Śmierć w pigułce - Kenneth B. Andersen

Śmierć w pigułce Kennetha B. Andersena to trzecia część cyklu Wielka wojna diabłów , opowiadająca o przygodach nastoletniego chłopca, Filipa Engella, znanego i szanowanego wielokrotnego bywalca Piekła.

Søren umiera w wyniku pomyłki swojego przyjaciela Filipa. Z tego powodu niedoszły następca Lucyfera po raz kolejny trafia do Piekła, tym razem w celu uratowania swojego kolegi. Z pozoru może wydawać się to łatwe – wystarczy odebrać zgubę i spokojnie wrócić do świata żywych. Jednak okazuje się, że tam Sørena nie ma. Rozpoczynają się gorączkowe poszukiwania, gdyż przypadkowa śmierć może narobić dużo bałaganu w Piekle oraz Niebie. Zaginięcie chłopaka powoduje zachwianie równowagi świata i może być groźne w skutkach.

Co więcej, Filip odwiedza krainę Lucyfera w burzliwym momencie. Po tym jak Książę Ciemności ogłosił nad wyraz istotną dla swoich poddanych decyzję, cześć diabłów odeszła, oburzona jego postanowieniem. Sytuacja jest bardzo napięta i wszystko wskazuje na to, że szykuje się wielka wojna, która może wstrząsnąć światem zmarłych.

Osoby, które nie miały przyjemności czytać poprzednich części Wielkiej wojny diabłów, nie powinny sięgać po trzeci tom. Wydarzenia opisywane we wcześniejszych książkach, szczególnie Kostce śmierci , są bardzo istotne dla zrozumienia Śmierci w pigułce. Początkowo akcja toczy się w umiarkowanym tempie, ale stopniowo przyśpiesza. Powieść potrafi wciągnąć aż do ostatnich stron. Czytelnik z zapartym tchem śledzi losy bohaterów, obfitujące w zwroty akcji, intrygi oraz tajemnice. Największym atutem jest dynamiczna, pełna emocji końcówka. Potrafi mocno zawrócić w głowie i potęguje chęć sięgnięcia po czwartą i zarazem ostatnią część – Złego anioła .

W poprzednich częściach autor przedstawił Piekło oraz pracownię Śmierci. Teraz skupia się na innych krainach, na przykład Niebie. W poprzednich częściach można było dowiedzieć się tylko tego, jak prezentują się prowadzące do tego miejsca drzwi i którędy powinna iść zbłąkana, dobra dusza, aby trafić do Raju. Wygląd Nieba stanowił zagadkę. W tej części ciekawość czytelników zostaje zaspokojona.

Opisując Niebo, autor wielokrotnie sięga do Biblii, więc pojawiają się fragmenty mówiące m.in. o Adamie i Ewie czy aniołach. Śmierć w pigułce obfituje także w nawiązania do mitologii greckiej bądź nordyckiej. Różnorodność fabularna, szczegółowe opisy, a także rezygnacja z utartych schematów i wyobrażeń urozmaicają lekturę, budzą zainteresowanie i jednocześnie wzbogacają wiedzę.

Powieść ukazuje obraz Raju, gdzie wszystkie istoty żywe żyją w zgodzie. Ludzie nie leniuchują całymi dniami, ale ciągle pracują, pomagając przy utrzymaniu wspaniałego ogrodu. Raj jednak nie jest Niebem, jak wyobraża to sobie wiele osób, ale miejscem znajdującym się pomiędzy Niebem a Piekłem. Królestwo Lucyfera sprawia z kolei wrażenie podupadającego, może nieco zbyt przyjaznego. Niejednokrotnie odbiega od wizji pełnego krzyku, bólu i strachu miejsca.

W wypadku bohaterów autor ponownie puszcza wodze wyobraźni i rezygnuje z konwencji. Śmierć w pigułce to kolejne spotkanie z Satiną, Moczybrodą, kucharką oraz jednocześnie sympatycznym i strasznym Lucyferem. Pojawiają się także następne, bardzo dobrze wykreowane, naturalne postacie. Dokładnie poznajemy ich wygląd, a także sugestywnie przedstawiony charakter, uwidaczniający się w opisach i charakterystycznych zachowaniach. Każdy bohater posiada wyrazistą, niepowtarzalną osobowość.

Pośród wszystkich zdecydowanie wyróżnia się Bóg – sympatyczny, nieco gapowaty, lecz groźny staruszek. Takie przedstawienie może zaszokować niektórych odbiorców. Anioły, które prawie wszyscy wyobrażają sobie jako wiecznie młode i piękne, również są w podeszłym wieku. Dotyczy to też wielu innych, związanych z różnymi wierzeniami istot. Zarówno bohaterowie, jak i czytelnicy spotykają podstarzałych, pomarszczonych herosów, a także wcale nie młode, zapomniane, wzbudzające litość bóstwa.

Myślę, że Śmierć w pigułce to książka warta przeczytania. Stanowi ciekawą, lekką lekturę na deszczowe wieczory. Polecam ją wszystkim fanom przygód Filipa i równocześnie zachęcam osoby, które jeszcze się z nimi nie zapoznały, do sięgnięcia po pierwszą część – Ucznia diabła .