» Recenzje » Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód-Zachód - Robert M. Wegner

Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód-Zachód - Robert M. Wegner


wersja do druku

Architekt wyobraźni, wirtuoz emocji

Autor: Redakcja: Bartłomiej 'baczko' Łopatka

Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód-Zachód - Robert M. Wegner
Druga książka w dorobku Roberta M. Wegnera, podobnie jak poprzedniczka, jest zbiorem opowiadań, których akcja rozgrywa się na terenach ogromnego Imperium Meekhanu. Najpierw poznaliśmy chłodnych i nieprzystępnych strażników z Północy oraz rozdartego pomiędzy miłością a wiarą Yatecha z Południa, teraz zaś przyjdzie nam wraz z bojowym czardanem generała Laskolnyka przemierzać rozległe stepy Wschodu i towarzyszyć młodemu złodziejowi, Altsinowi w zakradaniu się uliczkami nadmorskiego Ponkee-Laa. Zawiodą się jednak ci, którzy liczyli na to, że w kontynuacji autor rozwinie zasygnalizowane w pierwszym tomie wątki – Wegner, poza jednym małym wyjątkiem, ani razu nie wraca do wydarzeń z północy i południa Imperium. Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód-Zachód to kolejna cegiełka budująca fundament historii, która – mimo iż na razie czytelnik zna ledwie jej preludium – poraża rozmachem.

Zaloguj się aby wyłączyć tę reklamę

Rozmachem i kunsztem wykonania. Wegner okazuje się być przede wszystkim niesamowicie uzdolnionym i dokładnym architektem, który z pomocą budulca, jakim jest jego wyobraźnia, z iście nadludzką precyzją i pieczołowitością tworzy meekhańskie uniwersum. Każda lokacja, dom, koń, każda sztuka broni, ozdoba stojąca przy łóżku, część garderoby, każdy bohater w Opowieściach… ma swoje miejsce, historię oraz rolę do odegrania. Wegner rozumuje niezwykle kompleksowo, uwzględniając wszystkie aspekty funkcjonowania ludzkiego społeczeństwa. Odsuwając na bok postacie, odsuwając fabułę, wciąż będziemy zachwycać się niezwykle bogatą kulturą tworzących Meekhan krain, z których każda ma długą i barwną historię oraz wynikającą z niej tradycję. Stopień realizmu jest w tym przypadku tak wysoki, że podczas lektury nie myślałem o Imperium jako o kolejnym niby-landzie; Wegnerowskie uniwersum postrzegałem raczej jak starożytną Grecję – w opowieściach o tej niezwykłej krainie bogowie przechadzali się między ludźmi, a w mroku czaiły się niezwykłe stwory, ale ona istniała. Nie taka, jak opisują ją mity, lecz nic nie stoi na przeszkodzie, bym pojechał do Aten i na własne oczy zobaczył pozostałości tamtych czasów. Tak samo jest z Meekhanem – bardzo łatwo uwierzyć, że Imperium było prawdziwe, a jeżeli dobrze poszukać, to znajdziemy pokryte mchem, murszejące pozostałości niegdyś groźnych warowni.

Jednakże autor Wschodu-Zachodu nie tylko na tym polu wspiął się na wyżyny literackiego rzemiosła. Otóż Robert M. Wegner posiada niezwykłe wyczucie języka. Zdawać by się mogło, że pisze bardzo prosto, może nawet zbyt oszczędnie. Nic bardziej mylnego. Prostota jego stylu wynika z naturalności. Przy okazji recenzowania pierwszego tomu opowiadań niemal każdy oceniający wspominał fakt, iż Wegner jak nikt inny potrafi pisać o honorze, męskiej przyjaźni, wierności i o miłości bez patosu, a może z patosem, ale bez przywoływania na twarz czytelnika uśmiechu politowania. Opowiadania z Północy-Południa poruszały i nie inaczej jest w przypadku kontynuacji – nie uwierzę nikomu, kto powie, że pozostał obojętny podczas lektury Najlepszych, jakie można kupić czy historii opowiadanych przy świeczkach z tekstu Oto nasza zasługa (o owym wyczuciu języka świadczą już same tytuły, dwa wspomniane wyżej oraz cudowny I będziesz murem).

Dzięki opisanym wyżej dwóm aspektom twórczości Wegnera zyskują także, a może przede wszystkim, bohaterowie. Mają przeszłość, wady i zalety, cechy charakterystyczne i nawyki, przez co zamiast bandy bezwolnych, animowanych przez autora marionetek, strony książki zaludniają postacie z krwi i kości, równie wiarygodne, jak budowane z niezwykłym pietyzmem Imperium, w którym żyją. Ogromną rolę odgrywają tutaj niezwykle naturalne dialogi, a kunszt Wegnera na tym polu porównać można chyba tylko do Sapkowskiego. Co zaskakujące jednak, autor nie potrzebuje ani zawiłych historii z przeszłości, ani jakichkolwiek konwersacji, by ożywić postać i sprawić, że czytelnik momentalnie zacznie przejmować się jej losami. Najlepszym przykładem jest jeden z podwładnych generała Laskolnyka, członek czardanu, Janne – w jego przypadku Wegnerowi wystarczyło kilka zdań, by z trzecioplanowej postaci stał się kimś, komu można współczuć, kogo można podziwiać, kogo śmierć nie byłaby nam obojętna. Tylko kilka zdań.

Czego więc Wschodowi-Zachodowi zabrakło do ideału? Niczego. A przynajmniej ja nie potrafię nazwać ani nawet dokładniej opisać tego elementu. Wiem tylko tyle, że miały to zawarte w poprzednim tomie Szkarłat na płaszczu i Gdybym miała brata. To coś sprawiło, że te opowiadania wciąż we mnie siedzą, żyją w mojej pamięci, jakbym przeczytał je ledwie wczoraj. We Wschodzie-Zachodzie najbardziej Wegner zbliżył się do tego we wspomnianej wyżej scenie z Janne i w Oto nasza zasługa. Zbliżył się, ale jednak tego nie osiągnął. Co to takiego? Coś, co odróżnia tekst wyśmienity od genialnego. Drugi tom jest więc "tylko" wyśmienity.
9.0
Ocena recenzenta
8.78
Ocena użytkowników
Średnia z 38 głosów
-
Twoja ocena
Tytuł: Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód-Zachód
Cykl: Opowieści z meekhańskiego pogranicza
Tom: 2
Autor: Robert M. Wegner
Wydawca: Powergraph
Miejsce wydania: Warszawa
Data wydania: 7 września 2010
Liczba stron: 688
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Format: 125 x 195 mm
ISBN-13: 978-83-61187-16-5
Cena: 34,00 zł



Czytaj również

Łopatką Wronkę: Meekhan
...czyli innowacja czy stagnacja w polskim fantasy?
Pamięć wszystkich słów
Epopei meekhańskiej odsłona czwarta
- recenzja
Pamięć wszystkich słów. Opowieści z Meekhańskiego pogranicza
Wielce udany powrót do Meekhanu!
- recenzja

Komentarze


~Nico

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
0
Dav1d

Myśle że recenzja jest pewnego rodzaju tancem między swoimi gustami, subiektywnym poczuciem że coś jest "idealne" a koniecznością obiektywnego ustosunkowania się do pewnych cech książki i co więcej, uargumentowanie. Recenzja to nie polecanka, tego co lubimy. To świadoma ocena dzieła dokonana przez fachowca, na podstawie sporej wiedzy o kulturze (czy literaturze jak odnośnie książek) i co wiecej mocno uargumentowana. Nosi w sobie sporo subiektywizmu, ale też jest w pewien sposób intersubiektywna. Każdy sobie może sam odpowiedzieć czy Malakh napisał recenzje czy też polecankę.

Masz jednak racje w jednym. Całość reakcji wypływa z mojego zdumienia że w najlepszym razie przeciętną książkę w mojej ocenie można tak wywyższyć. Jak widać wiele osób zgadza się z oceną recenzenta, wobec tego w zasadzie to wyczerpuje temat.

Dziekuje za dyskusje.

N.
08-09-2010 17:24
malakh
   
Ocena:
0
Dyskusji kończyć nie musimy, bo ciekawie - i, o dziwo, spokojnie się rozwija.

To świadoma ocena dzieła dokonana przez fachowca, na podstawie sporej wiedzy o kulturze (czy literaturze jak odnośnie książek) i co wiecej mocno uargumentowana.

Hm... a czy ja nie uargumentowałem czegoś? Owszem, recenzja jest bardzo pozytywna, ale każdy kawałek starałem się mocno poprzeć wyjaśnieniem. Sądzę, że właśnie to odróżnia akurat ten tekst od polecanki - w polecance nikt nie kłopocze się rzeczowymi argumentami;)

A wiesz, tak nawiasem mówiąc, po tym jak ukazała się moja recenzja trzeciego tomu "Pana Lodowego Ogrodu" moja osobista narzeczona zarzuciła mi, że w tekście nie widać, jak bardzo podobała mi się książka;D

08-09-2010 21:43
    Beatrycze
Ocena:
0
"Szkarłat na płaszczu" i "Gdybym miała brata" to także moje ulubione opowiadania z Północy-Południa. Uważam je za najlepsze z tomu. Czekałam na "Wschód-Zachód i miło czytać, że prawdopodobnie się nie zawiodę. Dziś pędzę do księgarni.
09-09-2010 14:51
~Nikodem

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
0
A ja stanę w obronie Nico (fakt, że prawie o rok za późno ;)).
"Opowieści" od samego początku przywodzą mi na myśl precyzyjnie zaplanowaną akcję marketingową. Tak więc pierwsze dwa tomy miały nas zapoznać z bohaterami i zawiązkiem fabuły przyszłych powieści, innymi słowy - zaostrzyc apetyt i przygotować grunt. To się udało, ale sama świadomość nie powala mi sie cieszyć tak bardzo jak bym chciał.
Wegner ewidentnie się stara. Stworzył bogaty świat z historią i masą różnych kultur oraz całkiem ciekawie zapowiadającą się historią. Niestety Sapkowskiemu, czy Grzędowiczowi pięt nie sięga i jakiekolwiek porównania są nie na miejscu. Język u niego jest tylko narzędziem do przekazania fabuły, nie jednym z bohaterów (jak u Sapkowskiego, czy Grzędowicza). Fabuła jest raczej przewidywalna - w "I będziesz murem" czułem, że coś jest nie tak, bo to zbyt prosty pomysł jak na fabułę opowiadania. Postacie są raczej płaskie i dość obojętne (przynajmniej mi), na dodatek czasami niespójne - jak kochanka Yatecha, która potrafi wadzić się z bratem jak mała dziewczynka, a jednocześnie być tak dojrzałą w łóżku ;). No i oczywiście hektolitry patosu poświęcenia i bohaterstwa, od których robi się mi aż niedobrze. Tak więc z arcydziełem do czynienia nie mamy a z czytadłem, sprawnie napisanym, ale bez fajerwerków.
Co nie znaczy, że mi się nie podoba. Od czasu do czasu potrzebuję odmóżdzającego fantasy opowiadającego o braterstwie i poświęceniu :).
03-07-2011 02:23

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.