bowiem, że treść materiałów zawartych na trzech krążkach wchodzących w skład tego wydania automatycznie dostosowuje się do wersji językowej oprogramowania urządzenia, na którym je odtwarzamy (w komputerowym playerze miałem już wersję angielską). Posiadacze polskiego software'u zainstalowanego w swoich odtwarzaczach będą zapewne cieszyć się polskim menu. Rzecz jasna, mamy również możliwość wyboru języka napisów lub lektora spośród następujących opcji: angielski, niemiecki, włoski i polski.

Jednym z dodatków na płytach są niewykorzystane sceny z kilku odcinków. Można je włączyć niezależnie, ale też wpleść w odpowiedni epizod, klikając ikonkę nożyczek znajdującą się w menu wyboru odcinków. Najwięcej bonusów zamieszczono jednak na ostatnim krążku. Znalazły się tam: komentarz producentów wykonawczych do odcinka 11 (który mówi nam również co nieco o całym sezonie, głównych konceptach i rozwiązaniach realizacyjnych) oraz materiały filmowe (głównie wywiady) o efektach wizualnych, charakteryzacji i mitologii serialu. Jeśli przegapiliście więc czas emisji Gości w telewizji, zamierzacie do serialu powrócić lub po prostu poszerzyć swoją wiedzę o tym uniwersum, warto zainwestować w wydanie DVD. Tym bardziej, że drugi sezon zapewne też trafi wkrótce na polski rynek. Nawet jednak jeśli okaże się on podobnie wciągający jak sezon pierwszy, będzie to ostatnia okazja na spotkanie z Piątą Kolumną i Gośćmi, ponieważ w obecnej chwili losy ewentualnej kontynuacji są przekreślone.
6.5
Ocena recenzenta
6.8
Ocena użytkowników
Średnia z 5 głosów
-
Twoja ocena
Mają na liście życzeń: 0
Mają w kolekcji: 1

Dodaj do swojej listy:
chcę obejrzeć
kolekcja



Czytaj również

Deadpool
Marvel widziany z innej perspektywy
- recenzja
Anioł śmierci
Nic dwa razy się nie zdarza
- recenzja
Kobieta w czerni
Za moje dziecko
- recenzja
Dawca pamięci
Dawca nudy
- recenzja
Snowpiercer: Arka przyszłości
Pociąg do dobrego SF
- recenzja

Komentarze


chimera
   
Ocena:
+1
Niezły średniak. Zgadzam się. Czasami strasznie naiwny (konspiracja Piątej Kolumny śmiechu warta) i ze strasznym aktrostwem (Tyler!), ale wciąga. Głównie ze wzgledu na Morenę Baccarin i Elizabeth Mitchell. Wadą jest na pewno całkowity brak zakończenia.

Z niedokończynych jednosezonowców zdecydowanie bardziej polecam jednak moim zdaniem świetną "Inwazję".
09-06-2012 10:27
~Życzliwy anonim

Użytkownik niezarejestrowany
    To samo co kolega wyżej z tą różnicą...
Ocena:
0
że nie wciąga. Tyle, że można popatrzeć na Morenę Baccarin w krótkich włosach ;-) Lepiej obejrzeć pierwowzór remaku - inteligentniejszy od tego chłamu.
11-06-2012 09:19

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.