» » Ropuszki

Ropuszki


wersja do druku

To co najlepsze w Thorn Universe

Autor: Redakcja: Matylda 'Melanto' Zatorska

Ropuszki
Po zakończeniu heksalogii o Dorze Wilk fani cyklu cierpieli na pewien niedosyt. Ropuszki oferują im Thorn Universe niejako w pigułce, uzupełniając luki fabularne, przybliżając okoliczności pewnych zdarzeń jedynie wspomnianych w powieściach, jak również ukazując przygody wybranych bohaterów serii niezależne od głównego nurtu fabularnego. To oczywiste, iż zbiorek jest prawdziwą gratką dla każdego fana Jadowskiej, ale czy tylko dla niego?

Ropuszki to zbiór 14 opowiadań, których akcja rozgrywa się w Toruniu, Thornie i Trójprzymierzu. Autorka opatrzyła je wstępem wyjaśniającym okoliczności powstania niektórych z nich, jak również ich chronologiczne umiejscowienie względem głównego cyklu – co, trzeba przyznać, znacznie ułatwia orientację w lekturze nawet czytelnikowi zaznajomionemu z heksalogią.

W tomiku znajdziemy trzy teksty sprzed serii o toruńskiej wiedźmie. Szatański Pierwiosnek - historia prawdziwa przedstawia czytelnikom początki znajomości Dory i Leona, Po deszczu każdy wilk śmierdzi mokrym psem pokazuje przyczyny konfliktu z wilkołakiem Brunonem, zaś Miłość za grobową deskę prezentuje jeden z wielu nieudanych romansów Katii. Kolejne sześć opowiadań można umiejscowić albo pomiędzy poszczególnymi tomami (Czy mama nie mówiła żebyś nie bawił się umarłymi odsłania kilka tajemnic fachu nekromantki Katii nadal lekko wytrąconej z równowagi po porwaniu w Złodzieju dusz, Wilk w owczej skórze przedstawia pierwsze naprawdę poważne śledztwo Dory w roli detektywa w Thornie, zaś Nie oceniaj kota po rozmiarze jest niejako prequelem do Wszystko zostaje w rodzinie i skupia się na perypetiach nieokiełznanej Szelmy oraz wtedy jeszcze dogasającego wampira Eryka), albo równolegle do akcji w powieści (Nie ma dymu bez ognia przybliża czytelnikom czym zajęci byli Miron i Joshua w trakcie wydarzeń opisanych w Na wojnie nie ma niewinnych). Tytułowe Ropuszki są unikatowe i niezwykle ważne, gdyż po raz pierwszy narratorem jest w nich Witkacy i to dzięki temu opowiadaniu teraz czekamy na premierę Szamańskiego bluesa, zaś Ruchome cienie ukazują wewnętrzne zmagania Bogny – pani patolog mającej problem z akceptacją istnienia świata magii, na którego istnienie otworzyło jej oczy spotkanie z Baalem w Egzorcyzmach Dory Wilk. Wszystkie opowiadania ułożone są chronologicznie od najwcześniejszych do najpóźniejszych, zaś ostatnie pięć tekstów to przygody bohaterów po wydarzeniach kończących serię. Zobaczymy więc, co słuchać u wilkołaka Bjorna (Cztery łapy), u Borysa (dość surrealistyczna Czysta robota po brudnej robocie), wampira Romana (Szkielet w szafie), Gabriela, Azjela oraz Asa (Pióro Wieczne), a także przyjrzymy się Dorze w trakcie jej zmagań z szaleństwem Latarnika (Burza w szklance grogu).

Teksty zamieszczone w Ropuszkach w przeważającej części są dobre, a nawet bardzo dobre – czasami prezentują znacznie wyższy poziom niż książki z heksalogii. W powieściach wiele scen było przegadanych, w początkowych tomach trochę kulały opisy zaś fragmenty spokojniejsze nie zawsze były dobrze zrównoważone z momentami akcji, a skłonność Jadowskiej do rozsiewania licznych seksualnych podtekstów niekiedy wywoływała zgrzytanie zębami, szczególnie że gorącymi uczuciami do protagonistki zapałała połowa (przynajmniej!) co bardziej interesujących bohaterów drugoplanowych. Większość tych minusów jest nieobecna w opowiadaniach – Jadowska bardzo sprawnie konstruuje swoje historie, odpowiednio potęguje napięcie, unika dłużyzn oraz miesza sceny spokojniejsze z dynamicznymi bijatykami przy użyciu różnych rodzajów broni, przynajmniej kilku typów magii, a także kłów i pazurów. Dodatkowym atutem są naturalne i momentami bardzo zabawne dialogi – bez zadęcia, sztuczności czy bezsensownej błazenady. Autorka zawarła w Ropuszkach wszystko to, co najlepsze w cyklu, czyli interesujących bohaterów, scharakteryzowanych dość wnikliwie i bez natrętnych schematów, intrygującą fabułę (jedynie Ruchome cienie odstają pod tym względem od reszty i są zwyczajne nudnawe), wartką akcję oraz lekko ironiczny humor, który może nie wzbudza spontanicznych salw śmiechu jak proza Marty Kisiel, jednak potrafi wywołać szeroki uśmiech na twarzy. Zawarte w tomiku opowiadania w kilku przypadkach dotyczą prowadzonego przez Dorę (lub kogoś z jej otoczenia) śledztwa skupionego albo na osobie gwałciciela i mordercy kobiet, albo na poszukiwaniu zaginionej nastolatki, ustalaniu sprawcy dziwnych przemian ludzi w płazy czy też na tropieniu złodzieja archanielskiego artefaktu – jednak poruszane są również inne tematy, dzięki czemu każdy znajdzie tu coś dla siebie.

Konstrukcja opowiadań, a także ilość zamieszczanych w nich informacji dotyczących świata przedstawionego oraz relacji między bohaterami umożliwia lekturę zbioru nawet czytelnikom niezaznajomionym z prozą Jadowskiej (recenzję Ropuszek z perspektywy takiej osoby można przeczytać tutaj). Jednak w przypadku gdy uniwersum Thornu zaskarbi sobie sympatię takiego odbiorcy, który zapragnie sięgnąć po serię powieści o przygodach toruńskiej wiedźmy, powinien on mieć świadomość iż niektóre opowiadania mogą nieść ze sobą pewne ryzyko spoilerów – nie będą one zbyt duże, ale niektórych mogą zirytować (kwestia mianowania Dory na namiestniczkę czy też porzucenia przez nią policji wyjaśnia się dopiero w drugim tomie cyklu, zaś uczucia Joshuy względem szalonej pyrki to temat z samego końca serii).

Jeśli ktoś zastanawia się, czy dać szansę przygodom Dory Wilk, ten tomik z pewnością może stanowić przedsmak prozy Anety Jadowskiej i zaoferować kilka godzin przedniej rozrywki. Fanów cyklu raczej nie trzeba zachęcać do lektury, wystarczy tylko wspomnieć, że z pewnością nie będą zawiedzeni.

8.5
Ocena recenzenta
8
Ocena użytkowników
Średnia z 1 głosów
-
Twoja ocena
Mają na liście życzeń: 0
Mają w kolekcji: 0
Obecnie czytają: 0

Dodaj do swojej listy:
lista życzeń
kolekcja
obecnie czytam
Tytuł: Ropuszki
Cykl: Dora Wilk
Autor: Aneta Jadowska
Wydawca: Fabryka Słów
Data wydania: 18 września 2015
Oprawa: miękka
Format: 125 ×195 mm



Czytaj również

Ropuszki
Rozrywkowe domykanie spraw
- recenzja
Szamański blues
Szaman na dwa dania
- recenzja
Egzorcyzmy Dory Wilk
Do diabła z tym!
- recenzja
Egzorcyzmy Dory Wilk
Piekielne rozgrywki
- recenzja
Wszystko zostaje w rodzinie
Jadowska w najlepszej odsłonie
- recenzja
Wszystko zostaje w rodzinie
Wszystko zostaje po staremu
- recenzja

Komentarze


Jeszcze nikt nie dodał komentarza.

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.