» Pamiętniki twórców » Pamiętnik XXV

Pamiętnik XXV


wersja do druku

Pierwsze szlify


Minęły dwa tygdonie, w czasie których był i Conquest i premiera Zombiaków i przygotowania do Dracoola i zakończenie prac nad Neuroshimowym Wyścigiem. A Monastyr? A Monastyr powoli do przodu. Zobaczcie sami...


Kara
Bóg jest surowym Panem.

Karę trawi choroba. Jej oznaki były widoczne już wieki temu, kiedy na zachód ruszały hufce rycerstwa, a kraj był silny. Wtedy, w czasach pierwszych krucjat nie było odważniejszych oddziałów od Karskiego rycerstwa. Nie zdarzył się Karyjczyk, który cofnąłby się przed naporem pogan, ani rycerz, który wydałby rozkaz odwrotu. Kara walczyła na wielu frontach, w każdej bitwie występując w obronie Dominium. Nikt nie podważał znaczenia jej wojska, papież zaś nie skąpił słów uznania i pochwały. Była Kara symbolem siły Dominium, jego zbrojnym ramieniem, które dumnie i nieustępliwie napierało na niewiernych. Nikt nie dostrzegał tego, co działo się wewnątrz państwa, oto gromiąc grzeszników i zło, stała się Kara sama obiektem ataku, zdradzieckiego, skrytego.

Sceneria
Ziemia tu zła, niedobra od zawsze. Lasy gęste, skarlałe, wiatr mroźny, prosto od morza, nawet w głębi lądu wilgotny, nieprzyjemmny. Ziemia płytka, a pod nią skały, ostre, nierówne. Jakby ziemia pękła, jakby cały półwysep obruszył się, oberwał wieki temu. Sterczą z niej płyty, czasem wielkie, ciężkie, jak zamrożone fale. To przez nie ten niepokój? Przez te cienie, te zakamarki, ten świst wiatru pomiędzy nimi? Zapewne tak właśnie.

Wędrując przez kraj nie można oprzeć się wrażeniu, iż coś czai się w ciemności, gdzieś, pozaz zasięgiem wzroku, coś czego nie mozna pojąć ni opisać. Gęste, choć tak małe lasy, pełne krzewów i niskich, skarlałych drzew są jakby rozrzucone, wyrastają nagle, by równie nagle się skończyć, przerwane parowem, czy głębokim jarem. Nie uświadzczysz w Karze pasm górskich, nie ma tu borów, czy rwących rzek. Wszystko tu małe, jakby chore, czy zatrute.

Wiosną kraj odżywa, latem łąki sa pełne barw i życia. Słońce wlewa ciepło i radość w serca Karyjczyków. Cóż począć, skoro wciąż, nawet wtedy czuć fałsz w tym życiu i radości.

Przeklęta to ziemia. Nikt w to nie wątpi, ani tu, w Karze, ani w całym Dominium. Spomiędzy popękanych skał i parowów sączy się ciemnność i wlewa w serca i dusze. Żaden naród nie wytrwałby tu w wierze. Żaden oprócz Karyjczyków. Oni żyją tu od lat, tu budują katedry, tu budują domy, tu walczą z siłami ciemności. Tu właśnie, nigdzie indziej potrzeba ludzi silnych i nieustępliwych. Takich, jakimi są Karyjczycy.

Architektura
Nikt chyba nie oprze się sile tych budowli. Nie ma wędrowca, który nie skłoniłby się z lękiem. Są surowe i ciemne. Wzbudzają strach i lęk, pełne są gargulców, pełne symboli grzechu i okrucieństwa. Karscy architekci pokazują słabość człowieka, to jak jest miałki i bezwartościowy, swymi budowlami starają się wzbudzić poczucie winy i wstyd. Tu nie chwali sie Jedynego, lecz gani grzech. Tu nie pokazuje życia po śmierci u boku Stwórcy, lecz ostrzega przed wieczną karą i zesłaniem w Ciemność.

Malowidła strzegące przed grzechem. Symbole przywołujące do porządku. Słowa nawołujące pokuty.

Obłęd? Szaleństwo? Kim jesteśmy, by ich oceniać. Oto Karyjczycy bronią Dominium przed wojskami pogan. Oto Karyjczycy walczą z ciemnnością, która od tysiącleci sączy się z ich ziem. Oto oni mają przeciw sobie wszystkich i wszystko, któż bowiem darzy ich sympatią.

Trwają więc na posterunku, otoczeni symbolami zła i ciemmności, wokół grzechu i upadku wiary. Trwają tak od lat, trwają niezachwiani.

(...)Dalece częściej wzbudzają strach przed Jedynym, przed śmiercią, przed Kościołem.



Arystokracja
(...)Kto miał temu zapobiec? Szlachta na swych ziemiach jest pochłonięta swoimi rzeczami, sprawy państwa oddając w ręce Kościoła. Nadane przed wiekami przywileje pozwalają żyć godnie i spokojnie, nie ma więc wielu, którzy kierowaliby swe głowy ku stolicy. Czego tam szukać, skoro u siebie na włościach wszystkiego dostatek. Nie ma chyba innego państwa w świecie, gdzie dobrze urodzeni mieliby tyle władzy. Czasem, będąc w pielgrzymce, czy w zwykłej wędrówce napotkasz ziemie, w których życie zależy od słowna jednej osoby. Pozycja szlachty zawsze była silna, z latami jakby się umacniała. Dziś jedno nieodpowiednie słowo przyniesie chłostę, czyn zaś śmierć nawet. Służba, chłopi, mieszczanie nawet nie mają żadnych już chyba praw.

Inkwizycja
Dawniej Urząd Inkwizycyjny nie był tak silny i nie miał takiej władzy, jaką ma obecnie. Dziś kupiec, szlachcic, baron nawet nie podniesie głosu i nie spojrzy w oczy Inkwizytora. Nikt na głos nie wypowie słowa sprzeciwu. Czarny Pałac, siedzibę Inkwizycji zaczęto wznosić w 376 roku, wiosną, w czasach Kovaciva VI, nazwanego późnej Sprawiedliwym. Zapisy, które pozostały do dziś dowodzą, że Inkwizycja działała już wcześniej, ale jednak dopiero po zakończeniu budowy pałacu jej władza została uprawomocniona. Wznoszone przez niemal dziesięć lat mury Urzędu niewiele są skromniejsze od tych, na których opierają się kopuły Katedry Pokory, największej świątyni w całej Karze. Obie budowle wzbijają się w niebo, będąc tylko o krok tylko od Jedynego. Trudno uwierzyć, by Stwórca nie dostrzegał tych budowli, i by nie docierały doń modły wiernych zgromadzonych w Katedrze. Na pewno słyszy.

Zakony
Powstałe, by walczyć z pogaństwem, dziś dla wielu stały się jedyną siłą zdolną stawić czoła Inkwizycji. Zakony od wieków broniły granic Kary, dziś przyjdzie im bronić Kary przed zagrożeniem od środka, przed słabością państwa i strachem, który Inkwizycja wlała w serca ludzi. Zamki zakonów, bo przecież na przestrzeni wieków powstało ich wiele, rozłożone nad granicą od spraw stollicy dzieli niemal wieczność. Zakon nigdy nie słuchał, co dzieje się w głębi kraju, ni

Dziś gotów jest podnieść głowę i spojrzeć w oczy Inkwizycji.

Myliłby się ten, kto nazwałby Zakony zbawieniem Kary. Rycerze nigdy nie interesowali się czym innym, niż bitka i wojna, pokusa władzy, która ich dziś dosięga może być zbyt duża. Czy jest na świecie choć jeden człowiek zdolny oprzeć się czarowi władzy? Papież, nikt więcej. Jeśli Inkwizycja straci władzę, życie w Karze odmieni się. Bedzie lepiej? Inaczej, o tak. Lepiej? Należy wątpić.

Stolica
Do stolicy codzień docierają pielgrzymki, msze w Katedrze Pokory znane są w całym Dominium. Nie ma wiernego w Karze, który nie ruszyłby do stolicy wyznać swe grzechy. Niewielu jest w całym Dominium tych, którzy o tej świątyni nie słyszeli. Jeśli ruszać na pielgrzymkę to do papieża, do Santii lub do Raisiji, stolicy Kary. Szerokie ulice, domy pielgrzymów i msze w Katedrze Pokory, z tego słynie stolica wśród mieszkańców Dominium. Wśród Karyjczyków częściej wspomina się Czarny Pałac, siedzibę Inkwizycji. Jak to się stało, iż dziś więcej myśli się o Inkwizycji, niż Kościele? Bywa, że błagania o litość kieruje się do Inkwizycji, nie do Jedynego.

Jedyny musi też słyszeć płacz i cierpienie więzionych w Czarnym Pałacu oraz, co dalece straszniejsze dostrzegać fałsz w Karskich sercach. Trudno orzec kiedy wiara w Jedynego przestała być szczera, a ludzie zaczęli bać się Inkwizycji bardziej niż Jedynego. Uwierzyli, iż krzyż jest drogą ku zbawieniu. Nie życie, nie czyny, lecz właśnie krzyż nad drzwiami i modlitwa co dzień rano, jak wiersz, jak piosenka, powtarzana, wiecznie ta sama.

Mieszkańcy Dominium mają Karyjczyków za fanatyków religijnych, ogarniętych obłędem, płonących wiarą szaleńców. To prawda, jest w nich i obłęd i płomień wiary, przemawia przez nich szaleństwo. Płomień trawi cały naród i wszystkich, z którymi się styka. Ostatnie dziesięciolecia to niekończący się wyścig w służbie Jedynemu, kolejne katedry, kolejne krzyże, msze, kazania, modlitwy. Każdy rok, każde pokolenie to nowe wyzwania, nowy wróg, którego trzeba wyplenić, kolejny grzech, który trzeba wyplenić z życia wierzących. Karyjskie świątynie są niezwykłą kroniką dziejów tego narodu. Kolejne wieki przynoszą coraz to okrutniejsze, bardziej przerażające i osobliwe budowle, bardziej już dziś poświęcone grzechowi, niż Jedynemu. Więcej tam znajdziesz nauk i przestróg, więcej symboli zła i występku, niż obrazów Stwórcy, pełne są dowodów słabości człowieka i jego miałkości, tego, jak złą i grzeszną jest istotą. Ktoś, kto nie wychował się tu, przerażony ucieknie ze świątyni. Nigdy nie uwierzy, iż wzniesiono ją ku chwale Jedynego.

Kardynał
Karą włada Kardynał. Jest tak od setek już lat. Wybierany spośród członków Rady po śmierci poprzednika, staje się głową państwa na długie lata. Ceremonia nadania władzy symboliczna, tradycyjna...

Strach
Nie znajdziesz w Dominium innego miejsca, gdzie los zwykłych ludzi znaczyłby tak niewiele. Jedno złe słowo, podszept, czy skarga kończą tu życie szybciej nawet niż w Cynazji. Tu w Karze szuka się słabych wiarą, adeptów czarostwa, grzeszników i kłamców, tu szuka szpiegów Valdoru i sług w mocy demonów. W ciemnych wioskach rozrzuconych pośród lasów stosy płoną z każdą wizytą Inkwizycji. W miastach każdego tygodnia odbywają się kaźnie. Każdego dnia mają miejsce aresztowania.
Kara nie jest dobrym miejscem do życia. Nikt nie może tu być bezpieczny.

Siły Ciemności
Nie byłoby Inkwizycji, gdyby nie siły ciemności. Nie byłoby śledztwa i płomieni, ognia i procesów, gdyby w Karze życie toczyło się zwyczajnym torem. Nie toczy się jednak. Nie przypadkowo Jedyny na tą ziemię skierował ten naród, nie bez przyczyny ludzie obdarzeni tak silną wiarą i wolą rozbili swój dom na tym półwyspie. Jest to ziemia przeklęta, zła od czasów zaprzeszłych, oddana ciemności i mocom demonów. Tu, w Karze siły ciemności przybierają realny kształt. Mnisi mówią, iż to ludzie swymi lękami, swym poszukiwaniem i nienawiścią do zła powołują je właśnie do życia. Nie było tu Karyjczyków, gdy kryło się tu zło, nie było Inkwizycji, gdy prostych ludzi pętały demony, nie było mnichów, gdy magia Valdoru wdzierała się i chwiała wiarą w Jedynego. To nie ludzie, to ziemia. To z niej rodzi się lęk, zdrada i fałsz. Tu w Karze zło nie kusi, nie mami, zło działa. Żyjący w dalekiej Matrze, czy Kordzie krótką modlitwą odgonią złe myśli i sny. W Karze modlitwa nie moze być krótka, a nawet i ona bez wsparcia silnej wiary i siły nic nie zdoła. Zło nie jest tu li tylko symbolem.

Jutro
Wojska Valdoru przesunęły granicę o setki mil na wschód. Pierwszy raz w swej historii Kara graniczy z wrogiem, od lat przecież bezpiecznie sąsiadując z Agarjią. Nowa sytuacja może wiele zmienić, obrończyni Dominium może ostatecznie upaść, trawiona wewnętrzną chorobą, zaatakowana przez pogan, może Kara spłonąć w swym ogniu. Może jednak ogień wojny oczyścić państwo, ostatnie miesiące to wyraźne osłabienie pozycji Urzędu Inkwizycyjnego, zawiązanie Rady Wojskowej, zażegnanie kilku spośród wielu sporów pomiędzy Karskimi Zakonami. Rycerstwo szykuje się do wojny i obrony granic, a taki obowiązek zawsze budzi w ludziach szlachetną stronę. Tu, broniąc swych granic nie będzie miejsca na fałsz, na tropienie słabości i poszukiwanie podszeptów ciemności. Czeka Karę wojna i śmiertelna walka. Kara zapłonie świętym ogniem. Spłonie w nim doszczętnie, lub oczyści się i wyjdzie z tej walki zwycięska...
Zaloguj się, aby wyłączyć tę reklamę

Komentarze

string(15) ""

Joseppe
    Pierwsze szlify
Ocena:
0
Niby Ignacy, a napisane nie jak Ignacy, jakos sztywniej, ale za to wiecej wiadomosci sie chyba zmiescilo. Bardziej uporzadkowane. Ciagle jednak nie ma "zwyczajnej" Kary, nie ma zycia zwyklych wiesniakow, nie ma ich chat i rak umeczonych praca, jest tylko wszechobecny strach i pacieze. Prosze o "zwyczajna" Kare, zabobonnych ludzi z ich legendami. Jakbym sie mial rozmarzyc, to prosilbym do kazdej krainy jedna przygode z jedna duza legenda.
I jeszcze kalendarz. Bedzie w tej grze niezbedny, teraz to widze. Dobry kalendarz opisujacy najwazniejsze wydarzenia i wladcow, takie kompendium historycznej wiedzy o Monastyrze. Jakbym sie mial rozmarzyc, to najlepiej jako kolorowy dodatek do gry. To by bylo cos! Powiesic cos takiego na sciania i juz czlowiek wie za co zaplacil i juz wie w jakim czasie rzadzil Kovaciva VI, a w jakim Konstanty XVII. Czy Portal spelni moje marzenia? Mam nadzieje.
11-05-2003 00:23
~Radek Michalak

Użytkownik niezarejestrowany
    Kara:)
Ocena:
0
Valdor,Agarjia to brzmi ciekawie orginalnie tajemniczo i intrygująco ale Kara:)karać to można niegrzeczne dzieci:)może jakaś mroczniejsza i orginalniejsza nazwa państwa coś w stylu wymienionych na początku.Mnie (i nie tylko)do systemu zniechęca sama nazwa:)nie mam ochoty być obywatelem Kary:)niby nic ale drażni.Pozatym marzy mi się system w którym wybrał bym sobie obywatelstwo i państwo,niestety narazie karzdy system fantasy nastawia się na jeden region a reszte traktuje po macoszemu np:warhammer-Imperjum,oczywiscie mówie o podręczniku podstawowym.Lub wszyscy są do siebie podobni w stylu bycia i zachowania-Wiedzmin.A tak opisać pare narodów(2,3)i państw niech roznią się nie tylko nazą ale i wyglądem obywateli.Spójrzmy na średniowiecznych Wikingów,Turków,a nawet Polske a Cesarstwo Niemiecki w okresie wczesnego średniowiecza,to inne kultury inna mentalność ludzi inni ludzi nawet fizyczne .Jak widze podręcznik z podziałem na ludzie,krasnoludy,elfy to mnie mirżi.Nie koncentrujcie się na jednym państwie i narodzie opiszcei 2,3,4 i stosunki między nimi dajcie wybrać graczą.Z poważaniem czekający na podręcznik gracz
15-05-2003 18:55
trzewik
    Kultura
Ocena:
0
Zachęcam do przeczytania wpierw wszystkich Pamiętników nim zacznie się przekazywać uwagi - wyraźnie bowiem w Pamiętnikach jest napisane, że Dominium to wiele państw i każde będzie z nich opisane równie obszernie jak Kara...
15-05-2003 23:26
~Piotr G.

Użytkownik niezarejestrowany
    Overview
Ocena:
0
It is COOL&FUNNY&IMPRESIVE I love it!
16-05-2003 16:33
~Elsindel

Użytkownik niezarejestrowany
    Mocne.
Ocena:
0
Kara jest mocna. I nazwa, i jej charakter. Jesli w podobnym stylu opisane zostana pozostale kraje - "Monastyr" bedzie moja nowa fascynacja. Czekam z niecierpliwoscia.
20-05-2003 14:43
~Elsindel

Użytkownik niezarejestrowany
    Mocne.
Ocena:
0
Kara jest mocna. I nazwa, i jej charakter. Jesli w podobnym stylu opisane zostana pozostale kraje - "Monastyr" bedzie moja nowa fascynacja. Czekam z niecierpliwoscia.
20-05-2003 14:43
Tilirith
    Co prawda nie o Karze
Ocena:
0
Ale o moich wątpliwościach związanych z Monastyrem. System jak narazie naprawdę mi się spodobał. Myślę, że raczej napewno go sobie sprawię. Ale, mam kilka wątpliwości co do niego.
1. Podział świata. patrząc na niego, mam wrażenie, jakby na jednym kontynencie był świat Warhammera a na drugim D&D. A poza tym, jakby w Valdorze mieli taką silną magię, to nie powinni mieć problemów z rozbiciem w pył Dominium. I całe to typowe tałatajstwo, czyli elfy, krasnoludy itp, jakoś mi tu nie pasują. Ale to moje subiektywne odczucia.
2. Jestem dziewczyną. Chciałabym zagrać w Monastyr. Postacią kobiecą. Problem w tym, że jak dotąd, dla kobiet nie bardzo widać miejsce w Monastyrze. Dokładnie ten sam błąd, co w pierwszej edycji Dzikich. Panowie, nie róbcie nam tego. Co prawda jest nas w RPG mniej, ale jesteśmy, więc prosimy, by nas nie ignorować.
30-05-2003 10:28
~JackTheRipper

Użytkownik niezarejestrowany
    Niezadowolony...
Ocena:
0
...ponieważ następny pamiętnik wyjdzie nie-wiadomo-kiedy, a Trzewik nie wyciąga nauk z dawanych mu w komentarzach rad. Najbardziej rażący błąd, w postaci paradoksu szlachty w Karze, nie zostal wyeliminowany. Skoro w pozostałej części Dominium daleko wysoko urodzonym do przywilejów ich pobratymców z Kary, to na prawdę niewiele znaczy tu być szlachcicem. Nie chciałbym być poczytywanym za malkontenta, ale skoro zaproponował już Trzewik taką formę powstawania systemu to warto byłoby się tego trzymać. Jeśli nie będzie wyciągania wniosków z nadsylanych komentarzy znikną one ( itak nieliczne ). Co do cyklu wychodzenia pamiętników: wielu moich znajomych zniechęciło się do nich w "ostatnich" czasach ze względu na nieregularność ukazywania się kolejnych. Poza tym Monastyr ( jak na razie ) podoba mi się, a kupię na pewno. Choćby dlatego że to pierwsze DarkFantasy made in Poland. Życzę powodzenia :d
09-06-2003 20:47
~Aodnight

Użytkownik niezarejestrowany
    Mea honestas, mea vita...
Ocena:
0
Dopiero zacząłem czytać Monastyr. Jest jak narkotyk...Nie mogę nie wejść, tu i nie czytać...Co jakiś czas sam próbuje coś sklecić, ale potrzebuje czasu. Dużo więcej czasu. Jestem Mistrzem gry od 4 lat i umiem opisywać, tworzyć...Ale nie na takim poziomie jak Pamiętniki...One inspirują nie ważne jak napisane. Jak Inacy czy nie jak Ignacy, to pamietniki...
07-01-2004 08:50

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.