» Recenzje » Zakon Krańca Świata - Maja Lidia Kossakowska

Zakon Krańca Świata - Maja Lidia Kossakowska


wersja do druku

Czekając na drugą apokalipsę

Autor:
Zakon Krańca Świata - Maja Lidia Kossakowska
Na polskim rynku fantastyki Maja Lidia Kossakowska zdążyła już zdobyć uznanie w postaci kilku poważnych nagród, w tym nominacji do nagrody imienia Janusza A. Zajdla za opowiadania: Sól na pastwiskach niebieskich, Schizma, Beznogi Tancerz i Żarna niebios. Osobiście uważam, że jest to naprawdę poważna i wystarczająca rekomendacja. Ponadto, nadal mam w pamięci świetnego Siewcę Wiatru. Przepełniony więc ogromnymi oczekiwaniami zabrałem się do lektury i… "wsiąknąłem" na długie godziny.

Książka rozpoczyna się prologiem. W sumie to nic dziwnego, bowiem wiele pozycji rozpoczyna się właśnie w taki sposób. Szkoda tylko, że wstęp do Zakonu Krańca Świata wydaje się być kompletnie oderwany od treści książki. Niby miała to być postapokalipsa, a tutaj typowe fantasy. Jak to? Przez chwilę zastanawiałem się, czy wydawcy coś się nie pomyliło, ale wstęp skończył się szybciutko. Rozpocząłem właściwą lekturę i zapomniałem o tym dziwacznym prologu.

Zaloguj się aby wyłączyć tę reklamę

Pierwsze skojarzenie, jakie nasunęło mi się po przeczytaniu kilkudziesięciu stron, to niesamowite wręcz podobieństwo do Późnego lata, autorstwa Johna Crowleya. Jednak wrażenie to szybko mija i okazuje się, że autorka ma własny pomysł. Jest nim świat po apokalipsie, ale jakże różny od wyobrażeń, jakie w kulturze ukształtowały Mad Max czy Wodny świat. Świat ten na tyle przypomina nasz, że nietrudno się pomylić. Ale tylko przypomina. Autorka skwapliwie wprowadza doń kolejne elementy, które coraz wyraźniej pozwalają odróżnić rzeczywistość, którą znamy, od tej wykreowanej w książce. Każda następna karta powieści odsłania przed czytelnikiem jakąś tajemnicę. Trudno jest przewidzieć przyszłe wydarzenia: Maja Lidia Kossakowska na każdym kroku sprawia, że wszelkie, nasuwające się czytelnikom, skojarzenia dotyczące wyobrażeń kulturowych, stają się nieistotne. Dzięki temu lektura potrafi wciągnąć na wiele godzin, które mijają zadziwiająco szybko.

Autorka przez cały czas bawi się konwencją. Jak już pisałem wcześniej, jest nią postapokalipsa - świat po zagładzie, w którym ludzkość powoli odbudowuje dawną potęgę. Co rusz, pojawiają się motywy jednoznacznie świadczące o upadku ludzkości. Motywy, które zdają się być żywcem wyciągnięte z literatury, określaną mianem cyberpunku. Ale tuż obok występuje dziwna magia, czy też równoległy świat, do którego wyprawiają się "pozyskiwacze" - zwyczajni złodzieje, chcący uszczknąć coś z wiedzy, która się tam zachowała, by przekazać ją później ludziom. Podczas lektury ma się również wrażenie, że nie jest to nawet powieść fantastyczna, a jedynie trochę "doprawiona" historia obyczajowa. Wydawać się może, że autorka jednak trochę przesadziła umieszczając w Zakonie Krańca Świata zbyt wiele wątków, ale takie wrażenie byłoby złudne - wszystko, co pojawia się w książce idealnie do siebie pasuje. Każdy element świata przedstawionego, choćby niewiadomo jak absurdalny, ma swoje miejsce, nie pojawiają się więc przypadkowe pomysły, a całość jest naprawdę spójna.

Fabuła wciąga, toczy się wielowątkowo, chociaż momentami zdaje się być nieco naciągana. Przypadkowe spotkania, które łączą ze sobą całkowicie odmiennych ludzi, a tym samym zmieniają ich życie - uważam, że jest to wątek naiwny i pospolity, ale Maja Lidia Kossakowska zrealizowała go doskonale. Drobne niedociągnięcia znikają równie nagle, jak się pojawiły, a czytelnik szybko o nich zapomina, nie poświęcając im nawet chwili. W powieści brakuje ogranych motywów, a wszystko, co możemy odkryć w Zakonie Krańca Świata tchnie pomysłowością i jest po prostu inne niż to, co do tej pory proponowano czytelnikom w ramach powieści postapokaliptycznych.

Już w pierwszym rozdziale autorka rzuca czytelnika na głęboką wodę. Pojawia się w nim więcej pytań niż odpowiedzi, a ponadto Kossakowska sprawia wrażenie, jakby wcale nie chciała na nie odpowiadać. Bawi się z czytelnikiem, wprowadzając elementy pozornie niepasujące do rzeczywistości, które chwilę później okazują się integralną częścią wykreowanego przez nią świata. Do tego wszystkiego dochodzą jeszcze bohaterowie, którzy zdają się żyć własnym, kompletnie niezależnym od autorki, życiem. Wymykają się z ram, które Kossakowska dla nich przygotowała i robią to z niesamowitym wdziękiem. Pomimo trudnych charakterów postaci, łatwo jest się do nich przywiązać i z zapartym tchem śledzić kolejne przygody.

Wszystko to sprawia, że Zakon Krańca Świata jest lekturą, w której z wielką przyjemnością można się pogrążyć na wiele wspaniałych godzin. Maja Lidia Kossakowska wykreowała świat piękny, pełen wieloznaczności, zagadek i aluzji. Swoim bohaterom dała życie i energię do stawienia czoła wszelkim przeciwnościom losu. Całość zdobi świetnie wyważony język, pełen plastycznych, lecz niezbyt skomplikowanych opisów i zabawnych dialogów oraz ciekawe ilustracje autorstwa Macieja Pałki. Czegóż chcieć więcej? Chyba tylko tego, żeby drugi tom dylogii był równie dobry jak ten i ukazał się jak najszybciej.

Czego sobie i Wam serdecznie życzę.

Dziękujemy wydawnictwu Fabryka Słów za udostępnienie książki do recenzji.
8.0
Ocena recenzenta
7.7
Ocena użytkowników
Średnia z 25 głosów
-
Twoja ocena
Tytuł: Zakon Krańca Świata - tom 1
Tom: 1
Autor: Maja Lidia Kossakowska
Wydawca: Fabryka Słów
Miejsce wydania: Lublin
Data wydania: lipiec 2005
Liczba stron: 512
Oprawa: miękka
Format: 125 x 195 mm
Seria wydawnicza: Bestsellery polskiej fantastyki
ISBN-10: 83-89011-62-X
Cena: 29,99 zł



Czytaj również

Bramy światłości. Tom 2
Tułaczka w dżungli
- recenzja
Bramy światłości. Tom 1
Wielki powrót anielskich zastępów
- recenzja
Takeshi. Taniec tygrysa
Wojownik bez broni, tygrys bez kłów
- recenzja
Takeshi. Cień śmierci
Film do czytania
- recenzja
Enclave: Zakon krańca świata
Zostać wybrańcem mistycznego Drzewa
- recenzja

Komentarze


~Kamma

Użytkownik niezarejestrowany
    Zakon Krańca Świata
Ocena:
0
O ile informacje na stronie wydawnictwa nie mylą, to pisowania tytułu jest "Zakon Krańca Świata" - wielkimi literami. I znowu chyba Merlin an mnie zarobi...
15-07-2005 10:58
Draker
   
Ocena:
0
Dzieki za zwrocenie uwagi. Blad jest juz poprawiony.
15-07-2005 11:20
nataniel
    a kto to jest
Ocena:
0
Andrzej Zajdel? Teoretycznie mial na drugie Andrzej, ale raczej mowi sie o nagrodzie Janusza A. Zajdla a nie Andrzeja :P
15-07-2005 11:35
~sl

Użytkownik niezarejestrowany
    lol
Ocena:
0
15-07-2005 11:40
ShpaQ
    Re: Nataniel
Ocena:
0
Ale o co Ci chodzi? :p
Dzieki, juz poprawione. :)
15-07-2005 12:18
Rheged
    Recenzja...
Ocena:
0
...bardzo dobra, gratuluję. Zachęciło mnie to do przeczytania książki nieco bardziej niż same zapowiedzi Fabryki Słów. Chociaż w sumie już samo nazwisko i poprzednie dokonania autorki wystarczyło, abym żywo zainteresował się tematem tej książki :). To dziś czołowa pisarka fantastyki w Polsce. Obrońcami i Siewcą zostawiła w tyle Brzezińską i resztę niewiast w naszym gronie :).
15-07-2005 14:39
Supr
   
Ocena:
0
Bardzo mi się podobała recenzja, Shpaqu! Dawno nie czytałem cyberpunka i mimo, że nie jest to typowy cyb, to się zastanowię:)
17-07-2005 14:33
~sus

Użytkownik niezarejestrowany
   
Ocena:
0
wlasnie kupilam. musialam cos zalatwic w necie i cierpie polgodzinna przerwe w czytaniu. ;/ strrraszne. ;)
a z autorem recenzji sie nie zgodze co do prologu: byl bardzo fajny i wprowadzal w swietny nastroj. moze akurat nie ksiazkowy, ale taki, jakiego mozna sie po pani Kossakowskiej bylo spodziewac. ;)
26-07-2005 14:27
~Ogon

Użytkownik niezarejestrowany
    A ja narazie nie mogę się przekonać...
Ocena:
0
jakoś marnie wyglądają zdania typu "ubita ziemia była twarda...", albo nocne powietrze było zimne, rześkie i przyjemne, albo gęsta, półdługa, bosko zielona trawa była miękka... I tak praktycznie każde zdanie, coś było takie, siakie i owakie, a inne coś było jeszcze bardziej takie, bardziej siakie i bardziej owakie. Męczące po prostu. Książka poczeka na lepsze czasy, a narazie Diabeł na wieży...
04-08-2005 09:28
~malla_

Użytkownik niezarejestrowany
    Jestem zachwycona
Ocena:
0
Opowieść o złodzieju (grabieżcy), podróżującym pomiędzy wymiarami, złośliwym ale w gruncie rzeczy dobrym Panie Końska Czaszka, osadzona w realiach postapokaliptycznego świata, gdzie ludzie jako naszyjniki noszą związane na sznurku długopisy i wróżą z kart kredytowych, gdzie nie wszystko układa się tak jak powinno, a wręcz odwrotnie, połączone z wielkim talentem autorki narracji? Czy może być coś lepszego? Z niecierpliwością czekam na przeczytanie kolejnego tomu.
17-06-2011 19:24

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.