Pełnia księżyca - Rachel Hawthorne

Od niepamiętnych czasów, w tajemnicy przed ludźmi, świat zamieszkują Zmiennokształtni. Po osiągnięciu wieku siedemnastu (dla kobiet) lub osiemnastu (dla mężczyzn) lat w czasie pierwszej pełni księżyca przechodzą przemianę, od momentu której mogą zmieniać się w wilki, kiedy tylko przyjdzie im ochota. O ile mężczyźni pierwsze przeistoczenie zawsze odbywają w samotności, to każda kobieta, przy której nie będzie wtedy wybranka, umiera. Jeśli natomiast znajdzie partnera, przemiana stanie się tym, co połączy ich ze sobą na resztę życia.



Zbliża się pełnia, a Lindsay właśnie skończyła siedemnaście lat. Problem w tym, że nie wie, kogo wybrać na swojego partnera. Czy przeznaczony jest jej najlepszy przyjaciel Connor, którego zna od dzieciństwa, czy nieco skryty Rafe? Decyzja nie jest łatwa, a Lindsay jeszcze sobie rzecz utrudnia, pragnąc zadowolić wszystkich wokoło, tylko nie siebie.

To druga powieść z cyklu Strażnicy Nocy . Czytelników, którym spodobał się Blask księżyca , zapewne ucieszy, że dość często pojawiają się tu znani im już bohaterowie – Kayla i Lucas. Także wątek walki z członkami Bio-Chrome doczekał się kontynuacji. Książka jest nieco lepsza od poprzedniej, gdyż oszczędzono nam żmudnego odkrywania prawdy o Zmiennokształtnych, stanowiącego sporą część Blasku księżyca – w przeciwieństwie do Kayli, Lindsay doskonale wie, czym są wilkołaki. Fabuła skupia się na kontynuowanych przez Strażników Nocy, w tym Lindsay i jej przyjaciół, zmaganiach z szalonym naukowcem Masonem i jego pomocnikami, którzy pragną porwać i zbadać Zmiennokształtnych, aby stworzyć specyfik pozwalający zwykłym ludziom przybierać postać wilków. Ważną rolę w fabule odgrywa też wspomniany miłosny dylemat głównej bohaterki.

Podobnie jak większość kobiecych postaci w romansach paranormalnych, Lindsay jest bardzo niezdecydowana: sama nie wie, co czuje i czego chce, co jest dość irytujące. Z kolei Connor i Rafe są wprost idealni. Obaj kochają dziewczynę najbardziej na świecie, choć nie podoba im się jej brak zdecydowania. Niestety, pozostałym postaciom autorka niemal wcale nie poświęciła uwagi. Poza przyjaciółkami głównej bohaterki, Kaylą i Brittany, chyba nie ma osoby, która powiedziałaby więcej niż trzy zdania.

Rachel Hawthorne pisze kiepskim stylem. Dialogi są płytkie i nieciekawe, a słownictwo ubogie (np. na początku książki czytamy, że głos Rafe'a jest seksowny, dziewczyny starają się ubrać seksownie, Lindsay obdarza Connora seksownym uśmiechem itd.). Można się upierać, że powodem jest fakt, iż zarówno bohaterowie, jak i narratorka są nastolatkami. Tyle że znajdowanie tego typu usprawiedliwień nie sprawi, że książka stanie się lepsza. Z drugiej strony, Pełnię księżyca dość szybko się czyta, a opisana historia mogłaby nawet zainteresować, gdyby nie była tak wtórna. Jest tu nawet nieco akcji, jednak została ona zdominowana przez wątek miłosny. Umiarkowanie ciekawe są pojawiające się wzmianki na temat dziejów Zmiennokształtnych, jednak jest ich mało i występują tylko w postaci uwag rzucanych mimochodem podczas rozmów.

Książki nie polecam nikomu, kto nie gustuje w romansach paranormalnych. Nie ma tu nic odkrywczego.