» Artykuły » Inne artykuły » SFFiH 09/2011 - omówienie

SFFiH 09/2011 - omówienie

SFFiH 09/2011 - omówienie
Opowiadania zgromadzone w tym numerze to w większości teksty autorów, którzy zaczęli dopiero pisarską drogę. Cieszy ich solidny poziom warsztatowy, rozczarowuje brak naprawdę dobrych, mocnych pomysłów.

Dwa teksty otwierające wrześniowe wydanie SFFiH w różny sposób dotyczą polskości. Jak wiatr na stepie to sprawnie napisana, przygodowa historia, wyróżniająca się ciekawym bohaterem i realiami (syberyjskie stepy w okresie pomiędzy powstaniem listopadowym a styczniowym) z domieszką magii, w której razi uderzające w podniosły ton zakończenie. To jeden z lepszych tekstów w tym numerze, choć sprawia wrażenie ledwie wstępu do większej całości.

Cud RP Projekt to zbiór wywiadów tworzących relację z walki ludzkości z piekielnymi zastępami, w której dość dosłownie realizuje się romantyczna koncepcja mesjanistyczna – polscy katolicy stają się wybawicielami narodów. Zwrot fabularny w zakończeniu, skądinąd dobrze wpasowujący się w historię, jest niestety zbyt nachalny – zresztą jak całe opowiadanie.

Jasny punkt nowego SFFiH to Najgorsza rzecz na świecie, oddziałujący na emocje tekst ukazujący wojnę przez pryzmat samotności, przyjaźni i miłości. Interesującym zabiegiem jest przeniesienie klasycznego konfliktu fantasy w kosmos.

Czterysta tysięcy za Dagny O. to z jednej strony kryminał, z drugiej jedna z klasycznych fabuł w sztafażu science fiction. Tekst, poruszający kwestie wpływu człowieka na środowisko, jest pełen niedopowiedzeń, co niestety działa na jego niekorzyść: można odnieść wrażenie, że najbardziej intrygujące elementy historii (wiążące się na przykład z przeszłością głównego bohatera) zostały pominięte.

Dwa ostatnie utwory to fantastyka humorystyczna. Po drugiej stronie szyby jest tekstem opartym na prościutkim pomyśle, z równie banalnym, ocierającym się o naiwność rozwiązaniem. Fragmenty pisane z perspektywy głównego bohatera przeniesionego w ciało rybki akwariowej są żywe i barwne, pozostałe prezentują dość niewyszukany humor (żarty dotyczące liczby odcinków znanej amerykańskiej telenoweli dorobiły się już i długiej brody, i sztucznego biodra). Całość zdatna do przełknięcia, ale mdła.

Z kolei Dług – historia pogrążonego w długach czarodzieja, który próbuje spłacić wierzycieli – w dialogach i opisach nie widać może szczególnie błyskotliwego poczucia humoru, ale całość to zabawna, inteligentna satyra z mocną puentą.

Część publicystyczna, zawierająca trzy teksty stałych felietonistów, prezentuje się dość ubogo. Andrzej Pilipiuk pisze o chyba swoim ulubionym temacie, to jest upadku kultury i pogardzie, jaką społeczeństwo żywi dla inteligencji. Kto czytał wywiady z pisarzem, ten wie, czego należy się spodziewać. Dariusz Domagalski z kolei w zabawnej, anegdotycznej formie przedstawia dość ograną refleksję o miejscu człowieka we wszechświecie. Numer zamyka Jarosław Grzędowicz wyrażający sceptycyzm wobec Sztucznej Inteligencji kierującej samochodem. Narzekania autorów, zwłaszcza, że związane z fantastyką tylko pośrednio, wypadają mało ciekawie.

Cały numer należy uznać za przeciętny. Opowiadania prezentują dość zbliżony poziom, w najlepszym razie porządnego rzemiosła – brakuje jakiegoś mocnego akcentu. Podobnie rzecz się ma w przypadku publicystyki, złożonej z samych felietonów. Miejmy nadzieję, że to ostatnie echa wakacyjnego sezonu ogórkowego i w październiku SFFiH dostarczy więcej soczystych kąsków.



Czytaj również

Komentarze


Jeszcze nikt nie dodał komentarza.

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.