» Świat Mroku » Recenzje » Oczyma Duszy

Oczyma Duszy

Oczyma Duszy
Wiele już wody upłynęło odkąd po raz pierwszy czytałem Oczyma Duszy. Wiele również upłynęło od czasu, gdy miałem szansę sprawdzić się jako korektor tego właśnie podręcznika. Planowałem napisać recenzję już dość dawno temu jednak różne przeciwności losu (czyt. lenistwo) nie pozwoliły na popełnienie jej wcześniej. Teraz gdy w końcu po długim czasie oczekiwania podręcznik w końcu wkracza na półki sklepowe stwierdziłem, że trzeba się zebrać i zrobić to co się kiedyś sobie obiecało.

Teraz do rzeczy. Podręcznik otwiera opowiadanie, przez które, muszę się szczerze przyznać, nie przebrnąłem. Zawsze dużo bardziej interesuje mnie "mięso" niż części fabularne, więc po przeczytaniu dwóch stron stwierdziłem, że idę dalej, a potem wrócę (nie wróciłem).

Zaloguj się aby wyłączyć tę reklamę

Podręcznik składa się z czterech rozdziałów i dodatku. Na początek dostajemy garść ogólnych informacji o istotach nadnaturalnych. Są stawiane pewne kluczowe pytania (wraz z odpowiedziami na większość z nich): jak wprowadzać psioników do kroniki; jak uzasadniać to, że wcześniej gracze nie mieli z nimi styczności, podczas gdy może się okazać, że jest ich całkiem sporo; w jaki sposób koegzystują psionicy i magowie z innymi istotami Świata Mroku. Jeśli ktoś miał styczność z innymi podręcznikami to nie znajdzie w tym rozdziale niczego odkrywczego (wręcz może to uznać za zmarnowane miejsce), ale dla tych którzy kupują tylko podręczniki polskojęzyczne ta część może być bardzo użyteczna.

Następne dwa rozdziały opisują Atuty pozwalające ludziom posiąść nadnaturalne moce. Jeśli po zakupie podstawki ktoś był rozczarowany tym, że nie może zagrać osobą obdarzoną jakimś darem to ten podręcznik powinien choć trochę zaspokoić apetyt. Co prawda nie będzie nam dane zagrać dostojnym wampirem, zabójczym wilkołakiem, czy wszechmocnym magiem (przynajmniej na razie), ale przedstawione Atuty prezentują się całkiem przyzwoicie. Do wyboru mamy dwie rozłączne (w Świecie Mroku szablony nie mogą być łączone) drogi.
Pierwsza z nich da naszej postaci naturalne zdolności, coś z czym się urodziła, nabyła w wyniku jakichś eksperymentów, a może każdy posiada takie zdolności tylko naszej postaci udało się je kontrolować... Podręcznik nie daje jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie, pozostawia wszystko w rękach Narratora. Moce możemy wybierać spośród jednej z czterech kategorii: ESP, pozwalające dostrzegać to czego nie widzą zwykli ludzie (obserwacja odległych miejsc, przewidywanie przyszłości); mediumiczne, pozwalające kontaktować się ze zmarłymi; psychokinetyczne (najszersza kategoria), pozwalające na manipulowanie jakimś wybranym fragmentem rzeczywistości (zmienianie temperatury, przenoszenie przedmiotów) oraz telepatyczne, pozwalające manipulować ludźmi bądź zwierzętami (komunikacja niewerbalna, opętywanie zwierząt).
Druga opcja pozwala nam zagrać magiem. W przeciwieństwie do psychotroników (tak nazywają się ludzie opisani pokrótce przed chwilą), moc taumaturgów (bo tak powinno się tytułować tych magów), nie jest im dana przez los. Jest raczej efektem wieloletnich studiów, związków z duchami i naturą bądź pracy nad sobą. Zostali oni podzieleni na sześć tradycji: Apostołowie Mrocznego Pana (mówiąc najogólniej sataniści choć autorzy, chyba ze względu na polityczną poprawność, odżegnują się od tego słowa), Magowie Ceremonialni (ludzie poznający magię przez zgłębianie wiedzy), Czarownicy (neopoganie, kuglarze), Szamani (Ci, którzy rozmawiają z duchami), Taoistyczni Alchemicy (dążący do panowania nad własnym ciałem i nie tylko) oraz Kapłani Vodoun (chyba nie wymaga wyjaśnień).
O ile fabularnie wszystko wygląda bardzo fajnie to już od strony mechanicznej jest znacznie gorzej. W zasadzie wszystkie moce można podzielić na dwie kategorie: słabe i obłędnie drogie. Chyba najdroższym Atutem jest Zesłanie Omamów. Sam Atut jest pięciokropkowy, ale przed jego wykupieniem trzeba spełnić wymagania w postaci jednego Atutu pięciokropkowego i dwóch trzykropkowych – łącznie 84 punkty doświadczenia, świeżo upieczeni telepaci mogą o tym zapomnieć, a i wśród tych wiekowych niewielu będzie sobie mogło pozwolić na "zakup" takiej mocy.
Autorzy tego podręcznika na szczęście wzięli pod uwagę, że nie zawsze człowiek będzie w stanie kontrolować własny potencjał. W przypadku części zdolności można opcjonalnie dołożyć dodatkowe obostrzenia. Sprawiają one, że moc może się sama aktywować (np. w przypływie silnych emocji), bądź jej działanie jest inaczej ograniczone. W zamian za to gracz dostaje kilka dodatkowych kostek do puli. Narzędzie to może wspomóc prowadzenie i polecam je zwłaszcza miłośnikom "filmowej" konwencji na sesji.

Ostatni rozdział przeznaczony jest dla narratora. Dostajemy w nim narzędzia pozwalające budować historie o przedwiecznych bóstwach i ich wyznawcach. Autorzy prowadzą nas za rękę przez cały proces tworzenia począwszy od wykreowania lidera, przez charakter kultu, aż po wybór bluźnierczego bytu i mocy jakimi obdarowuje swoich wyznawców. Pokazane jest na przykładzie jak przebrnąć przez każdy etap w wyniku czego na końcu dostajemy gotowy kult, który możemy (po drobnym doszlifowaniu) wykorzystać w kronice. Tutaj należą się duże brawa dla Jakuba. Nie przebrnąłem przez ten rozdział jak pierwszy raz czytałem podręcznik w oryginale. Odrzucał mnie dość ciężki jak dla mnie język, którym był pisany. Za to tłumaczenie czyta się z przyjemnością. Jedynym problemem dla polskich czytelników może być brak na rynku podręcznika Antagonists, opisane są w nim bowiem moce, jakimi mogą dysponować same bóstwa (o czym zresztą przypominają autorzy), ale można się całkiem swobodnie bez niego obejść - w końcu nie muszą się one manifestować.
Na zakończenie dostajemy całkiem ciekawą przygodę, która na moje oko nie wykorzystuje fabularnego potencjału przedstawionego w poprzednich rozdziałach. Drugą wadą jest stawianie w świetle reflektorów tylko jednego z graczy, co nie do końca przypadło mi do gustu, ale za to na solówkę jest jak znalazł.

Podsumowując, podręcznik eksploatuje trzy różne pola zainteresowań graczy i narratorów. Pierwsze przeznaczone jest dla osób, które chciałyby zagrać kronikę w stylu serialów Heroes czy Supernatural. Gracze mogą wcielić się w postacie, które np. uciekły z ośrodka medycznego, gdzie robiono na nich różne eksperymenty, bądź w mniej potężnych X-manów, których łączy chęć poznania, kontrolowania i rozwijania własnych mocy. Historie raczej są nastawione na wspólną walkę/ucieczkę z jakimś bardzo silnym przeciwnikiem, z którym tak naprawdę nie da się wygrać. Drugie zadowoli tych, którzy chcieliby zagrać magami czerpiącymi swą siłę (raczej niewielką) z odprawianych rytuałów. W przeciwieństwie do magów z Atlantydy, kontrolowanie taumaturgów jest o wiele łatwiejsze, a rzeczy, jakie mogą dokonać są bardziej przewidywalne. Trzecia usatysfakcjonuje fanów Lovecrafta. Można w końcu łatwo wprowadzić bluźniercze, przedwieczne bóstwa wraz z dziwnymi, służącymi im kultami.
8.0
Ocena recenzenta
7.06
Ocena użytkowników
Średnia z 25 głosów
-
Twoja ocena
Tytuł: Second Sight
Linia wydawnicza: World of Darkness
Autorzy: Alan Alexander, Will Hindmarch, Conrad Hubbard, Brand Robins oraz John Snead
Okładka: Katie McCaskill
Ilustracje: Sam Araya, James Cole, Jim Pavelec, Avery Butterworth, Alexander Dunnigen, Nick Stakal, Mark Poole
Wydawca oryginału: White Wolf Publishing, Inc.
Data wydania oryginału: 2006
Wydawca polski: ISA
Data wydania polskiego: 2008
Liczba stron: 160
Oprawa: Twarda
ISBN-10: 1-58846-487-3
ISBN-13: 978-83-7418-217-1
Numer katalogowy: WW55100
Cena: $26.99 / 49.99 PLN



Czytaj również

Blasphemies
Bluźniercy & Heretycy
- recenzja
Hunter: The Vigil
- recenzja
Inferno
- recenzja
Ghost Stories
- recenzja
Reliquary
- recenzja
Shadows of Mexico
Niepozorny gigant
- recenzja

Komentarze


Vini
   
Ocena:
+1
"ale dla tych którzy kupują tylko podręczniki polskojęzyczne ta część może być bardzo użyteczna. "
Dowcipniś ;)

No fajnie, ale to już wiedziałem mniej więcej wcześniej. Jak wydanie?
08-01-2009 17:53
Kot
   
Ocena:
0
Nie wiadomo...
08-01-2009 18:57
LaMedusa
    hmm
Ocena:
+1
o połowę tańsze... i nadal dostępne
08-01-2009 20:49
Szczur
    Takie
Ocena:
0
Unknown Armies w wersji ubogiej dla nie znających angielskiego ;)
09-01-2009 11:14
Gruszczy
   
Ocena:
+1
Fajny, porządny dodatek. Daje sporo tego, czego zabrakło w podręczniku podstawowym.
09-01-2009 21:08
~JB

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
0
Wydanie świetne, dobry papier, ładna, twarda okładka z wybiórczą folią, ilustracje mogłyby być ładniejsze, ale nie narzekam - pełen profesjonalizm tutaj.

@Szczur
Boooo jaaa wieeeem... Unknown Armies zakłada pewien szczebel organizacji ludzi obdarzonych nadprzyrodzonymi mocami, a OD stawia raczej na alienację i brak zdolności radzenia sobie ze złymi stronami mocy. To taka skrzynka z narzędziami, daje mnóstwo opcji, ale nie narzuca określonego settingu.
09-01-2009 22:51
~Xer

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
0
Nowy WoD jakoś dziwnie kojarzy mi się z kiepskimi serialami z AXN...
10-01-2009 00:11
markol
   
Ocena:
0
@ XER
Ma przypominać takie seriale, w podręczniku jest do nich nawet nawiązanie. Oczyma duszy jak cała czarna seria dają ci narzędzia z który zbudujesz sobie co chcesz. Jeśli miłe i lekkie przygody w stylu Supernatural gdzie bohaterowie oprósz spotykania potworów itp, podrywają w każdej przygodzie ładna dziwaczne. Albo zbudujesz coś coś cięższego jak film 7.

A tak w ogóle to to mi się nWoD kojarzy z Modą na sukces :)
10-01-2009 10:10
Szczur
    @JB
Ocena:
0
Domyślnie gdzieś tak na poziomie grupy kilku osób z zaznaczeniem, że istnieją organizacje. Mniej więcej podobnie jak WoD.
Z tym że UA daje dużo lepsze narzędzia - szkoły magii są zwyczajnie ciekawsze, lepiej dopracowane i mają sensowne zasady.
W dodatku o ile SeSi oficjalnie stawia niby na alienację i brak zdolności raczenia sobie z mocami, o tyle mechaniki do tego jakoś specjalnie nie ma, a i fluff taki koślawy. Podczas gdy ten sam temat w UA jest całkiem poważnie potraktowany - poziomy odporności psychicznej i stresu, następstwa, koszty użytkowania magii, obsesyjność i zdobywanie ładunków. Plus sporo stron podręcznika temu poświęconych.

UA pokazuje jak powinna być zbudowana porządna skrzynka z narzędziami. SeSi ma spore braki w wykonaniu niestety.
10-01-2009 20:35
~

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
0
Hm, nie powiem nie. UA to samodzielny RPG, OD zaś tylko dodatek. A nowy WoD poza Promykiem szczególnie potężnych narzędzi (pomijając system cnót i skaz) storytellingowych z konkretnymi typami postaci nie kojarzy. Od gracza zależy, jak odegra Hubris maga - w OD zasygnalizowaną jako magiczna buta. Przy czym, wydaje mi się, że łatwo tu pokazać, jak magia degeneruje - przecież krzywdzenie za pomocą magii normalnie odbija się na moralności.

Można powiedzieć, że OD nie zawiera niczego, czego zdeterminowany narrator sam by nie był w stanie stworzyć. Ale ma np. całkiem ciekawe fragmenty dotyczące historii. Koślawy fluff da się za to naprawić - w sekcji taumaturgów akurat czarownik, kapłan vodoun i rytualista chyba całkiem dobrze się bronią. Tu pomaga dodatkowa lektura.

Zafundowałeś mi nawrót apetytu na UA :)
11-01-2009 23:23
~Migdael

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
0
Strasznie razi mnie używanie przez autora słowa Mag... które jest tu całkowicie nie na miejscu. Są to jak sam autor pisze taumaturgowie albo czarodzieje w starym WoDzie dokładnym odpowiednikiem byli Sorcererzy, brak polskiego odpowiednika. Mag to przecież istota przebudzona w przypadku nWoda spadkobiercą mistycznej magyi upadłego miasta Atlantydy. Natomias tu mamy doczyniena ze zwykłymi śmiertelnikami, którzy owszem mają dużą szansę się przebudzić, ale nie zmienia to faktu, że nie są Magami w Świecie Mroku.
04-03-2009 00:33

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.