» Dla Mistrzów Podziemi » Przygody i lokacje » Forgotten Realms: Unduruninum

Forgotten Realms: Unduruninum


wersja do druku

Zapomniane marzenie krasnoludzkiego królestwa

Autor: Redakcja: Tomasz 'Radnon' Cybulski

Srebrne Marchie są bardzo młodym tworem na tle historii Krain, lecz kwitnące w tym regionie osady, wioski i miasta nie są jedynymi wartymi uwagi miejscami na mapie. Różnorodnie ukształtowany teren, od wysokich szczytów górskich, po ogromne połacie lasów na równinach, kryje w sobie wiele, zapomnianych lub jeszcze niezbadanych zakątków. Takich, w których można dorobić się złota zapewniającego dostatnie życie, ale i takich, które należy omijać szerokim łukiem z racji strasznych niebezpieczeństw, potwornych istot albo naturalnych zagrożeń. Zniszczone czasem i dziesiątkami oblężeń warownie. Spalone i zrujnowane przez orków czy nieokiełznanych barbarzyńców osady. Liczne kopalnie, dawno opuszczone z powodu zagrożenia lub całkowitego wydobycia cennych kruszców. To tylko skromny wstęp listy zapomnianych lokacji w Srebrnych Marchiach.

Jednym z takich miejsc, jest stara, od dawna nieczynna kopalnia różnorodnych kamieni szlachetnych. Unduruninum. Półtora wieku temu tętniąca życiem jama w skale, gdzie pracowały setki krasnoludów, spełniając swoje życiowe przeznaczenie. Pierwsze wzmianki o kopalni w historii Faerunu pojawiają się w starych księgach, spisanych przez skrybę krasnoludzkiego imperium Ammarindar w roku około -4000 RD. Skryba wspominał iż miejsce to jest niezwykle bogate w kamienie szlachetne. Nie wiadomo jednak dlaczego nie zaczęto wówczas prac wykopaliskowych i dopiero krzepki lud z Cytadeli Adbar rozpoczął drążenie skał i wydobycie w Unduruninum.

Unduruninum w innych światach Kopalnia Unduruninum jest miejscem, które bez większego problemu można umieścić w dowolnym świecie fantasy takim jak Greyhawk, Eberron czy jakikolwiek inny. Przeniesienie lokacji do innych realiów nie jest żadnym problemem, gdyż kompleks nie jest ściśle związany z konkretnym miastem, bądź osadą. Miasteczko Martwe Śniegi można zamienić na inne, podobne, jednak, aby kopalnia pozostawała tajemniczym miejscem, nie może być ono wielkie i odwiedzane przez liczne rzesze poszukiwaczy przygód.

Początek pracy w kopalni Unduruninum datuje się na rok 1022 RD, kiedy to pokiereszowana przez Thayan organizacja Harfiarzy odrodziła się gotowa pomagać uciśnionym, a co krasnoludy uznały za dobry znak. Eksploracja kopalni posuwała się błyskawicznie do przodu. Każdego dnia krzepki lud odkrywał nową jaskinię pełną szlachetnych kamieni lub zabezpieczał podziemny tunel przed zawałem. Dla oczekującego sporych zysków Adbaru zaczął się nowy rozdział. Minęła era wielkich wojowników broniących cytadelę przed orkami, a zaczął się czas rzemieślników: górników, jubilerów i handlarzy mających za zadanie sprzedawać to co wcześniej wydobyto i obrobiono. Wielu nadających się do pracy mieszkańców krasnoludzkiej warowni pokonało setki mil w licznych karawanach aby pracować na miejscu wydobycia. Wszystko po to by do Adbaru docierały gotowe wyroby. Był to okres optymizmu i bogactwa, który trwał ponad półtora wieku aż do roku 1179 RD.

To właśnie w tym czasie, gdy wielcy magowie: Czarnokij, Elminster i kilkunastu ich pomocników broniło wieżę Khelbelna przed atakiem malaugrimów, kopalnię spotkało pierwsze, wielkie nieszczęście. Podziemna rzeka wybiła w jednej z jaskiń gdzie wydobywano klejnoty. W ciągu kilku minut odebrała życie dziesiątkom zaskoczonych górników. Dla Cytadeli Adbar oznaczało to spory kryzys. Warownia straciła jednego dnia masę pracujących dla niej krasnoludów. Tę wyrwę trzeba było jakoś zasklepić, to też władcy z Adbaru ogłosili nabór na chętnych do pracy z pośród okolicznych wiosek Północy. Zgłosiło się niewielu, z czego większość nie była tak dobra jak rdzenni górnicy cytadeli. Ignorowali przełożonych i nie pracowali dość wydajnie. Wydobyte klejnoty co raz częściej ulegały uszkodzeniom i kopalnia przestała przynosić zyski na zakładanym poziomie.

Ostatecznie ludzi wydalono z pracy. Ci jednak zbuntowali się i stworzyli krótkotrwałą frakcję banitów, którzy znając dobrze trasy krasnoludzkich karawan opuszczających Unduruninum kilkukrotnie napadli je. Zabijali mniej liczną ochronę i zagarniali cały ładunek o ogromnej wartości. Pod wpływem tych wydarzeń w roku 1201 RD Adbar zwrócił wreszcie uwagę na, mniej potrzebnych do tej pory, wojowników i legendarnych obrońców. Część z nich udała się do kopalni, inni mieli towarzyszyć karawanom w drodze do miejsc gdzie sprzedawano gotowe wyroby kopalni.

W 1211 roku RD odbył się pierwszy atak na samą kopalnię. Grupa wygłodniałych trolli poszukujących dla siebie nowej siedziby natrafiła na wejście do kopalni. Jednakże oddział dzielnych obrońców, którzy w tym czasie już na stałe mieszkali w Unduruninum, mimo znacznych strat poradził sobie z agresorami. Martwych wojowników zabrano z powrotem do Adbaru, zaś ich imionami nazwano poszczególne jaskinie w kopalni.

Potomkowie zdrajców Historia o grupie zdradzieckich górników, którzy napadali transporty klejnotów z kopalni do Adbaru przetrwała w pamięci ich potomków przez kilka pokoleń. Ostatnimi czasy prawnuk jednego ze zdrajców zamieszkujący Fellbar ogłosił nabór poszukiwaczy przygód na wyprawę do starej kopalni, by sprawdzić czy aby na pewno wszystkie dobra zostały z niej wydobyte...]

1235 rok RD był czasem kolejnego kryzysu dla kopalni oraz Cytadeli Adbar. To właśnie w tym czasie orkowie z Północy oblegli między innymi Waterdeep. Z obawy przed atakami zielonoskórych zatrzymano wszelkie karawany wywożące szlachetne kamienie z kopalni. Wejście do niej ukryto natomiast za długotrwałą iluzją mającą za zadanie uchronić krasnoludy przed odkryciem i atakiem. Większość wojowników stanowczo sprzeciwiała się takiej metodzie, twierdząc iż to niezgodne z ich waleczną naturą. Krasnoludzki monarcha rządzący Cytadelą Adbar nie słuchał jednak sprzeciwów uważając, że to najbezpieczniejsze z możliwych wyjść. Mieszkańcy Unduruninum zostali pozostawieni samym sobie, gdyż, z powodu niebezpieczeństw na traktach i szlakach, Adbar przestał wysyłać do kopalni zaopatrzenie. W tej sytuacji rok później krasnoludy zawiązały pakt z miejscowymi tropicielami, którego warunkiem było dostarczanie przez łowców pożywienia. Zobowiązaniem krasnoludów było zjawić się na wezwanie tropicieli w razie gdyby zaszła taka potrzeba.

Dzięki temu sojuszowi krasnoludy przetrwały ciężki okres i zdobyły nowych sprzymierzeńców. Pakt bowiem po latach przerodził się w przyjaźń. Krzepki lud żył w zgodzie z tropicielami wspomagając ich w bojach z górskimi bestiami i sprzedając spore ilości broni po okazyjnych cenach broń. Ludzie zaś donosili brodaczom o wszelkich niebezpieczeństwach na szlakach i niezwykle tanio odstępowali upolowaną zwierzynę, urozmaicając tym samym dietę mieszkających w Unduruninum wojowników i rzemieślników.

Dekadę później w kopalni pojawił się kolejny kryzys, bowiem wśród krasnoludów wybuchła epidemia gorączki brudu. Choroba rozprzestrzeniała się błyskawicznie. Nim z Cytadeli Adbar do kopalni przybyli kapłani, wielu mieszkańców Unduruninum już nie żyło. Ostatecznie kapłani uleczyli pozostałych przy życiu chorych i po kilku dekadniach krasnoludy powróciły do pracy. Władca Adbaru uznał jednak iż nie będzie wysyłać kolejnych górników do kopalni, gdyż w samej warowni odkryto duże złoża cennych metali.

Tropiciele z okolicy Wtajemniczeni w legendy o kopalni opowiadają iż tak naprawdę tropiciele, którzy pomagali Adbarczykom w potrzebie wciąż strzegą kopalni przed różnymi potworami, trzymając się starej umowy z krzepkim ludem. Być może to właśnie dzięki ich obecności żadne potężne stwory nie zalęgły się w korytarzach i jaskiniach Unduruninum.

Rok Grzmotu (1306 RD) stał się faktycznie wielkim błogosławieństwem dla wszystkich krasnoludów. Był to jednak ciężki okres dla kopalni, w której złoża szlachetnych kamieni powoli się kończyły. Trwające pod górami prace były żmudne i nie przynosiły już oczekiwanych zysków. Naruszone skały często waliły się, zasypując kolejne jaskinie i grzebiąc w środku liczne grupy nieostrożnych górników. W roku 1332 RD populacja Unduruninum wynosiła już tylko jedną trzecią poziomu z przed półtora wieku. Kopalnię przestano traktować jako jeden z głównym środków zarobku Cytadeli Adbar, a zaczęto uznawać ją jedynie za drugorzędne źródło złota. W 1350 RD z Unduruninum ruszyła ostatnia karawana. Zabrała ze sobą wszystkie krasnoludy zamieszkujące kopalnię oraz cały sprzęt możliwy do wywiezienia, no i oczywiście ostatnie szlachetne kamienie.

Górnicy, którzy wrócili do Adbaru byli powszechnie szanowani. Wielu z nich urodziło się i mieszkało całe życie w Unduruninum szkoląc się tam i pracując. Ta nieliczna grupa, licząca około setki osób, do tej pory Unduruninum za swoją ojczyznę, tęskniąc za znanymi na wylot jaskiniami i jałowymi okolicami Gór Nether. W roku 1354 RD owe krasnoludy poprosiły Króla Cytadeli Adbar by ogłosił nieczynną kopalnię świętym miejscem ludu. Monarcha nie zgodził się jednak, czym wywołał gniew owych kilkudziesięciu krasnoludów. W akcie niezadowolenia i pod przypływem emocji opuścili oni Cytadelę rozchodząc się po Krainach. Zabrali ze sobą wszelką wiedzę i tajemnice kopalni.

Dalsze losy Unduruninum przestały interesować Adbarczyków. Uznano, że w opuszczonych jaskiniach swoje domostwo znalazło wiele różnych bestii i potworów z pobliskich terenów. Mieszkańcy okolicznych wiosek już wcześniej omijali kopalnię szerokim łukiem jako niebezpieczne miejsce i wkrótce stała się ona w ich świadomości jedynie kolejnymi, nawiedzanymi przez demony przeszłości, ruinami.

Obecnie Unduruninum jest mało znanym miejscem, o którego istnieniu tak wie niewiele osób. Większość z nich to mieszkańcy Cytadeli Adbar, kilka złotych krasnoludzkich mędrców żyjących w Wielkiej Rozpadlinie oraz garstka druidów i tropicieli opiekujących się i strzegących okolice kopalni. Mimo to lokację można bardzo łatwo osadzić w grze i powiązać z nią graczy. Mistrz Gry jest w stanie bez problemu dopasować klimat Unduruninum do własnego stylu prowadzenia. Z łatwością może sprawić iż kopalnia stanie się miejscem epickich walk graczy z potwornymi przeciwnikami lub obdarzy kompleks tajemniczą i mroczną atmosferą rodem z horroru. Przygoda w kopalni może stać się zabawą na jedną sesję, ale nic nie stoi na przeszkodzie aby przekształcić ją w scenę długiej i wielowątkowej kampanii. Aby pomóc Mistrzowi Podziemi poniżej prezentujemy kilka przykładowych testów różnych kategorii wiedzy, które mogą dostarczyć dociekliwym graczom informacji na temat nieczynnej kopalni.

  • Test Wiedzy (tajemnej) o ST 16 pozwoli stwierdzić iż miejsce to zamieszkuje wiele dziwacznych istot. Wedle woli MG mogą one prowadzić zwyczajne życie w czeluściach jaskiń lub wyczekiwać na nierozważnych poszukiwaczy przygód, którzy przybędą w poszukiwaniu złota i chwały.
  • Test Wiedzy (tajemnej) o ST 25 pozwoli stwierdzić iż w kopalni znajduje się kilka miejsc, gdzie magia w ogóle nie działa. Takich stref martwej magii jest niewiele i to MG powinien zdecydować o ich dokładnym położeniu.
  • Test Wiedzy (geografii) o ST 15 pozwoli stwierdzić iż w kopalni mogą znajdować się podziemne rzeki będące dopływami Lodorężnego Strumienia.
  • Test Wiedzy (geografii) o ST 19 pozwoli stwierdzić iż w pobliżu kopalni, na szczytach skalnych ścian swe gniazda mogą mieć wywerny i podobne do nich istoty.
  • Test Wiedzy (geografii) o ST 25 pozwoli stwierdzić iż w kopalni może znajdować się tunel prowadzący pod Górami Nether aż na ich południowe podnóże.
  • Test Wiedzy (historii) o ST 21 pozwoli stwierdzić iż Unduruninum pod koniec swej świetności był zarządzany przez krasnoluda Duriona, który służył Adbarskim władcom. Kopalnia ponoć przynosiła wielkie zyski lecz była przy tym bardzo niebezpieczna z powodu podziemnych rzek.
  • Test Wiedzy (historii) o ST 25 pozwoli stwierdzić iż kopalnia była tysiąclecia temu własnością krasnoludzkiego imperium Ammarindar.
  • Test Wiedzy (historii) o ST 28 pozwoli stwierdzić iż kopalnia nie była eksplorowana przez starożytne królestwa z powodu obaw przed przepowiednią dotyczącą tego miejsca. Niestety prawdopodobnie wszystkie opowieści o przepowiedni zaginęły i dziś nie da się ich odtworzyć.

Tajemnice Unduruninum Przez wieki funkcjonowania kopalni krasnoludy odkryły wiele różnych tajemnic jaskiń pod Górami Nether. Natrafiono, między innymi, na dziwną odmianę mchu, który zjedzony na surowo sprawiał iż rany krasnoludów goiły się szybciej, zaś po zjedzeniu go przez przedstawicieli innych ras sprawiał wielodniową gorączkę, wymioty i biegunkę. Krasnoludy odkryły także, że w kilku jaskiniach magia wtajemniczeń w ogóle nie działa lub jest spaczona. Owe miejsca oznaczono runami ostrzegawczymi wykutymi w ścianach pobliskich korytarzy. Największą tajemnicą Unduruninum była dziwna jaskinia odkryta na najniższych (nie zatopionych przez podziemną rzekę) poziomach, w której krasnoludy natrafiły na nieczynny portal, którego pochodzenia ani celu nikt nie potrafił odkryć. Wejście do jaskini w obawie przed niebezpieczną niespodzianką zasypano.

Dziś Unduruninum to jedna z setek niepozornych jaskiń, od których roi się u podnóża gór. By odnaleźć owe miejsce na mapie Faerunu należałoby rozpocząć swoją wyprawę w niewielkiej osadzie Martwe Śniegi. Opuszczając miasteczko trzeba się udać na północ aż drogi nie przetnie Lodorężny Strumień. To właśnie ten dopływ Rzeki Rauvin jest najlepszym wyznacznikiem szlaku do kopalni Unduruninum, ponieważ wejście do kompleksu znajduje się niedaleko jego źródeł. Podróżując jego brzegiem należy spodziewać się cztero- lub pięciodniowej wyprawy. Można też maszerować u podnóża Gór Nether, oszczędzając dzień lub półtora, jednakże ta droga jest dość niebezpieczna z racji żyjących w tej okolicy potworów.

Wejście do kopalni jest ukryte i nie sposób go dostrzec z zewnątrz. Wąska ścieżka rozpoczyna się w szczelinie w skalnej ścianie wysokiej na kilkanaście metrów. Przejście to jest tak wąskie, że żaden wóz nie może dostać się do środka. Ta droga na szczęście nie jest zbyt długa i po przejściu jakiś trzystu metrów krętą wyrwą w skale wychodzi się w końcu na niewielką polanę zwaną, na cześć jednego z zarządców kopalni, Jarem Duriona. Otaczają go wysokie skały stanowiące świetną, naturalną formę obrony. Na ich szczyt nie sposób się dostać bez specjalnego sprzętu do wspinaczki lub pomocy magii. Daje to poczucie względnego bezpieczeństwa a zarazem niepokoju, ponieważ na górze może czaić się wróg dysponujący czarami umożliwiającymi latanie. Samo wejście do kopalni jest wkomponowane w płaskorzeźbę stworzoną przez krasnoludy za czasów świetności kompleksu. Dzieło przedstawia ich przybycie do jaru oraz odkrycie kopalni. Kilkanaście metrów dalej widać ruiny niewielkiego budynku, na który zwaliły się ogromne kamienie spadające z góry. Trudno jednak stwierdzić czy stało się to niedawno, czy też za czasów świetności kopalni.

Jar Duriona Stanowiący dziedziniec kopalni Jar Duriona to miejsce gdzie przelano więcej potu niż ktokolwiek mógłby się spodziewać. Wąska szczelina w skale prowadząca z podnóża gór nie pozwalała wjechać pod samo wejście do kopalni wozom przez co wielu krasnoludów własnymi rękami zanosiło pełne cennych klejnotów skrzynie na wozy czekające przed skalną szczeliną. Początkowo w Jarze Duriona zbudowano dużą chatę, gdzie zamieszkiwali pierwsi górnicy i ich strażnicy oraz tragarze. Z czasem jednak, gdy kopacze docierali co raz dalej chatę wzmocniono i przebudowano na posterunek. Przez długi czas to właśnie w tym miejscu spora grupa wojowników mieszkała i pilnowała by nic nie zagroziło bezbronnym górnikom wewnątrz kopalni. Kilka lat po opuszczeniu Unduruninum przez krasnoludy skalna półka znajdująca się nad budynkiem zerwała się, zasypując strażnicę masą gruzu i kamieni.

Tabela: Losowe spotkania z potworami w Jarze Duriona
k% Spotkanie
1-15 Ettin
16-30 3k6+6 gnolli
31-35 Gryf
36-45 Ziemny mefit
46-60 1k4 minotaury
61-65 Otyugh
66-70 Rdzewiacz
71-80 Thoqqua
81-100 1k8+2 widma

Ogólne spojrzenie na kopalnię Kopalnia Unduruninum jest bardzo obszerną lokacją, pełną różnorakich korytarzy, jaskiń w których prowadzono prace wydobywcze oraz sporo miejsc pełniących niegdyś rolę magazynu lub pomieszczeń mieszkalnych. Można też znaleźć komnaty gdzie odpoczywały i bawiły się po pracy. Generalnie kopalnia dzieli się jednak na trzy zasadnicze części. Pierwszą z nich jest Jar Duriona, dokładniej omówiono powyżej. Drugim segmentem są górne piętra na które składają się stare magazyny oraz pomieszczenia mieszkalne. Ostatnia zaś część kompleksu to właściwa kopalnia, gdzie pod koniec czasów świetności Unduruninum prowadzono ostatnie prace eksploatacyjne. Tak naprawdę żadne z tych trzech miejsc nie jest mniej ważne niż pozostałe. W każdym z nich można znaleźć zabłąkanego potwora, któremu udało się odnaleźć wejście do kopalni lub pozostawione przez dawnych mieszkańców skarby. W każdym z segmentów można natrafić na ciekawe i tajemnicze zjawiska oraz paść ofiarą gniewu natury, w postaci wstrząsu, lawiny lub ulatniającego się, podziemnego gazu.

Po minięciu zasypanego głazami budynku i rzeźbionych wrót dotrze się do kolejnej wyrwy w skale, która prowadzi już bezpośrednio do kopalni. Szczelina mierzy około dwóch metrów wysokości około półtora metra szerokości. W przeszłości sprawiało to sporo problemów przy wynoszeniu załadowanych skrzyń z klejnotami i wnoszeniu zaopatrzenia. Nad naturalnym wejściem do kopalni znajduje się wyryty w skale napis w krasnoludzkim:

"Bogowie, pozwólcie mi wrócić i ujrzeć jeszcze raz wschód słońca"

Jest to apostrofa do Moradina i pozostałych bogów krasnoludzkiego panteonu, by czuwali nad górnikami i pozostałymi brodaczami przebywającymi w kopalni.

Po przejściu przez szczelinę należy spodziewać się kilkunastometrowego korytarza, który został okuty i przygotowany do użytkowania. Mimo iż krasnoludy nie miały problemów z pracą w mroku i tak zamontowały ścianach stalowe uchwyty, w które można było wsadzić pochodnię lub powiesić lampę górniczą.

Korytarz na końcu rozwidla się. Jego lewa odnoga prowadzi do dalszej części kopalni, prawa zaś wielkiej jaskini, gdzie dziesiątki krasnoludów wydrążyło w skałach swe domostwa. Obecnie całość przypomina wymarłe osiedle brodaczy. To miejsce, zwane Górnymi Jaskiniami, pełniło rolę najprawdziwszej osady, gdyż poza zwykłymi mieszkaniami wykutymi w skale, można tu znaleźć takie miejsca jak tawerna, czy sklepy. Karczma jest jednym z dwóch budynków, których nie wydrążono w skale a zbudowano na dnie jamy. Drugim, postawionym z drewna i skalnych bloków, jest magazyn, gdzie wciąż można znaleźć porzucone narzędzia górnicze, stare i zepsute lampy oraz wiele innych przedmiotów, które niegdyś służyły górnikom w pracach pod ziemią. W opuszczonych domostwach próżno jest szukać jakiś cennych dla poszukiwaczy przygód przedmiotów. Krasnoludy, które opuściły kopalnie większość swego dobytku zabrały ze sobą, gdyż było to wszystko co mieli.

Ciekawostka Nad wejściem do opuszczonej karczmy znajduje się szyld z nazwą Chwała Dugmarenowi Jasnopłaszczemu. Wewnątrz gospody nie działają żadne magiczne przedmioty, gdyż budynek postawiono na niewielkiej strefie martwej magii. Być może był to celowy zabieg zabezpieczający przed awanturami z użyciem czarów.

Tabela: Losowe spotkania z potworami w Górnych Jaskiniach
k% Spotkanie
1-5 Groza w pancerzu*
6-25 2k6 kościoperzy*
26-40 2k4 krenshary
41-50 1k4 ziemne mefity
51-60 Minotaur
61-75 Pająk mieczowy*
76-80 Rewenant*
81-95 2k6+2 widma
96-100 Bestia mroku

* potwór z dodatku Potwory Faerunu

Największą część kopalni Unduruninum stanowi główna jaskinia. Jest to głęboki na ponad czterysta metrów szyb. Jedynym bezpiecznym sposobem na zejście w jego dolne partie jest długi i męczący spacer po drewnianej kładce, która spiralnie otacza ścianę jamy prowadząc nieustannie w dół. Mimo upływu lat drewno wciąż jest w dość dobrym stanie. Po drodze w ścianach znaleźć można wiele odnóg i korytarzy prowadzących do mniejszych jaskiń, gdzie również prowadzono wydobycie. Sztolnie mają najróżniejsze gabaryty, jedne są wielkości Jaru Duriona inne zaś przypominają kilkumetrowy korytarz. Schodząc kładką głębiej w stronę dna kopalni trzeba zachować szczególną ostrożność, gdyż tutaj deski już dawno pogniły i zbutwiały. Niebezpieczeństwa rekompensuje jednak kilka jaskiń, w których wciąż można znaleźć cenne złoża szmaragdów. By jednak stały się własnością śmiałków penetrujących korytarze Unduruninum należy użyć odpowiedniego sprzętu lub czaru który go zastąpi.

Testy Poruszając się po kopalni należy pamiętać iż miejsce to od lat nie było konserwowane i aktualnie rządzi tu natura. Chodząc po korytarzach i kładkach Unduruninum trzeba nieustannie uważać i pamiętać o niebezpieczeństwach. Gdzieniegdzie wymaga to wykonania odpowiednich testów. Poniżej kilka przykładów:
  • W niektórych jaskiniach i odnogach podłoże jest wyjątkowo wilgotne a co za tym idzie śliskie. Poruszający się w tym miejscu powinni wykonać test Zachowania równowagi o ST 13, by się nie przewrócić;
  • W niektórych miejscach drewniana kładka bywa tak bardzo przegnita, iż jeden nieostrożny krok może spowodować zarwanie desek. Aby tego uniknąć należy wykonać test Spostrzegawczości o ST 15 w celu zauważenia takich miejsc;
  • Jeśli jednak wyżej wymieniony test się nie powiedzie należy wykonać test Refleksu o ST 19 aby uniknąć wpadnięcia do dziury;
  • W niektórych miejscach kładka zawaliła się dawno temu. Nie powinien to być żaden problem, gdyż udany test Używania lin o ST 18 pozwoli zamocować linę w odpowiednim (bezpiecznym) miejscu i zejść kilka metrów niżej na kolejny poziom kładki;
  • Udany test Przeszukiwania o ST 23 pozwoli natrafić na losowo wybrany przez Mistrza Gry szlachetny kamień.

Na dnie głównego szybu znajduje się wielki drewniany magazyn, w którym krasnoludy składały swoje narzędzia i wydobyte klejnoty. Tu także odpoczywały w trakcie pracy, gromadząc się w zapełnionej ławami części budowli. Od podstawy szybu odchodzi jeszcze kilka korytarzy. Trzy z nich mają około dwudziestu metrów głębokości i kończą się ślepymi zaułkami. Jeden prowadzi do zalanej podziemną rzeką jaskini. Ostatni i najdłuższy wiedzie do miejsca, gdzie znajduje się masa zawalonych kamieni. Udany test Nasłuchiwania o ST 24 pozwoli stwierdzić iż po drugiej stronie zawału słychać jakiś ruch. Nie wiedzieć czemu żadne z zaklęć ze szkoły Poznania nie potrafi określić, co znajduje się za zawałem (jest to spowodowane strefą martwej magii, która znajduje się po drugiej stronie).

Legenda zawalonej jaskini Udany test Wiedzy (historia) o ST 23 pozwoli poznać penetrującym kopalnie legendę dotyczącą zawalonej jaskini w jednym z korytarzy na samym dnie Unduruninum. Opowieść głosi iż z Adbaru do kopalni przybył potężny kapłan, który miał zbadać dziwny portal odkryty przez krasnoludy. Ponoć podczas badań z bramy wyłoniła się straszliwa bestia, która zaatakowała kleryka i zasypała kawałek korytarza prowadzącego do jaskini z portalem. Podobno święty mąż zdołał, po ciężkim boju, zabić potwora. Sam jednak zmarł z powodu zbyt obszernych ran. Tajemnicze dźwięki powoduje natomiast jego duch, który strzeże by z portalu znów coś się nie wyłoniło.

Rzucenie czaru wizja lub znajomość legend pokaże prawdę dotyczącą owej jaskini. Faktycznie z Cytadeli Adbar przybył doświadczony kapłan Moradina. Nigdy nie było jednak żadnego portalu. Celem jego wizyty było kończące się złoże wydobywanych klejnotów. Kleryk miał za pomocą magii spowodować odnowienie się złóż. Prośba o cud została jednak źle sformułowana i "góra klejnotów" pojawiła się w postaci szmaragdowego golema. Kapłan wiedząc, że nie da rady pokonać konstruktu, zawalił wejście do jaskini, aby stwór nie zaatakował bezbronnych górników. Kleryk wolał poświęcić swoje życie, ginąc w walce z golemem, niż zhańbić kościół Moradina, pokazując wszystkim swój brak rozwagi i nieopatrzność podczas rzucania zaklęcia.

W jaskini znajduje się szmaragdowy golem rozwinięty o 10KW. Po dostaniu się do środka i pokonaniu potwora można przeszukać szczątki zabitego w walce krasnoludzkiego kapłana. Ma on przy sobie topór zguby drowów +2, mithrilową zbroję płytową, rękawice siły ogra, broszę roztropności +2 oraz 1k3 eliksiry i 1k4 zwoje z magią objawień.
Zaloguj się, aby wyłączyć tę reklamę

Komentarze

string(15) ""

Planetourist
   
Ocena:
+1
Chyba wykorzystam tę jaskinię w którejś z moich przygód :) Unduruninum to fajne wykonanie klasycznego pomysłu, a ostatnia legenda jest naprawdę pomysłowa.
23-09-2010 11:26

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.