» Recenzje » Smokobójca - Tomasz Pacyński

Smokobójca - Tomasz Pacyński

Smokobójca - Tomasz Pacyński
Zwykle siadając do lektury, w czysto hipotetycznej sytuacji, gdy nie znamy autora i nie czytaliśmy żadnej recenzji naszej książki, stajemy w sytuacji całkowitej niewiadomej. Tak jak przed szczelnie zamkniętym pudełkiem. Zupełnie nie wiemy, co z niego wyskoczy. Wiemy co prawda, czy będzie to małe czy duże, a w przypadku książki wiemy, że to fantastyka, a nie dramat obyczajowy. Ale na tym nasza wiedza się kończy. Potem zaczynamy czytać i powoli wyrabiamy sobie zdanie. Problem, gdy mamy do czynienia ze zbiorem opowiadań. Prawdziwy kłopot, jeśli jest to zbiór taki, jak Smokobójca Tomasza Pacyńskiego.

Zbiór opowiadań to o tyle niewdzięczny materiał, że poziom opowiadań tylko teoretycznie jest stały. Co prawda u niektórych autorów, jak na przykład w 2586 kroków Andrzeja Pilipiuka, teoria pokrywa się z praktyką, jednak nie zawsze tak się dzieje. To nie powieść, tutaj możemy trafić na różne niespodzianki. Miłe, jak rewelacyjne opowiadania zaraz po słabych lub też niemiłe, gdy sytuacja wygląda zgoła odmiennie. Niestety, w Smokobójcy mamy do czynienia z tym drugim.

Zaloguj się aby wyłączyć tę reklamę

Całość zbioru podzielona została na dwie części. Pierwsza, to cztery opowiadania, które łączy wątek głównego bohatera, tytułowego smokobójcy, sir Rogera z Mons, dzielnego i szlachetnego pogromcy wszelakich latających i pełzających gadzich plugastw. Wszystkie te opowiadania naprawdę są warte przeczytania. Dobrze napisane, z ciekawym pomysłem i co najważniejsze, z zaskakującym i wielce urokliwym zakończeniem. Szczerze przyznaję, iż już dawno nie czytałem opowiadań, których autor miał tak dobrze przemyślaną historię właśnie pod kątem jej rozwiązania. Salwy śmiechu wręcz murowane, więc nie radzę czytać w autobusie.

W drugiej części, pod tytułem Komu wyje pies zaczynają się problemy. Tytułowe opowiadanie to prawie mini powieść, ponad jedna trzecia całej książki. Zdecydowanie najsłabsza jedna trzecia. W dodatku wyraźnie ciążąca nad resztą. Może, gdyby to opowiadanie przeczytać w innym zestawieniu, w zbiorze z jemu podobnymi, to ów ciężki klimat, owa specyficzna narracja, z którą mamy do czynienia, tak by się nie odznaczała. Jednak po przygodach sir Rogera, Komu wyje pies jest zdecydowanie zbyt przytłaczające. Nuży swym mrocznym klimatem i wolną akcją. Polecić go niestety nie mogę, chyba że osobom, które lubują się w niespiesznie opowiadanych, pełnych średniowiecznego mroku historiach "z klasztoru", przedkładając je nad "karczemne" opowiastki w stylu, na przykład, Eugeniusza Dębskiego.

Oprócz powyższego opowiadania, w drugiej części znajdziemy jeszcze Wspomnienie i Dziedzictwo. Nie są to z pewnością złe opowiadania. Ale jakoś po tych ciężkich zmaganiach z Komu wyje pies nie ciągną poziomu całego zbioru mocno do góry. W gruncie rzeczy są one dość neutralne w ocenie, ale z pewnością podkreślić trzeba zwłaszcza w ostatnim całkiem niezłe zakończenie, choć już nie tak zaskakujące.

Patrząc na cały zbiór i starając się wyrysować krzywą poziomu tekstów, zaczynamy z dobrego, mocnego pięć, by - na zdecydowanie zbyt długi czas - w środku książki spaść na trzy, a w końcówce wspiąć się na przyzwoite cztery. Ocenę więc przedstawiam jako średnią, jednak podkreślam, z pewnością część pierwsza jest godna polecania. Natomiast druga, też pewnie zdobędzie amatorów. Ja jednak nie będę przekonywać ich do przeczytania owej środkowej jednej trzeciej.

Siadając do pisania tej recenzji, co prawda wiedziałem, co chcę napisać. Jednak szczerze muszę przyznać, iż ciężko jest recenzować dorobek pisarski człowieka, który odszedł od nas tak nie dawno. Chwalić jest łatwo, ale krytykując, człowiek odczuwa jakiś taki wewnętrzny zgrzyt, jakąś niestosowność swego zachowania. Jednak wydaje mi się, iż szczerość wobec czytelników nakazuje, aby rzeczy opisywać takimi, jak je postrzegam.

Piszę te słowa na zakończenie, choć zwykle tego typu informacji nie zamieszczam, gdyż nie chciałbym zostać źle zrozumianym. Przedstawione powyżej opinie są szczere i mam nadzieję, że nie będą potraktowane jako jakiś nietakt z mojej strony, czy formę dyskredytowania dorobku pisarskiego autora, który za swoje działania z pewnością złotymi zgłoskami wpisał się do historii polskiej fantastyki.
6.5
Ocena recenzenta
5.86
Ocena użytkowników
Średnia z 11 głosów
-
Twoja ocena
Mają na liście życzeń: 0
Mają w kolekcji: 2
Obecnie czytają: 0

Dodaj do swojej listy:
lista życzeń
kolekcja
obecnie czytam
Tytuł: Smokobójca
Autor: Tomasz Pacyński
Wydawca: Fabryka Słów
Miejsce wydania: Lublin
Data wydania: marzec 2006
Liczba stron: 400
Oprawa: miękka
Format: 125 x 195 mm
Seria wydawnicza: Bestsellery polskiej fantastyki
ISBN-13: 978-83-89011-79-4
ISBN-10: 83-89011-79-4
Cena: 29,99 zł



Czytaj również

Bajki dla dorosłych - antologia
Non omnis moriar
- recenzja
Bajki dla dorosłych
Andrzej Pilipiuk: Dzwon Wolności
Bajki dla dorosłych
Jarosław Grzędowicz: Chwila przed deszczem

Komentarze


Szczur
    Kolejna
Ocena:
0
porządna recenzja.
19-07-2007 15:32
vanderus
   
Ocena:
0
O prosze, a juz myslalem ze ten tekst przejdzie bez echa. Dzieki za wpis :-)
19-07-2007 15:36
earl
    Zbędna obawa
Ocena:
0
Autor recenzji niepotrzebnie martwi się swoją krytyką nieżyjącego od dwóch lat pisarza. Gdyby stosowano zasadę: "O zmarłych dobrze albo wcale", to nie byłoby historii, tylko same "żywoty świętych" albo "białe plamy".

A co do samej oceny - zgadzam się z Vanderusem, że zabrakło w "Smokobójcy" wyważenia ciężaru gatunkowego pomiędzy opowiadaniami. Chociaż, należy przyznać, że ciężkawe, pełne grozy czy smutku utwory bardziej jakoś wychodziły spod pióra Pacyńskiego niż humoreski (przykład: "Sherwood", "Maskarada" czy "Szatański interes") i jeśli coś nie pasuje w tym zbiorze opowiadań, to właśnie zabawne perypetie Rogera z Mons.
27-07-2007 12:41
vanderus
   
Ocena:
0
earl - właśbnie chodzi o to, że nieżyjącego dopiero od dwóch lat pisarza. Dlatego jeszcze pewien sentyment może być zbyt świeży u niektóych. Stąd sformułowałem takie zastrzeżenie, żeby jakiś bardzo wierny fan z nahajką na mnie nie runął :)

Swoją drogą - coś w tym jest, gdyby w tekście nie było sir Rogera, to i odbiór zbioru może byłby inny. Ciekawa teza i chyba nie rozmijająca się z rzeczywistością :)
29-07-2007 10:56

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.