O mnie

Dyskusja na blogu Beacona zainspirowała mnie do rozwinięcia moich dawnych wynurzeń na temat realizmu. Jego celem jest zebranie w jednym miejscu wielu rozproszonych obserwacji, a także ich uogólnienie i zaproponowanie możliwie jednoznacznych terminów. Po co taki podział: – aby dyskusje na temat realizmu mogły być nieco bardziej precyzyjne; – aby zwrócić uwagę na ważny wymiar zróżnicowania sposobów gry (nie – wystarczy ustawić graczy na jednej linii od "najbardziej" do "najmniej" realistycznych); – aby przypominać, że idealny realizm nie jest możliwy; – aby ułatwić... Czytaj dalej

Slow motion i cięcia w scenach walki Na Avangardzie poprowadziłem krótką sesję dla Zir, MacKotka i Zsu. Mateusz zaproponował, aby rozgrywka odbywała się w estetyce noir, co uznałem za świetny pomysł – czerń i szarość, wszędzie deszcz, tylko czasami pojedyncze, wybijające się barwy, np. czerwony strumyczek krwi wypływający spod namiotu. Niezbyt typowa, za to bardzo obiecująca estetyka dla przygody o oblężonym mieście w generic fantasy. Ale nie o tym miałem mówić. Mówić miałem o tym, że w jednej z początkowych scen postacie znalazły się w kanałach pod miastem. Tam zaatakowała je bestia, ... Czytaj dalej

Wróciłem z Avangardy. Dzień przed końcem, bo muszę być w niedzielę (ha, to już dzisiaj) zdolny do pracy. Starość nie radość, dobrze jest przynajmniej dorabiać do studiów, a cztery dni (do środy włącznie) na ostrą redakcję 150 stron tekstu naukowego to wcale nie jest dużo. Ale za to mogę napisać pierwszą subiektywną relację ever[*] z Avangardy 2009[**]. [*] Tak naprawdę to ktoś już to pewnie napisał wcześniej, ale przynajmniej brzmi fajnie. [**] A tak naprawdę-naprawdę to to nie jest żadna relacja, tylko przede wszystkim podziękowania. Kieruję je zatem, wraz z pozdrowieniami, do następujący... Czytaj dalej

Wybraliśmy [...] te z piosenek, które uznaliśmy za nadal aktualne, lub te, które zyskały swoją nową aktualność, wreszcie te, które po prostu lubimy. Z zapowiedzi Jacka Kaczmarskiego do programu Mury w Muzeum Raju, wydanie z boksu Syn marnotrawny Bardzo mi się podoba to motto, dlatego podążę jego śladem – i napiszę o tym, co lubię. To znaczy, uwaga, uwaga: o badaniach naukowych nad grami fabularnymi. Na początek: tekst jest długi (jedz frytki) i stanowi podsumowanie jeszcze dłuższej dyskusji. Zawarłem w nim dużo informacji. You have been warned! U Borejki znajdziecie linki do blogów... Czytaj dalej

Niedawno ukazał się program tegorocznej Avangardy (wielkie brawa, że tak wcześnie!). Jest on dla mnie ważną częścią konwentu i zastanawiam się, na co pójść. Otworzyłem zatem spis atrakcji, poklikałem i kiedy zobaczyłem przed sobą te kilkadzieścia punktów programu, przyszła mi do głowy myśl. Najpierw stwierdziłem, że dobrze byłoby dać znać temu i owemu, że wybieram się na takie a nie inne prelekcje. A nuż ten czy ów postanowi wybrać się na to samo? A razem raźniej. Potem myśl się rozwinęła: skoro i tak mam to spisać, to czemu nie dać znać także i Wam? Stach pomyślał i zaradził, i oto skutki. ... Czytaj dalej

Niedawno w "Esensji" ukazał się mój tekst na temat przynależności RPG do kultury popularnej. Być może Was zainteresuje. Czy to tutaj, czy w stosownym wątku na forum magazynu – zapraszam do dyskusji! EDIT: Komentarze do tekstu znajdują się także na Bagnie oraz na forum PTBG. Trochę szkoda, że dyskusja nie toczy się w jednym miejscu (niekoniecznie tutaj), ale nic nie poradzimy. Czytaj dalej

We wczorajszej rozmowie z Furiathem i Michałem Rolewskim przyszła mi na myśl pewna refleksja na temat tzw. realizmu (oraz "symulacjonizmu" – celowo piszę w cudzysłowie, bo niespecjalnie lubię GNS). Kiedy ktoś mówi "gram realistycznie", zazwyczaj ma na myśli wewnętrzną logikę świata oraz respektowanie prawdopodobieństwa zdarzeń. W skrajnej postaci wygląda to tak, że jeśli w pierwszym kwadransie sesji kości powiedzą, iż postać spadła z konia i zginęła, nadziewając się okiem na gałąź, to sorry – tak się właśnie dzieje. W mniej skrajnej formie z kolei jest tak, że np. wrogowie nie m... Czytaj dalej

Sporo czasu upłynęło od ostatniej narracyjnej notki. Tym razem krótko (nie wyszło) – o tym, jak z wdziękiem powkurzać graczy. Pierwotna inspiracja – zasłyszana przed laty opowieść o jednej z dawnych sesji Garnka (swobodnie przerobiona przez moją inwencję, niedoskonałą pamięć i zupełną ignorancję architektoniczną): Jedna z postaci zwisa ze wskazówki Big Bena (czy co tam w tej chwili odmierza czas w Lyonesse). Wskazówka przesuwa się nieubłaganie, wkrótce wybije godzina szósta i nieszczęśnik nie będzie miał już szansy się utrzymać. Jeszcze pięć minut. Pozostali bohaterowie pędzą do... Czytaj dalej

Dyskusje toczące się w dwu miejscach: http://www.goldenline.pl/forum/rpg-fans/867826/s/1 i http://polter.pl/lucek,blog.html?6627 (proponuję nie czytać posta ani nie oglądać filmików, tylko od razu przeskoczyć do komentarzy, bo dopiero tam znajdziecie rozmowę na temat, który nas tu interesuje) zainspirowały mnie do napisania tej przydługiej notki. Przyznam, że tworzę ją z pewną obawą – nie wiem, jak zostanie przez Was przyjęta. Niemniej zachęcam do dyskusji! Od razu wyjaśnię, że piszę głównie po to, by zwrócić uwagę, że niektóre sposoby gry mogą być ryzykowne. Czyli rzecz tkwi nie t... Czytaj dalej

[Identyczny wpis umieściłem na swoim starszym blogu: www.scobin.blogspot.com]. W końcu przesłuchałem "Pana Wołodyjowskiego". Tak, przesłuchałem – skorzystałem z audiobooka nagranego przez Janusza Gajosa. W ten sposób do niewątpliwych walorów powieściowej narracji dołączyła znakomita interpretacja lektora. Szczególnie urzekli mnie Zagłoba z Basią. "Mróz, mróz, mróz!" – doskonałe! Przy tej okazji ponownie zwróciłem uwagę, jak bardzo nacechowana ideologicznie to powieść (co skądinąd nie jest wyłączną cechą ani Sienkiewicza, ani jego czasów – i my mamy swoje ideologie). Narrat... Czytaj dalej