Cień przeznaczenia - Joseph Delaney

8 tom Kronik Wardstone to kolejne, jeszcze bardziej niebezpieczne starcie naszych bohaterów z Mrokiem – czy i tym razem, pomimo wielu przeciwnościom losu, zwyciężą, czy to Zły zawładnie ich duszami?


Joseph Delaney pchał już Toma Warda, jego mistrza Gregory'ego oraz przyjaciółkę Alice – młodą czarownicę, w rozmaite i naprawdę solidne kabały. Cała trójka walczyła z wiedźmami, mitycznymi potworami oraz krzyżowała plany Złemu. To ostatnie zwycięstwo wydaje się istnie pyrrusowe, ponieważ ceną za nie był pakt z Szatanem, który kosztował ucznia stracharza duszę: obecnie jego jedyną osłoną jest słoik krwi, własnej i Alice, jaki ciągle ze sobą nosi. Cień przeznaczenia to ostateczna i desperacka próba rozliczenia się z Diabłem.

Jednak nie tylko z tego powodu 8 tom Kronik Wardstone okazuje się książką przesiąkniętą pesymizmem i poczuciem beznadziejności. Po ucieczce na Irlandię plany trójki protagonistów się komplikują – wplątują się w konflikt z kozimi magami wyspy, Grimalkin nie daje znaków życia, a Toma prześladują koszmary z irlandzką, mściwą boginią Morrigan w roli głównej, z którą zadarł jeszcze na terenie Hrabstwa.

Autor znakomicie zbudował napięcie – w trakcie lektury do samego niemal końca nie można być pewnym tego, co się wydarzy, ani tego, czy Tom odniesie sukces, czy dozna porażki. Zapewnił również książce wysokie tempo akcji: sprawia to, że najnowsze, dynamiczne przygody ucznia stracharza pochłania się bardzo szybko. Można wręcz odnieść wrażenie, że książkę czyta się zbyt szybko – mały format i duża czcionka sprawiają, że to lektura na 1-2 niezbyt długie popołudnia. Z drugiej strony, da się zauważyć, że Delaney wpadł w pewien schemat – po raz kolejny wpędza protagonistę w bardziej i bardziej beznadziejne sytuacje, oddziela go od Gregory'ego, pokazuje jak bardzo bezbronnym jest ten młody chłopak, wreszcie ratuje go za pomocą interwencji kogoś z zewnątrz, gdy wydaje się, że już nic nie jest w stanie mu pomóc (choć są i tarapaty, z których bohater wyswobadza się sam). Irytujące jest także to, iż Tom po raz kolejny w zasadzie nie uczy się na błędach – w Cieniu przeznaczenia nabiera się na bardzo prymitywne sztuczki przeciwników.

Delaney ponownie skupia się na wewnętrznym rozdarciu Toma – uczony, by nie bratać się z Mrokiem, zawiązuje sojusz z Grimalkin, wiedźmą-zabójczynią, i coraz bardziej zbliża się do Alice. Dręczą go wątpliwości, czuje, że zdradza wpajane mu przez mistrza ideały, ale jest również świadom, że bez ich pomocy i wsparcia zawiedzie. Ten konflikt poglądów pisarz zobrazował bardzo dobrze, ponownie uświadamiając czytelnika, że nie zawsze dobrzy wygrywają.

Cień przeznaczenia to kolejna dobra, mroczna odsłona Kronik Wardstone , choć autorowi nie udało się uniknąć bolączki długich cykli, czyli schematyzmu. Niestety, zaczyna to budzić wątpliwości co do losu kontynuacji – bo co jeszcze zaskakującego lub świeżego Delaney może wymyślić?