» Recenzje » Pozdrowienia z Paryża [DVD]

Pozdrowienia z Paryża [DVD]


wersja do druku

Paris. Je t'aime!

Autor: Redakcja: Martyna 'Saya' Urbańczyk

Pozdrowienia z Paryża [DVD]
Paryż jaki jest, każdy widzi. A w zasadzie, każdy widzi oczyma wyobraźni "jakiś" Paryż – taki, jaki serwują nam rozmaite medialne zapośredniczenia: romantyczne komedie, pocztówki, przewodniki, teledyski... Urokliwe restauracyjki pod gołym niebem, skąpane w świetle księżyca odbijającym się od Sekwany i w ciepłych promieniach bijących od świec ustawionych na stolikach. Mimowie upiększający swoją obecnością ulice i dworce kolejowe. Wyegzaltowani poeci oraz inni artyści w beretach i długich szalach. Zmysłowe Francuzki w pasiastych koszulkach, każda z nieodłącznym papierosem w kąciku ust... Taki Paryż funkcjonuje w zbiorowej wyobraźni. Czasami jednak pojawia się ktoś, kto ten i temu podobne stereotypy stara się obalić, zwalczać.

Takim kimś jest między innymi Pierre Morel, który w swoim ubiegłorocznym obrazie Pozdrowienia z Paryża serwuje nam wizerunek francuskiej stolicy bliższy francuskości ukazywanej kamerą i maszynopisami Luca Bessona (który zresztą ma swój wkład także w scenariusz tego filmu). Czyli jaki? Nowoczesny, kosmopolityczny, multikulturowy, kolorowy, w którym najbardziej pasjonujące jest to, czego katalogi turystyczne nigdy nie pokażą. Co więcej, ów Paryż poznajemy od jego najciemniejszej strony, przemieszczając się między domami publicznymi, melinami dilerów narkotykowych i siedzibami bogatych mafiosów, a za przewodników mamy parę agentów CIA.

No właśnie... Agenci CIA, Amerykanie – pochodzenie bohaterów to nie przypadek. Po pierwsze, wespół z wspomnianą multi-kulti wizją miejsca akcji, narodowość bohaterów to przesłanka o kolejnym filtrze, przez który poznajemy tytułowe miasto, czyli w zasadzie jeden stereotyp zastąpiono innym – takim, który dziś łatwiej sprzedać na zagraniczne rynki. Przede wszystkim jednak fakt, iż bohaterowie są Amerykanami sytuuje ich w roli obcych na nieznanych terenach. Wprawdzie jeden z nich, James Reece, pracuje od dawna w amerykańskiej ambasadzie, ale nawet w jego przypadku trudno mówić o pełnej integracji i asymilacji z lokalnymi mieszkańcami. Drugi zaś, Charlie Wax, już od chwili pojawienia się w mieście wyraźnie daje do zrozumienia, że nie przyjechał tu, by się z kimkolwiek zaprzyjaźnić. "Obcość" i nieprzystosowanie bohaterów stanowi niezły, choć wielokrotnie ograny już w kinie i innych mediach pretekst dla masy komicznych sytuacji.

Na komizm wpływa również zestawienie obu głównych postaci. Są w zasadzie swoimi przeciwieństwami, zarówno w sferze wizualnej, jak i charakterologicznie. James jest stonowany, elegancki, może wręcz trochę "lalusiowaty". Jako agent ma ambicje, by działać w terenie, a kiedy taka okazja się nadarza, nie kryje swojej ekscytacji, ale i pewnych obaw. A ma czego się obawiać, bo jego nowy partner, Charlie, to lekkoduch, mocno szurnięty, nie stroniący od agresywnych rozwiązań w walce z przestępczością, która to walka nie wydaje się zresztą napawać go jakimkolwiek lękiem – ot, kolejna robota do wykonania.

Cóż to za robota? Jest wprawdzie jakaś dyplomatyczna wizyta do obstawienia, jakiś zamach, któremu trzeba zapobiec, ale to wszystko to w zasadzie pretekst dla pokazania kilku fajnych, widowiskowych scen akcji, poprzeplatanych gęsto rozmaitymi żartami. Oczywiście fabułę dałoby się bez większego problemu ułożyć we względnie spójną całość, nie przeczę, ale tak naprawdę w tym filmie chodzi o rozrywkę, nie o opowiedzenie historii. Najważniejsze jednak jest to, że to wszystko się naprawdę sprawdza!

Obraz zgrabnie balansuje między "klasycznymi" filmami akcji a komedią. Miejscami jest dynamicznie, miejscami krwawo, miejscami zabawnie. Znalazło się też miejsce dla kilku naprawdę zaskakujących zwrotów akcji (moim zdaniem, scena kolacji mniej więcej w połowie filmu pod tym względem wymiata!) i paru one-linerów. Wszystko okraszone niezłymi zdjęciami i nienachalnym, przejrzystym, choć wciąż dynamicznym montażem, dzięki którym warstwa wizualna prezentuje się naprawdę fajnie. Nie inaczej jest z dźwiękiem: muzyka sprawnie buduje napięcie, a odgłosy wystrzałów i wybuchów są "potężne" wtedy, kiedy powinny. Generalnie – technicznie jest ok.

Całkiem nieźle jest też w kwestii aktorstwa. John Travolta jako Charlie Wax wypada naprawdę przekonująco – wyraźnie porywczy i nieprzewidywalny, a w jego szaleństwie jest metoda. Rzecz jasna, to w zasadzie na równi zasługa samego aktora, jak i reżysera, scenarzysty (Adi Hasak, na podstawie materiałów Luca Bessona) czy charakteryzatorów: ogolona głowa, kozia bródka i kolczyki, a do tego skórzana kurtka i arafatka doskonale podkreślają "dzikość" niepoprawnego agenta.

W postać Jamesa Reesa wcielił się natomiast Jonathan Rhys Meyers, znany z takich filmów jak Vanity Fair, Match Point, Mission Impossible III czy też z serialu Dynastia Tudorów. Przyznaję – w pierwszej chwili nie skojarzyłem nazwiska. Twarz już jakieś skojarzenia budziła, ale nie mogłem ich sprecyzować. Tym niemniej po Pozdrowieniach z Paryża chętnie obejrzę jeszcze jakieś filmy z Meyersem, żeby sprawdzić, jak sobie ten pan dalej radzi w Hollywood, bo tu sprawił się naprawdę dobrze.

Na deser polski akcent, czyli Kasia Smutniak, która zagrała Caroline, narzeczoną Jamesa. Czy to typowa słowiańska uroda, można by się spierać, ale pierwszoligowej polskiej urody nie sposób jej odmówić. Uważam jednak, że samym wyglądem raczej roli nie zdobyła. Od czasów polskiego Hakera wyraźnie podszkoliła się aktorsko i to, co pokazuje w Pozdrowieniach z Paryża (mimo, że może nie jest kreacją, która zapadnie w pamięć) dowodzi, że doświadczenie zdobyte przy graniu we włoskich produkcjach nie poszło na marne. Może nie aplauz na stojąco, ale brawa się należą.

Chciałbym napisać parę słów o wydaniu DVD, ale w tym temacie za wiele napisać się nie da. Ot, poza wyborem scen i ustawieniami, można jedynie obejrzeć zwiastun i parę zapowiedzi. Skromnie, ale i sam film nie domaga się żadnych materiałów dodatkowych. Najważniejsze, że nie ma do czego się przyczepić: tłumaczenie jest dobre, płyta działa bez szwanku na dowolnym odtwarzaczu, menu jest przejrzyste, podział na sceny sensowny. Jeśli Pozdrowień z Paryża nie widzieliście jeszcze w telewizji (aktualnie film wyświetlany jest na HBO), to warto zainteresować się wydaniem DVD. Zresztą, nawet jeśli już go widzieliście, i tak można rzucić okiem na DVD, bo zwykle przy oglądaniu wersji z lektorem może Wam umknąć parę zabawnych tekstów, które tracą swój wieloznaczny potencjał przy tłumaczeniu. Poza tym, wśród wielu tandetnych filmów, które zalewają współczesny rynek kina akcji, obraz Pierre'a Morela prezentuje się na tyle pozytywnie, że warto mieć go w swojej kolekcji.
7.0
Ocena recenzenta
6.92
Ocena użytkowników
Średnia z 6 głosów
-
Twoja ocena
Mają na liście życzeń: 0
Mają w kolekcji: 3

Dodaj do swojej listy:
chcę obejrzeć
kolekcja
Tytuł: From Paris with Love
Reżyseria: Pierre Morel
Scenariusz: Luc Besson, Adi Hasak
Muzyka: David Buckley
Zdjęcia: Michel Abramowicz
Obsada: John Travolta, Jonathan Rhys Meyers, Kasia Smutniak, Amber Rose Revah
Kraj produkcji: Francja
Rok produkcji: 2010
Data premiery: 19 lutego 2010
Czas projekcji: 92 min.
Dystrybutor: Monolith Films



Czytaj również

Valerian i Miasto Tysiąca Planet
Europa górą!
- recenzja
Lucy
To nie miało tak wyglądać...
- recenzja

Komentarze


Umbra
   
Ocena:
0
Film świetny, bardzo mi się podobał. Tym bardziej, że Travolta w końcu po latach wrócił, i może nie ma go tyle na ekranie co kiedyś, ale gra przyzwoite role i pokazuje, że jako aktor się nie wypalił. Ciekawi mnie czy zauważyliście akcent z pulp fiction?
29-04-2011 13:00

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.