» Fragmenty książek » Złocisty Błazen

Złocisty Błazen


wersja do druku

Złocisty Błazen

Rozdział 1

SROKACI

Srokaci zawsze utrzymywali, że pragną jedynie wolności od prześladowań, którymi od pokoleń nękano Rozumiejących w Królestwie Sześciu Księstw. Ich zapewnienia można odrzucić jako zarówno kłamstwo, jak i sprytne oszustwo. Srokaci prag­nęli władzy. Ze wszystkich Rozumiejących Królestwa Sześciu Księstw zamierzali stworzyć zjednoczoną siłę, która by powstała przeciwko monarchii, przejęła nad nią kontrolę i oddała władzę w ich ręce. Twierdzili między innymi, że od abdykacji Rycerskiego wszyscy królowie są samozwańcami i że nieprawe pochodzenie Bastarda Rycerskiego Przezornego zostało mylnie uznane za przeszkodę uniemożliwiającą mu odziedziczenie tronu. Legendy o „Wiernym Bastardzie”, który wstał z grobu, by służyć królowi Szczeremu podczas jego misji, rozpleniły się ponad wszelki rozsądek i przypisywały Bastardowi Rycerskiemu moce czyniące z niego niemal bóstwo. Z tego powodu Srokaci byli także znani jako wyznawcy kultu Bastarda.

Te śmieszne twierdzenia miały w pewnym stopniu uzasadnić dążenia Srokatych do obalenia monarchii Przezornych i osadzenia na tronie kogoś spośród siebie. W tym celu rozpoczęli oni przemyślną kampanię zmuszania ludzi obdarzonych Rozumieniem do przyłączania się do nich pod groźbą ujawnienia, że ludzie ci władają zwierzęcą magią. Być może taka taktyka została podyktowana postępowaniem Kebala Żelaznorękiego, przywódcy Zawyspiarzy podczas wojny ze szkarłatnymi okrętami, powiada się bowiem, że przyciągał on do siebie zwolenników nie dzięki charyzmie, lecz wiązał ich strachem przed tym, co mógłby uczynić ich domom i rodzinom, gdyby nie dostosowali się do jego planów.

Srokaci postępowali w prosty sposób. Rodziny skażone Rozumieniem albo przystępowały do ich sojuszu, albo były o praktykowanie Rozumienia publicznie oskarżane, co prowadziło do egzekucji. Podobno Srokaci często rozpoczynali podstępny atak na obrzeżach jakiejś potężnej rodziny, ujawniając najpierw sługę czy mniej zamożnego kuzyna i przez cały czas dając jasno do zrozumienia, że jeśli senior niezłomnej familii nie spełni ich żądań, to i jego spotka ostatecznie taki sam koniec.

Nie jest to postępowanie ludzi, którzy pragną położyć kres prześladowaniom swoich pobratymców. Jest to postępowanie bezwzględnej frakcji, zdecydowanej zdobyć władzę przez podporządkowanie sobie ludzi własnego pokroju.

Wioślarz „Spisek Srokatych”

 

Zmieniły się straże. Dzwon i okrzyk strażnika miejskiego ledwie przebił się przez odgłosy burzy, ale go usłyszałem. Noc oficjalnie się skończyła, nadchodził ranek, a ja wciąż siedziałem w domku Dziewanny, czekając na Trafa. Wraz z nią cieszyłem się ciepłem przytulnego kominka. Jakiś czas temu wróciła jej siostrzenica i zanim poszła spać, chwilkę z nami porozmawiała. Spędzaliśmy z Dziewanną czas, dokładając drew do ognia i plotkując o błahostkach. W domku wróżki było ciepło i miło, a jej towarzystwo przyjemne, i oczekiwanie na mojego chłopca stało się pretekstem do robienia, co mi się podobało, czyli po prostu do spokojnego siedzenia.

Rozmawialiśmy z przerwami. Dziewanna zapytała, czy udało mi się załatwić moje sprawy. Odparłem, że tylko towarzyszyłem mojemu panu. Nie chcąc, by zabrzmiało to zbyt szorstko, dodałem, że wielmożny pan Złocisty zdobył kilka piór do swojej kolekcji, a potem opowiedziałem o Mojejkarej. Wiedziałem, że wróżki tak naprawdę nie interesuje mój koń, ale słuchała z życzliwością. Słowa przyjemnie wypełniały dzielącą nas niewielką przestrzeń.

W rzeczywistości nasze interesy nie miały nic wspólnego z piórami i wiązały się bardziej ze mną niż z wielmożnym panem Złocistym. Wspólnie odbiliśmy księcia Sumiennego z rąk Srokatych, którzy najpierw się z nim zaprzyjaźnili, a potem go schwytali. Przywieźliśmy go do Koziej Twierdzy tak, że żaden z wysoko urodzonych dworzan niczego się nie domyślił. Dzisiejszego wieczoru arystokracja Królestwa Sześciu Księstw ucztowała i tańczyła, a jutro miała sformalizować zaręczyny księcia Sumiennego z zawyspiarską narczeską Ellianią. Pozornie nic się nie zmieniło.

Niewiele osób miało się dowiedzieć, ile kosztowało nas z księciem bezbolesne przywrócenie normalności na zamku. Jego kotka, z którą był związany Rozumieniem, oddała za niego życie. Ja straciłem wilka. Przez niemal dwadzieścia lat Ślepun był moim drugim ja, opiekunem połowy mojej duszy, a teraz odszedł. Spowodowało to w moim życiu tak głęboką zmianę, jak zgaszenie lampy w ciemnym pokoju. Nieobecność wilka wydawała się dotykalna, była ciężarem, który musiałem dźwigać oprócz żałoby. Noce były ciemniejsze. Nikt już nie czuwał za moimi plecami. Mimo to wiedziałem, że będę żył. Czasami ta świadomość wydawała się najgorszym, co mnie spotkało.

Powstrzymałem się przed całkowitym pogrążeniem w żalu nad sobą. Nie tylko ja kogoś straciłem. Chociaż książę był związany z kotką krócej, wiedziałem, że on też bardzo cierpi. Rozumienie tworzy między człowiekiem i zwierzęciem złożoną magiczną więź. Przerwanie jej nigdy nie jest łatwe. Niemniej jednak chłopiec zapanował nad swoją żałobą i dzielnie stwarzał pozory, że wypełnia swe obowiązki. Ja nie musiałem jutro wieczorem stawić czoła włas­nym zaręczynom. Od wczorajszego popołudnia, kiedy ­wróciliśmy do Koziej Twierdzy, książę natychmiast został wciągnięty w wir swoich codziennych zajęć. Zeszłego wieczoru brał udział w uroczystościach powitalnych przyszłej małżonki. Dzisiaj będzie musiał uśmiechać się i uczestniczyć w biesiadzie, prowadzić rozmowy, przyjmować życzenia, tańczyć i sprawiać wrażenie zadowolonego z tego, co dostał od losu i matki. Pomyślałem o jaskrawym świet­le, piskliwej muzyce, śmiechu oraz głośnych rozmowach i pokręciłem głową, pełen współczucia dla Sumiennego.

– O czym myślisz, że tak kręcisz głową, Tomie Borsuczowłosy?

Moje rozmyślania przerwał głos Dziewanny; uświadomiłem sobie, że milczę już dość długo. Odetchnąłem głęboko i znalazłem nieszkodliwe kłamstwo.

– Burza nie chce jakoś ucichnąć, prawda? Żałowałem tych, którzy muszą tej nocy być poza domem. Jakie to szczęście, że nie jestem jednym z nich.

– No tak. Dodam do tego, że jestem ci wdzięczna za towarzystwo – powiedziała z uśmiechem wróżka.

– A ja tobie – mruknąłem niezręcznie.

Spokojne spędzanie nocy w towarzystwie miłej kobiety było dla mnie nowym doświadczeniem. Jej kot mruczał na moich kolanach, a sama Dziewanna robiła coś na drutach. Przytulne ciepło ognia odbijało się w kasztanowych pasmach jej kręconych włosów i piegach porozrzucanych na przedramionach. Twarz też miała piegowatą, bynajmniej nie piękną, ale spokojną i sympatyczną. Tego wieczoru rozmawialiśmy o wszystkim, począwszy od ziół, z których zrobiła herbatę, i tego, jak drewno wyrzucone przez morze pali się czasami kolorowym ogniem, a skończywszy na nas. Odkryłem, że Dziewanna jest o jakieś sześć lat młodsza ode mnie, a ona wyraziła zdumienie, kiedy stwierdziłem, że mam jakoby czterdzieści dwa lata. Dodałem ich sobie siedem; starszy wiek stanowił część mojej roli Toma Borsuczowłosego. Sprawiło mi przyjemność wyznanie wróżki, że widziała we mnie raczej swego rówieśnika. Żadne z nas nie przywiązywało jednak wagi do wypowiadanych słów. Kiedy tak siedzieliśmy przy kominku i cicho rozmawialiśmy, połączyło nas interesujące lekkie napięcie, niczym wibrująca struna.

Zanim udałem się na wyprawę ze Złocistym, spędziłem z Dziewanną jedno popołudnie. Pocałowała mnie wtedy. Nie towarzyszyły temu żadne słowa, żadne zapewnienia o miłości czy komplementy. Był tylko ten jeden pocałunek, przerwany powrotem jej siostrzenicy z targu. Teraz żadne z nas nie bardzo wiedziało, jak wrócić do chwili, w której była możliwa taka intymność. Co prawda nie byłem pewien, czy chcę to powtórzyć. Nie byłem gotów na drugi pocałunek, nie mówiąc już o tym, do czego mógłby on doprowadzić. Miałem na to zbyt obolałe serce. Chciałem jednak siedzieć przy jej kominku. Brzmi to jak sprzeczność sama w sobie i może nią było. Nie pragnąłem nieuniknionych komplikacji, do których doprowadziłyby pieszczoty, lecz poniósłszy taką stratę w Rozumieniu, czerpałem z towarzystwa tej kobiety pociechę.

Nie przyszedłem tu jednak dla Dziewanny. Chciałem się zobaczyć z Trafem, moim przybranym synem. Przybył niedawno do miasta leżącego u stóp Koziej Twierdzy i zatrzymał się u wróżki. Chciałem sprawdzić, czy dobrze mu się terminuje u stolarza Dębka. Musiałem mu też powiedzieć o śmierci Ślepuna, choć bardzo się tego bałem. Wilk wychował chłopaka w takim samym stopniu, jak ja. Krzywiąc się na samą myśl o przekazaniu tej wieści, miałem jednak nadzieję, że, tak jak mówił Błazen, zmniejszy to nieco ciężar mojego smutku. Z Trafem mogłem dzielić żałobę, bez względu na to, jak bardzo to było samolubne. Przez ostatnie siedem lat Traf należał do mnie. Razem żyliśmy i przebywaliśmy w towarzystwie wilka. Jeśli nadal należałem do kogoś lub do czegoś, to do mojego chłopca. Bardzo chciałem to poczuć.

– Jeszcze herbaty? – zapytała Dziewanna.

Nie chciałem więcej herbaty. Wypiliśmy już trzy dzbanki i dwa razy odwiedziłem wygódkę. Mimo to wróżka proponowała mi ten napój na znak, że mogę jeszcze zostać, bez względu na późną – albo wczesną – godzinę. Poprosiłem więc o kolejną porcję i Dziewanna odłożyła robótkę, by powtórzyć rytuał napełniania czajnika świeżą wodą z beczułki i zawieszania go na haku nad ogniem. Na zewnątrz wichura szarpała i łomotała okiennicami w nowym przypływie wściekłości. A potem to nie była już wichura, tylko stukający do drzwi Traf.

– Dziewanna? – zawołał niepewnym głosem. – Nie śpisz jeszcze?

– Nie śpię – odparła i odwróciła się od czajnika. – Na twoje szczęście, bo inaczej ty spałbyś w szopie z kucem. Już otwieram.

Uniosła skobel, a ja wstałem, delikatnie zrzucając kota z kolan.

„Imbecyl. Kotu było wygodnie”.

Koper obruszył się, zeskakując na podłogę, ale był zbyt otępiały od ciepła, by przyłożyć się do protestu. Wskoczył tylko na krzesło Dziewanny i zwinął się tam, nie racząc nawet na mnie spojrzeć.

Kiedy Traf pchnął drzwi, razem z nim do chatki wpadła wichura. Podmuch wiatru wpędził do pokoju krople deszczu.

– Ależ pogoda. Wsadź kołek na miejsce, chłopcze – skarciła Trafa wróżka.

Posłusznie zamknął za sobą drzwi i zaryglował je, a potem stanął przed nimi, ociekając wodą.

– Na dworze szaleje burza – stwierdził z błogim pijackim uśmiechem, ale oczy rozświetlało mu coś więcej niż wino. Błyszczało w nich zadurzenie tak wyraźne, jak krople deszczu spływające mu z prostych włosów na twarz.

Dopiero po kilku chwilach Traf zorientował się, że jestem w pokoju i go obserwuję.

– Tom! Wreszcie wróciłeś! – zawołał w końcu, rozpościerając ramiona z pijacką żywiołowością, a ja ze śmiechem uściskałem mojego mokrego chłopaka.

– Nie zalej Dziewannie całej podłogi! – zbeształem go.

– Nie, nie powinienem tego robić. No tak. No to nie zaleję – oznajmił i ściągnął przemoczony płaszcz.

Powiesił go na kołku przy drzwiach i zdjął wełnianą czapeczkę, by też obciekła z wody. Usiłował zdjąć buty na stojąco, ale stracił równowagę, więc usiadł na podłodze i tam dokończył dzieła. Odchylił się i ustawił buty przy drzwiach pod płaszczem, po czym wyprostował się z błogim uśmiechem.

– Poznałem dziewczynę, Tomie.

– Naprawdę? Sądząc po zapachu, myślałem, że poznałeś butelkę.

– O, tak – przyznał bez żenady. – To też. Ale wiesz, musieliśmy wypić zdrowie księcia. I jego przyszłej. I za szczęśliwe małżeństwo. I za dużo dzieci. No i za takie samo szczęście dla nas. – Uśmiechnął się do mnie głupkowato. – Mówi, że mnie kocha. Podobają się jej moje oczy.

– To dobrze.

Ile razy w życiu Trafa ludzie patrzyli na jego odmienne oczy, jedno piwne, a drugie niebieskie, i czynili znak przeciwko złu? Poznanie dziewczyny, która uznała je za atrakcyjne, musiało być balsamem na duszę chłopaka.

I nagle uświadomiłem sobie, że nie pora obciążać go teraz moi­mi smutkami. Odezwałem się łagodnie, lecz stanowczo:

– Chyba powinieneś się położyć, synu. Przecież twój mistrz będzie cię rano oczekiwał u siebie.

Wyglądał, jakbym go zdzielił rybą. Uśmiech zniknął mu z twarzy.

– Ojej. To prawda. Będzie na mnie czekał. Stary Dębek wyma­ga, by jego terminatorzy przychodzili do pracowni przed czeladnikami, a czeladnicy pracowali już w najlepsze, kiedy sam się w niej pojawia. – Zebrał się w sobie i powoli wstał. – Tomie, terminowanie u niego wcale nie spełnia moich oczekiwań. Zamiatam, noszę deski i obracam suszące się drewno. Ostrzę narzędzia, czyszczę narzędzia i nacieram narzędzia oliwą. Potem znów zamiatam. Wcieram olej w ukończone przez czeladników sprzęty. A przez te wszystkie dni ani razu nie trzymałem w ręku narzędzia po to, by coś nim zrobić. Cały czas słyszę tylko „Patrz, jak to się robi, chłopcze” albo „Powtórz, co ci właśnie powiedziałem” i „Nie o to prosiłem. Odnieś to na stos drewna i przynieś mi drobnoziarnistą wiśnię”. I wiesz co? Oni mnie przezywają. Wieśniakiem i tępakiem.

– Dębek przezywa wszystkich swoich terminatorów, Trafie. – Łagodny głos Dziewanny uspokajał i pocieszał, ale i tak dziwnie było mieć trzeciego uczestnika naszej rozmowy. – Całe miasto o tym wie. Jeden z czeladników przejął nawet swoje przezwisko, kiedy otworzył własny warsztat. Teraz za stół Prostaka płaci się spore pieniądze.

Dziewanna wróciła już do swego krzesła i robótki, ale nie usiad­ła – jej miejsce wciąż zajmował kot.

Usiłowałem nie okazać, jak bardzo zmartwiły mnie słowa Trafa. Spodziewałem się usłyszeć, że uwielbia swoje zajęcie i jest mi wdzięczny, że udało mi się umieścić go u Dębka. Wierzyłem, że jego terminowanie okaże się jedyną rzeczą, która się powiodła.

– No cóż. Uprzedzałem cię, że będziesz musiał ciężko pracować – zacząłem.

– I byłem na to gotowy, Tomie, naprawdę. Jestem gotów przez cały dzień ciąć drewno, dopasowywać je i kształtować. Nie spodziewałem się jednak śmiertelnej nudy. Zamiatanie, polerowanie i przynoszenie różnych rzeczy... Jeśli chodzi o naukę, to równie dobrze mógłbym zostać w domu.

Niewiele rzeczy kłuje tak dotkliwie, jak bezmyślne słowa z ust młodzieńca. Jego pogarda dla naszego dawnego życia, wyrażona tak jasno, odjęła mi mowę. Popatrzył na mnie oskarżycielsko.

– A gdzie ty byłeś i dlaczego zniknąłeś na tak długo? Nie wiedziałeś, że cię potrzebuję? – Spojrzał na mnie spod przymrużonych powiek. – Co zrobiłeś z włosami?

– Obciąłem je – odparłem.

Przeciągnąłem z zakłopotaniem dłonią po skróconych w żałobie kosmykach. Nagle nie chciałem powiedzieć nic więcej. Wiedziałem, że to tylko chłopak, który widzi we wszystkim najpierw to, co dotyczy bezpośrednio jego samego. Niestety, już sama lakoniczność mojego wyjaśnienia powiedziała mu, że nie usłyszał ode mnie wszystkiego.

Powiódł wzrokiem po mojej twarzy.

– Co się stało? – zapytał ostro.

Zaczerpnąłem tchu. Nic już nie da się zrobić.

– Ślepun nie żyje – powiedziałem cicho.

– Ale... to moja wina? On uciekł ode mnie, ale się nim opiekowałem, przysięgam, że się nim opiekowałem. Dziewanna może ci powiedzieć...

– To nie twoja wina. Poszedł za mną i mnie znalazł. Byłem przy nim, kiedy umierał. To nie przez ciebie, Trafie. Po prostu się zestarzał. Nadszedł jego czas i Ślepun odszedł ode mnie.

Wbrew wszelkim wysiłkom słowa więzły mi w gardle.

Ulga, która pojawiła się na twarzy chłopca, wbiła mi się w serce kolejną strzałą. Czy poczucie, że w niczym nie zawinił śmierci wilka, było dla niego ważniejsze od tego, że Ślepun nie żyje? Zrozumiałem go jednak, kiedy powiedział:

– Nie mogę uwierzyć, że go nie ma.

To była prawda. Dopiero za dzień, a może kilka dni, uświadomi sobie, że stary wilk już się nie pojawi. Ślepun już nigdy nie rozciągnie się obok niego przy kominku, nigdy już nie szturchnie go łbem, by Traf podrapał go za uszami, nigdy już nie ruszy u jego boku na polowanie na króliki. Do oczu napłynęły mi łzy.

– Wszystko będzie dobrze. Tylko trochę to potrwa – zapewniłem go zduszonym głosem.

– Miejmy nadzieję – odpowiedział ponuro.

– Idź do łóżka. Jeszcze zdążysz się przespać parę godzin.

– Tak – zgodził się. – Chyba powinienem się położyć. – Postąpił krok w moją stronę. – Tak mi przykro, Tomie – powiedział i jego niezręczny uścisk prawie zniwelował złe wrażenie, jakie zrobiły na mnie jego wcześniejsze słowa. Uniósł wzrok i zapytał z powagą: – Przyjdziesz jutro wieczorem, prawda? Muszę z tobą porozmawiać. To bardzo ważne.

– Przyjdę. Jeśli Dziewanna nie będzie miała nic przeciwko temu.

Wypuszczając Trafa z objęć, spojrzałem ponad jego ramieniem na wróżkę.

– Dziewanna nie będzie miała przeciwko temu nic a nic – zapewniła mnie. Miałem nadzieję, że tylko ja słyszę w jej głosie dodatkową ciepłą nutę.

– Dobrze, zatem do wieczora. Kiedy będziesz trzeźwy. A teraz do łóżka, chłopcze.

Zmierzwiłem mu wilgotne włosy i usłyszałem wymruczane w odpowiedzi „Dobranoc”. Traf poszedł do swojej sypialni, a ja nagle znalazłem się sam na sam z Dziewanną. Na kominku zapad­ła się kłoda i przez chwilę jedynym dźwiękiem rozlegającym się w pokoju był syk iskier.

– No tak. Muszę iść. Dziękuję, że pozwoliłaś mi tu zaczekać na Trafa.

Dziewanna po raz kolejny odłożyła robótkę.

– Bardzo proszę, Tomie Borsuczowłosy.

Mój płaszcz wisiał na kołku przy drzwiach. Zdjąłem go i okręciłem sobie nim ramiona. Wróżka uniosła ręce, by go zapiąć. Nasunęła mi kaptur na podcięte włosy i z uśmiechem pociągnęła za brzegi kaptura, przyciągając moją twarz do swojej.

– Dobranoc – powiedziała bez tchu.

Uniosła podbródek. Położyłem dłonie na jej ramionach i pocałowałem ją. Chciałem to zrobić, a jednak dziwiłem się, że sobie na to pozwoliłem. Przecież taka wymiana pocałunków mogła doprowadzić tylko do komplikacji i kłopotów.

Czy wyczuła moje obawy? Kiedy oderwałem wargi od jej ust, potrząsnęła lekko głową i chwyciła mnie za rękę.

– Za dużo się martwisz, Tomie Borsuczowłosy. – Uniosła moją dłoń i złożyła na jej wewnętrznej stronie ciepły pocałunek. – Niektóre rzeczy są o wiele mniej skomplikowane, niż sądzisz.

Poczułem się niezręcznie, ale wykrztusiłem:

– Byłoby cudownie, gdyby to była prawda.

– Jaki dworny język. – Jej słowa ogrzały moje serce, ale po chwili dodała: – Ale łagodna mowa nie uchroni Trafa przed ugrzęźnięciem na mieliźnie. Niedługo będziesz musiał wziąć tego młodego człowieka w ryzy. Trzeba mu nałożyć pewne ograniczenia, bo ina­czej miasto zagarnie go dla siebie. Nie byłby pierwszym porządnym chłopcem ze wsi, który stoczył się w mieście.

– Chyba znam mojego własnego syna – powiedziałem nieco cierpko.

– Może znasz chłopca. Ja się boję o młodego mężczyznę. – Ośmieliła się roześmiać z mojego marsa i dorzuciła: – Zachowaj to spojrzenie dla Trafa. Dobrej nocy, Tomie. Do jutra.

– Dobrej nocy, Dziewanno.

Wypuściła mnie, a potem stanęła w drzwiach i odprowadzała mnie wzrokiem. Obejrzałem się na nią, na postać rysującą się w plamy ciepłego żółtego światła. Wiatr szarpał jej kręconymi włosami. Zamachała do mnie, więc jej odmachnąłem, a wtedy zamknęła drzwi. Westchnąłem i mocniej otuliłem się płaszczem. Największy deszcz już przeszedł i burza uspokoiła się do podmuchów wiatru czających się na rogach ulic, ale przedtem poigrała sobie z dekoracją miasta. Porywisty wicher zrzucił girlandy na ulice, gdzie miotały się wężowymi ruchami, i poszarpał na strzępy proporce. Zwykle w uchwytach przy drzwiach tawern płonęły pochodnie wskazujące klientom drogę, ale o tej porze albo się wypaliły, albo zostały zdjęte. Większość tawern i zajazdów zamknęła na noc swoje podwoje. Wszyscy porządni ludzie oraz większość nieporządnych od dawna leżeli w łóżkach. Szedłem śpiesznie zimnymi, ciemnymi ulicami, polegając bardziej na wyczuciu kierunku niż na wzroku. Kiedy wydostanę się z przytulonego do skały miasta i zacznę wspinać krętą drogą przez las do Koziej Twierdzy, zrobi się jeszcze ciemniej, ale tę drogę znałem od dzieciństwa. Stopy same zaprowadzą mnie do domu.

Kiedy wychodziłem spomiędzy ostatnich rozrzuconych domów miasta, uświadomiłem sobie, że idą za mną jacyś ludzie. Wiedziałem, że mnie śledzą, a nie tylko podążają tą samą drogą, bo kiedy zwolniłem, oni zrobili to samo. Najwyraźniej nie zamierzali mnie dogonić, dopóki nie wyjdę z miasta. To nie świadczyło dobrze o ich intencjach. Moje wiejskie nawyki obróciły się przeciwko mnie, bo wyszedłem z zamku bez broni. Miałem za pasem nóż, jaki przydaje się każdemu mężczyźnie dziesiątki razy dziennie, ale nic większego. Mój nieładny, zwyczajny miecz schowany w sfatygowanej pochwie wisiał na ścianie w moim pokoiku. Powiedziałem sobie, że prawdopodobnie są to tylko zwykli rabusie szukający łatwego łupu. Zapewne myśleli, że jestem pijany i nieświadom ich obecności. Gdy tylko stawię im czoło, uciekną.

Wątła to była pociecha. Wcale nie chciałem walczyć. Miałem dosyć wszelkich konfliktów i byłem zmęczony zachowywaniem czujności. Wątpiłem, by ich to obchodziło, zatrzymałem się więc i odwróciłem na ciemnej drodze, by stanąć twarzą w twarz z napastnikami. Dobyłem noża, stanąłem w rozkroku i czekałem.

Za mną ciszę mącił jedynie szum wiatru w drzewach tworzących sklepienie nad drogą. Po chwili usłyszałem fale rozbijające się o dalekie urwiska. Nasłuchiwałem szelestu krzaków roztrącanych przez ludzi czy szurania kroków na drodze, ale nic nie usłyszałem. Straciłem cierpliwość.

– Wyłaźcie! – ryknąłem w noc. – Niewiele możecie mi zabrać oprócz noża, ale nie dostaniecie go trzonkiem do przodu. Miejmy to już za sobą!

Po tych słowach nastąpiła cisza i moje wykrzykiwanie w ciemności nagle wydało mi się głupie. Kiedy niemal uznałem, że wyobraziłem sobie tych prześladowców, coś przebiegło mi przez stopę. Było to jakieś drobne, zwinne i szybkie zwierzątko; szczur, łasica albo może nawet wiewiórka, ale oswojona, bo uszczypnęła mnie w nogę. Zdenerwowałem się i odskoczyłem. Z prawej strony dobiegł mnie stłumiony śmiech. Kiedy odwracałem się w jego kierunku, usiłując dojrzeć coś w ciemnym lesie, z lewej, z dość bliska, dobiegł głos:

– Gdzie twój wilk, Tomie Borsuczowłosy?

W tych słowach dźwięczały drwina i wyzwanie. Usłyszałem za plecami zgrzytanie pazurów na żwirze; to mogło być jakieś duże zwierzę, może pies, ale kiedy się odwróciłem, wtopiło się już w mrok. Znowu się odwróciłem do wtóru cichego śmiechu. Co najmniej trzech mężczyzn, pomyślałem, i dwoje zwierząt związanych Rozumieniem. Starałem się myśleć tylko o czekającej mnie walce i niczym poza nią. Nad pełnym znaczeniem tego spotkania zastanowię się później. Oddychałem powoli, głęboko, i czekałem. Otworzyłem zmysły całkowicie na noc, odpychając od siebie nagłą tęsknotę nie tylko za ostrzejszym postrzeganiem otoczenia przez Ślepuna, ale też za dodającą otuchy świadomością, że strzeże mnie mój wilk. Tym razem usłyszałem chrobot łap zbliżającego się mniejszego zwierzęcia. Wyrzuciłem nogę w jego stronę, gwałtowniej niż zamierzałem, ale tylko je musnąłem. Zniknęło.

– Zabiję je! – rzuciłem, ale moja groźba spotkała się jedynie z szyderczym śmiechem. A potem narobiłem sobie wstydu wściek­łym krzykiem: – Czego ode mnie chcecie?! Zostawcie mnie w spokoju!

Echa tego dziecinnego pytania i prośby uleciały z wiatrem. Straszna cisza, jaka potem zapadła, stanowiła cień mojej samotności.

– Gdzie twój wilk, Tomie Borsuczowłosy?! – zawołał ktoś w ciem­ności i tym razem był to głos kobiety, rozedrgany od tłumionego śmiechu. – Tęsknisz za nim, odszczepieńcze?

Strach, który płynął w moich żyłach razem z krwią, zmienił się nagle w lodowatą wściekłość. Nie ruszę się stąd, dopóki ich wszystkich nie zabiję i nie zostawię na drodze ich dymiących wnętrzności. Moja pięść zaciśnięta na trzonku noża nagle rozluźniła się i ogarnęła mnie fala spokoju. Czekałem na nich nieruchomy, opanowany. Zaatakują mnie nagle ze wszystkich kierunków, zwierzęta przy ziemi, a ludzie wyżej, bronią. Miałem tylko nóż. Będę musiał zaczekać, aż się zbliżą. Gdybym zaczął uciekać, dopadliby mnie z tyłu. Lepiej zaczekać i zmusić ich, by wyszli na mnie. Wtedy ich zabiję, zabiję wszystkich.

Naprawdę nie wiem, jak długo tam stałem. Takie napięcie może sprawić, że czas staje w miejscu albo mknie wichrem. Odezwał się jakiś ptak, odpowiedział mu drugi, a ja wciąż czekałem. Kiedy nocne niebo zaczęło jaśnieć, odetchnąłem głębiej. Rozejrzałem się uważnie dookoła, zapuszczając wzrok między drzewa, ale niczego nie zobaczyłem. Poruszały się jedynie jakieś ptaszki, polatujące wysoko w gałęziach drzew, i spadające srebrem potrącone przez nie krople deszczu. Moi prześladowcy zniknęli. Zwierzątko, które mnie ukąsiło, nie zostawiło żadnych śladów na wilgotnych kamieniach drogi. To większe, które przeszło za mną, postawiło łapę w błocie na skraju drogi. Mały pies. I to wszystko.

Odwróciłem się i podjąłem wędrówkę do zamku. Po kilku krokach zacząłem drżeć, ale nie ze strachu – to opuszczało mnie napięcie, a zamiast niego pojawiła się wściekłość.

Czego chcieli? Przestraszyć mnie. Uświadomić mi swoją obecność, dać do zrozumienia, że wiedzą, kim jestem i gdzie mieszkam. No to im się udało, i nie tylko to. Zmusiłem się do uporządkowania myśli i spróbowałem chłodno ocenić zagrożenie, jakie stanowili. Rozciągnąłem je też na innych. Czy wiedzą o Dziewannie? Czy szli za mną od jej drzwi, a jeśli tak, to czy wiedzą też o moim chłopcu?

Przekląłem własną głupotę i lekkomyślność. Jak mogłem sobie wyobrażać, że Srokaci dadzą mi spokój? Wiedzieli, że pan Złocisty przybył z Koziej Twierdzy i że jego służący, Tom Borsuczowłosy, jest obdarzony Rozumieniem. Wiedzieli, że Tom odrąbał Chwalebnemu rękę i odebrał im książęcego zakładnika. Będą chcieli zemsty. Mogliby jej z łatwością dokonać przez wywieszenie jednego ze swoich zwojów, w którym ujawniliby, że uprawiam Rozumienie, pogardzaną zwierzęcą magię. Zostałbym za to powieszony, poćwiartowany i spalony. Czy sądziłem, że ukryję się przed nimi w Koziej Twierdzy albo w mieście?

Powinienem był wiedzieć, że stanie się coś takiego. Wróciwszy na dwór, do jego intryg i polityki, wystawiłem się na wszystkie spiski i knowania związane z władzą. Przyznałem z goryczą, że wiedziałem, że tak będzie. Przez jakieś piętnaście lat trzymałem się dzięki tej wiedzy z dala od Koziej Twierdzy. Zwabił mnie do niej tylko Cierń i jego prośba o pomoc w odbiciu księcia Sumiennego. Teraz czułem dotyk zimnej rzeczywistości. Miałem przed sobą jedynie dwie drogi postępowania: albo przeciąć wszelkie więzy i uciec, jak kiedyś, albo rzucić się całym sobą w wir intryg, jaki zawsze stanowił dwór Przezornych. Gdybym został, musiałbym znów zacząć myśleć jak skrytobójca, zawsze świadom ryzyka i grożących mi niebezpieczeństw oraz tego, jaki mają one wpływ na otaczających mnie ludzi.

A potem wepchnąłem myśli na ścieżkę mającą więcej wspólnego z prawdą. Skrytobójcą będę musiał znowu być, a nie tylko myśleć jak on. Kiedy napotkam ludzi zagrażających mojemu księciu albo mnie, będę musiał być gotów ich zabić. Nie da się bowiem uniknąć naszego związku: ci, którzy chcieli rozdrażnić Toma Borsuczowłosego szyderstwami z jego Rozumienia i śmierci wilka, wiedzieli, że ich pogardzaną zwierzęcą magią dysponuje też książę Sumienny. To był ich środek nacisku na księcia, argument, którym posłużą się nie tylko po to, by zakończyć prześladowania ludzi obdarzonych Rozumieniem, ale też po to, by zyskać władzę dla siebie. Wcale mi nie pomagała świadomość, że częściowo opowiadam się po ich stronie. Sam wiele wycierpiałem przez to, że byłem skażony Rozumieniem. Nie chciałem patrzeć, jak inni uginają się pod tym ciężarem. Gdyby nie stanowili takiego zagrożenia dla mojego księcia, być może przystałbym do nich.

Wściekłe tempo marszu zaprowadziło mnie do bramy Koziej Twierdzy. Znajdowała się przy niej wartownia, z której dochodziły męskie głosy i brzęk naczyń stołowych. Jeden z żołnierzy, młodzieniec może dwudziestoletni, rozparł się w drzwiach z chlebem i serem w jednej ręce i kuflem piwa w drugiej. Zerknął na mnie i mając pełne usta, kiwnięciem głowy przepuścił mnie przez bramę. Zatrzymałem się, czując, jak po ciele rozlewa mi się niczym trucizna fala gniewu.

– Wiesz, kim jestem? – spytałem go wojowniczo.

Wzdrygnął się i przyjrzał mi się uważniej. Najwyraźniej bał się, że uraził jakiegoś drobnego szlachcica, ale rzut oka na moje ubranie uspokoił go.

– Jesteś służącym z twierdzy, prawda?

– Czyim służącym? – zapytałem.

To głupota w taki sposób zwracać na siebie uwagę, ale nie potrafiłem się powstrzymać. Czy zeszłej nocy przeszli tędy jacyś inni ludzie? Czy są teraz w twierdzy? Czy jakiś nieuważny strażnik wpuścił tu ludzi chcących zabić księcia? Wydawało się to bardzo możliwe.

– No... nie wiem! – wyrzucił z siebie chłopak. Wyprostował się, ale i tak musiał patrzeć w górę, by zgromić mnie wzrokiem. – Skąd mam to wiedzieć? Co mnie to obchodzi?

– Ponieważ strzeżesz głównego wejścia do Koziej Twierdzy, ty przeklęty głupcze. Twoja królowa i twój książę zawierzyli twojej czujności i temu, że nie wpuścisz tu ich wrogów. Po to tu jesteś. Tak?

– No... tak. – Chłopak potrząsnął gniewnie głową i odwrócił się nagle do drzwi wartowni. – Sokole! Możesz tu przyjść?

Sokół był mężczyzną od niego wyższym i starszym. Poruszał się jak szermierz, a jego oczy błyszczały nad siwą brodą. Oceniły zagrożenie, jakie przedstawiałem, i wzrok strażnika ześliznął się po mnie obojętnie.

– O co chodzi? – zapytał nas obu. W jego głosie brzmiała pewność, że poradzi sobie z każdym z nas tak, jak na to zasługujemy.

Strażnik machnął kuflem w moją stronę.

– Złości się, bo nie wiem, komu służy.

– Co?

– Jestem służącym wielmożnego pana Złocistego – wyjaśniłem. – Niepokoi mnie, że wartownicy pilnujący tej bramy tylko obserwują ludzi wchodzących do twierdzy i z niej wychodzących. Ja to robię już od jakichś dwóch tygodni i ani razu nikt mnie nie okrzyknął. Nie wydaje mi się to właściwe. Kiedy odwiedziłem to miejsce przed dwudziestu laty, wartownicy pełniący tu służbę traktowali swoje zadanie poważnie. Kiedyś...

– Kiedyś istniała taka potrzeba – przerwał mi Sokół. – Podczas wojny ze szkarłatnymi okrętami. Teraz mamy pokój, człowieku, a do twierdzy i miasta przyjechało na zaręczyny księcia pełno Zawyspiarzy i szlachty z innych księstw. Chyba nie sądzisz, że wszystkich znamy.

Przełknąłem ślinę, żałując, że w ogóle się odezwałem, ale postanowiłem doprowadzić rzecz do końca.

– Wystarczy jeden błąd, by nad naszym księciem zawisło niebezpieczeństwo.

– Albo jeden błąd, by obrazić jakiegoś zawyspiarskiego wielmożę. Ja wykonuję rozkazy królowej Ketriken, a ona powiedziała, że mamy być serdeczni i gościnni. Nie podejrzliwi czy nieprzyjemni. Chociaż wobec ciebie mógłbym zrobić wyjątek.

Uśmiech, jakim mnie obdarzył, złagodził nieco te słowa, ale było jasne, że nie w smak mu krytyka jego postępowania.

Skłoniłem przed nim głowę. Źle się do tego zabrałem. Powinienem zainteresować tą sprawą Ciernia i zobaczyć, czy może jemu uda się postawić ich w stan większej czujności.

– Rozumiem – powiedziałem pojednawczo. – No tak. Tylko się zastanawiałem.

– No to, jak następnym razem będziesz stąd wyjeżdżał na tej swojej karej klaczy, pamiętaj, że nie trzeba wiele mówić, by wiele wiedzieć. Ja też się nad czymś zastanawiam. Jak się nazywasz?

– Tom Borsuczowłosy, służący wielmożnego pana Złocistego.

– Ach tak. Jego służący. – Uśmiechnął się porozumiewawczo. – Oraz jego osobisty obrońca? Tak, słyszałem coś o tym. I o innych rzeczach też. Nie jesteś człowiekiem, jakiego spodziewałbym się u jego boku. – Spojrzał na mnie dziwnie.

Czułem, że powinienem jakoś na to zareagować, ale powściąg­nąłem język, nie wiedząc, do czego pije Sokół. Po chwili wzruszył ramionami.

– No cóż. Cudzoziemiec zawsze będzie myślał, że mieszkając w Koziej Twierdzy, musi mieć osobistego strażnika. No dobrze, idź już, Tomie Borsuczowłosy. Teraz już cię znamy i mam nadzieję, że odtąd będziesz spał spokojniej.

Tak więc wpuścili mnie do zamku. Oddalałem się od nich z poczuciem zażenowania i niezadowolenia. Postanowiłem porozmawiać z Ketrikien i przekonać ją, że Srokaci wciąż stanowią realne zagrożenie dla Sumiennego. Wątpiłem jednak, czy w najbliższych dniach królowa znajdzie dla mnie choćby chwilę czasu. Tego wieczoru miały się odbyć zaręczyny. Królowa będzie myślała tylko o negocjacjach z Zawyspiarzami.

W kuchni wrzało. Pokojówki i paziowie przygotowywali całe szeregi dzbanków z herbatą i waz z owsianką. Unoszące się z nich zapachy obudziły we mnie głód, zatrzymałem się więc, by przygotować tacę ze śniadaniem dla pana Złocistego. Nałożyłem na półmisek wędzoną szynkę i świeże bułeczki, a obok postawiłem garnczek z masłem i konfitury z truskawek. Z kosza z gruszkami zerwanymi w zamkowym sadzie wybrałem kilka twardych owoców. Gdy wychodziłem z kuchni, pozdrowiła mnie ogrodniczka z płaskim koszem kwiatów w ręku.

– Jesteś służącym pana Złocistego? – zapytała, a kiedy kiwnąłem głową, zatrzymała mnie gestem i położyła na mojej tacy wiązankę świeżo ściętych kwiatów oraz bukiecik ślicznych białych pączków. – Dla jego wielmożności – poinformowała mnie niepotrzebnie i pośpieszyła w swoją stronę.

Po schodach dotarłem do komnat Złocistego, zastukałem i wszedłem do środka. Drzwi do jego sypialni były zamknięte, ale zanim skończyłem nakrywać do stołu, wszedł do pokoju, w pełni ubrany. Lśniące włosy odgarnął z czoła i związał na karku niebieską jedwabną wstążką. Przez ramię przerzucił niebieski żakiet; miał na sobie koszulę z białego jedwabiu, spienioną na piersi od koronek, oraz obcisłe spodnie o odcień ciemniejsze od żakietu. Dzięki złocistym włosom i bursztynowym oczom osiągnął efekt letniego nieba. Uśmiechnął się do mnie ciepło.

– Miło mi, że uświadomiłeś sobie, iż twoje obowiązki wymaga­ją wczesnego wstawania, Tomie Borsuczowłosy. Gdybyś tylko podobnie obudził u siebie wrażliwość na przyodziewek.

Skłoniłem się mu z powagą i odsunąłem krzesło od stołu.

– Po prawdzie nie kładłem się do łóżka – powiedziałem, cicho i swobodnie, raczej jako przyjaciel niż służący. – Traf wrócił do domu bladym świtem. A w drodze powrotnej natknąłem się na kilkoro Srokatych.

Uśmiech zniknął z twarzy Błazna. Nie usiadł na krześle, tylko chwycił mnie za rękę chłodnymi palcami.

– Jesteś ranny? – zapytał z niepokojem.

– Nie – zapewniłem go i gestem zaprosiłem do stołu.

Usiadł niechętnie. Stanąłem z boku i odkryłem stojące przed nim naczynia.

– Nie mieli takiego zamiaru. Chcieli tylko dać mi do zrozumienia, że wiedzą, jak się nazywam, gdzie mieszkam i że posługuję się Rozumieniem. Oraz że mój wilk nie żyje.

Te ostatnie słowa wymówiłem z wysiłkiem. Zupełnie jakbym mógł żyć z tą prawdą, jeśli tylko nie ubierałem jej w słowa. Kaszlnąłem i pośpiesznie wziąłem do ręki kwiaty. Podałem Błaznowi bukiecik i mruknąłem:

– Postawię je przy twoim łóżku.

– Dziękuję – odparł głosem równie cichym, jak mój.

Znalazłem w jego pokoju wazon. Najwyraźniej nawet ogrodniczka znała nawyki pana Złocistego lepiej ode mnie. Nalałem do wazonu wody z dzbanka stojącego obok miski i ustawiłem kwiaty na nocnym stoliku. Kiedy wróciłem do pokoju, Złocisty już włożył żakiet. Biały bukiecik przypiął sobie na piersi.

– Muszę jak najszybciej porozmawiać z Cierniem – powiedziałem, nalewając herbaty. – Nie mogę jednak łomotać w jego drzwi.

Złocisty uniósł filiżankę i upił nieco płynu.

– Nie możesz dostać się do jego komnat tajemnymi przejściami?

Spojrzałem na niego.

– Znasz tego starego lisa. Jego tajemnice są wyłącznie jego tajemnicami. Nie chce się narazić na ryzyko, że ktokolwiek będzie go szpiegował w chwili nieuwagi. Na pewno ma dostęp do tych korytarzy, ale ja go nie znam. Czy zeszłej nocy położył się spać bardzo późno?

Złocisty skrzywił się.

– Kiedy postanowiłem udać się na spoczynek, jeszcze tańczył. Gdy pragnie się zabawić, znajduje zdumiewające zasoby energii jak na starego człowieka. Poślę mu jednak wiadomość przez pazia. Zaproszę go na popołudniową przejażdżkę. Nie będzie to dla ciebie za późno?

Usłyszał niepokój w moim głosie, lecz o nic nie pytał. Byłem mu za to wdzięczny.

– Dobre i to – zapewniłem go. – Wcześniej pewnie nie będzie potrafił jasno myśleć. – Pokręciłem głową, jakby to miało uporządkować moje myśli. – Nagle trzeba myśleć o tylu sprawach, o tyle rzeczy muszę się martwić. Jeśli ci Srokaci wiedzą o mnie, to wiedzą i o księciu.

– Rozpoznałeś któregoś z nich? To ludzie z bandy Chwalebnego?

– Było ciemno i trzymali się z dala ode mnie. Słyszałem głos kobiety i mężczyzny, ale jestem pewien, że było ich co najmniej troje. Jedno z nich związane z psem, inne z drobnym, zwinnym ssakiem, szczurem, łasicą czy może wiewiórką. – Zaczerpnąłem tchu. – Chcę, żeby wartownicy przy bramach Koziej Twierdzy zwiększyli czujność. Księciu przez cały czas powinien ktoś towarzyszyć. „Jakiś dobrze umięśniony nauczyciel”, jak to kiedyś zasugerował sam Cierń. Muszę też ustalić z nim sposoby kontaktowania się w razie, gdybym natychmiast potrzebował jego pomocy lub rady. I trzeba codziennie patrolować twierdzę w poszukiwaniu szczurów, szczególnie w komnatach księcia.

Złocisty zaczerpnął tchu, by się odezwać, ale zaniechał pytania i powiedział tylko:

– Obawiam się, że muszę ci dać jeszcze jeden temat do przemyślenia. Zeszłego wieczoru książę Sumienny przekazał mi liścik z pytaniem, kiedy zaczniesz go uczyć posługiwania się Mocą.

– Tak napisał?

Niechętne kiwnięcie głową pana Złocistego przeraziło mnie. Miałem świadomość, że książę za mną tęskni; wiedzę tę dawała mi nasza więź zrodzona z Rozumienia. Ja sam wzniosłem mury obronne, by ukryć przed młodzieńcem moje myśli, lecz on nie miał takich umiejętności. Kilka razy wyczułem jego słabe wysiłki sięgnięcia ku mnie, lecz zignorowałem je, obiecując sobie, że wkrótce nadejdzie stosowniejsza chwila. Najwyraźniej mój książę nie był tak cierpliwy.

– Trzeba chłopca nauczyć ostrożności. Niektórych spraw nigdy nie powinno się powierzać papierowi, a te...

Język stanął mi nagle kołkiem w ustach. Chyba zbladłem, bo pan Złocisty gwałtownie wstał i podsuwając mi swoje krzesło, zmienił się w mego przyjaciela Błazna.

– Dobrze się czujesz, Bastardzie? Zbliża się atak?

Opadłem na krzesło. Kręciło mi się w głowie, tak głęboka była otchłań mojego szaleństwa, które nagle dostrzegłem. Ledwie mogłem zaczerpnąć tchu, by przyznać się, jakim jestem idiotą.

– Dureń. Wszystkie moje zwoje, cała pisanina. Tak szybko przy­byłem na wezwanie Ciernia, że zostawiłem je w mojej chatce. Powiedziałem Trafowi, by przed wyruszeniem do Koziej Twierdzy zamknął dom, ale on na pewno ich nie ukrył, tylko zamknął drzwi do mojego gabinetu. Jeśli Srokaci są na tyle sprytni, by powiązać mnie z Trafem...

Nie dokończyłem myśli. Nie musiałem Błaznowi mówić nic więcej. Jego oczy zrobiły się ogromne. Przeczytał wszystko, co tak lekkomyślnie przelałem na papier. Ujawniłem tam nie tylko moją tożsamość, lecz także wiele spraw związanych z ­Przezornymi, ­które lepiej byłoby pozostawić w zapomnieniu. W tych przeklętych zwojach odsłoniłem też wiele moich własnych czułych punktów. Sikorkę, moją utraconą miłość. Pokrzywę, moją córkę z nieprawego łoża. Jak mogłem być tak głupi, by przelewać takie myśli na papier? Jak mogłem pozwolić, by fałszywa pociecha, jaką przynosiło pisanie o takich sprawach, doprowadziła do ich ujawnienia? Żaden sekret nie jest bezpieczny, chyba że jest zamknięty wyłącznie w umyśle jego posiadacza. Wszystko to powinno było zostać spalone dawno temu.

– Proszę cię, Błaźnie. Porozmawiaj z Cierniem w moim imieniu. Muszę tam jechać. Zaraz. Dzisiaj.

Błazen położył mi rękę na ramieniu.

– Bastardzie. Jeśli zwoje zniknęły, już jest za późno. Jeżeli Tom Borsuczowłosy opuści dzisiaj zamek w dzikim pośpiechu, wzbudzi tylko ciekawość i chęć pościgu. Możesz doprowadzić Srokatych prosto do tych zapisków. Po tym, jak cię osaczyli, będą się spodziewać twojej ucieczki. Będą obserwować bramy Koziej Twierdzy. Przemyśl to na chłodno. Być może twoje obawy są bezpodstawne. W jaki sposób mieliby powiązać Toma Borsuczowłosego z Trafem, nie mówiąc już o dowiedzeniu się, skąd chłopak przybył? Nie podejmuj żadnych lekkomyślnych działań. Spotkaj się najpierw z Cierniem i powiedz mu o swoich obawach. I porozmawiaj z księciem Sumiennym. Dziś wieczorem odbędą się jego zaręczyny. Chłopak dobrze się trzyma, ale to cienka i krucha fasada. Spotkaj się z nim, dodaj mu otuchy. – Przerwał i po chwili zaproponował: – Może by wysłać kogoś innego...

– Nie – wpadłem mu w słowo. – Muszę pojechać sam. Niektóre zwoje zabiorę, a resztę zniszczę.

Sięgnąłem myślami do atakującego kozła, którego Błazen wyrzeźbił na mym stole. Emblemat Bastarda Rycerskiego Przezornego zdobił blat Toma Borsuczowłosego. Teraz wydawało mi się, że i w tym tkwi zagrożenie. Postanowiłem go spalić. Spalić całą chatkę. Nie zostawić żadnych śladów, że kiedykolwiek tam ­mieszkałem. Nawet zioła rosnące w ogrodzie mówiły o mnie zbyt wiele. Nie powinienem zostawiać po sobie tej „skorupy”, którą każdy mógł przetrząsnąć, nie powinienem pozwolić sobie na zostawienie tak wyraźnych śladów.

Błazen poklepał mnie po ramieniu.

– Zjedz coś – poradził. – Potem umyj twarz i przebierz się. Nie podejmuj żadnych pochopnych decyzji. Jeśli nie zboczymy z kursu, przetrwamy to, Bastardzie.

– Borsuczowłosy – przypomniałem mu i wstałem. Postanowiłem, że musimy mocno się trzymać naszych ról. – Błagam o wybaczenie, panie. Poczułem chwilową słabość, ale już odzyskałem siły. Przepraszam, że zakłóciłem ci śniadanie.

Przez chwilę w oczach Błazna błyszczało nieskrywane współczu­cie. A potem bez słowa zajął swoje miejsce przy stole. Napełniłem jego filiżankę. Złocisty jadł w zamyśleniu. Krążyłem po pokoju, wynajdując sobie zajęcia, ale jego wrodzona dbałość o porządek nie pozostawiała mi wielkiego pola do popisu w roli służącego. Nagle uświadomiłem sobie, że stanowi ona część jego prywatności. Nauczył się nie zostawiać żadnych śladów swej bytności oprócz tych, które chciał pokazać innym. Dobrze by było, gdybym też przyjął taką zasadę.

– Czy mój pan pozwoli mi się oddalić na kilka chwil? – zapytałem.

Odstawił filiżankę i zastanawiał się przez moment.

– Oczywiście. Niedługo wyjdę, Borsuczowłosy. Nie zapomnij sprzątnąć po śniadaniu, przynieś świeżą wodę do mycia, wyczyść kominek i przynieś drew. Potem mógłbyś nadal szlifować z gwardzistami umiejętność posługiwania się mieczem. Spodziewam się, że będziesz mi towarzyszył podczas popołudniowej przejażdżki. Proszę, ubierz się odpowiednio.

– Tak, panie – powiedziałem cicho.

Zostawiłem go przy stole i poszedłem do mojego ciemnego pokoiku. Zastanawiałem się krótko. Będę tu trzymał tylko rzeczy

odpowiednie dla Toma Borsuczowłosego. Umyłem twarz i przygładziłem zmasakrowane włosy. Włożyłem niebieski strój służącego. Potem zebrałem wszystkie stare ubrania, juki, zawiniątko z wytrychami i narzędziami, które dostałem od Ciernia, oraz jeszcze kilka przedmiotów zabranych z chatki. Kiedy pośpiesznie wszystko przerzucałem, natknąłem się na skurczoną od morskiej wody sakiewkę z czymś ciężkim w środku. Rzemyki wyschły i zesztywniały, musiałem więc je rozciąć, by otworzyć sakiewkę. Kiedy wytrząsnąłem jej zawartość, ciężki przedmiot okazał się tą dziwną figurką, którą książę podniósł na plaży podczas naszej niefortunnej przygody z Mocą. Wsadziłem ją z powrotem do zniszczonej sakiewki, by oddać mu ją później, i położyłem na wierzchu ułożonej kupki. Następnie zamknąłem zewnętrzne drzwi sypialni, uruchomiłem zamek ukryty w ścianie i przeszedłem przez pogrążony w całkowitej ciemności pokój, by nacisnąć odpowiedni fragment muru. Poddał się mojemu naciskowi bezszelestnie. Nieśmiałe smugi dziennego światła padające z góry świadczyły o szczelinach, przez które słońce dostawało się do tajemnych przejść w twierdzy. Zdecydowanym ruchem zamknąłem za sobą drzwi i rozpocząłem wspinaczkę do wieży Ciernia.

-
Ocena użytkowników
Średnia z 0 głosów
-
Twoja ocena
Tytuł: Złocisty Błazen
Cykl: Złotoskóry
Tom: 2
Autor: Robin Hobb
Tłumaczenie: Agnieszka Sylwanowicz
Wydawca: MAG
Data wydania: 27 kwietnia 2016
Liczba stron: 784
Oprawa: twarda
ISBN-13: 978-83-7480-642-8
Cena: 49 zł



Czytaj również

Wywiad z Robin Hobb
Każdy jest bohaterem swej własnej historii
Misja Błazna
Cierpienia niemłodego Bastarda
- recenzja
Misja Błazna
- fragment
Wyprawa skrytobójcy
Ostatni powrót Bastarda
- recenzja

Komentarze


Jeszcze nikt nie dodał komentarza.

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.