» Fragmenty książek » Modyfikowany węgiel

Modyfikowany węgiel


wersja do druku

Modyfikowany węgiel

Rozdział pierwszy

 

Zmartwychwstanie może być brutalne.

W Korpusie Emisariuszy uczą, żeby przed przechowalnią odpuścić. Przestawić się na zero i dryfować. To pierwsza lekcja, a nauczyciele wbijają to do głowy od początku. W sali wykładowej przechadzała się przed nami hardooka Virginia Vidaura, z ciałem tancerki ukrytym w bezkształtnym kombinezonie Korpusu.

– Niczym się nie przejmujcie – powiedziała – a będziecie gotowi.

Spotkałem ją znowu dekadę później w areszcie sądowym w New Kanagawa. Kładli ją na sto osiemdziesiąt lat: napad z bronią w ręku i uszkodzenia organiczne. Ostatnie, co mi powiedziała, gdy wyprowadzali ją z celi, to: Nie martw się, chłopcze, przechowają to. Potem pochyliła głowę, by zapalić papierosa, wciągnęła dym głęboko w płuca, które nic ją już nie obchodziły, i ruszyła korytarzem jakby szła na nudny wykład.

W wąskim polu widzenia ograniczonym drzwiami celi patrzyłem, jak idzie z dumą i niczym mantrę szeptałem do siebie słowa: Nie martw się, przechowają to. Bardzo obosieczna mądrość ludowa. Ślepa wiara w skuteczność systemu karnego i klucz do ulotnego stanu umysłu, bez którego nie dało się uniknąć raf psychozy. Bez względu na to, co czujesz, myślisz, kimkolwiek jesteś teraz, gdy wrzucają cię do przechowalni, tym samym będziesz, wychodząc z niej. Wrócą nawet te same stany lękowe, co może stanowić pewien problem. Więc odpuszczasz sobie. Przełączasz się na zero. Odrywasz się i dryfujesz.

O ile masz czas.

Wyskoczyłem ze zbiornika, jedną ręką macając się po piersiach w poszukiwaniu rany, drugą sięgając po nieistniejącą broń. Grawitacja uderzyła mnie niczym młot i opadłem z powrotem w żel pływowy. Na ślepo machałem rękami, aż łokciem ­walnąłem boleśnie w bok zbiornika i jęknąłem. Żel wlał mi się przez usta i popłynął w dół gardła. Natychmiast zacisnąłem wargi i złapałem się listwy uszczelniającej zbiornik, ale to było już wszędzie. Zalewało oczy, paliło mnie w nosie i gardle, ślizgało się po palcach. Masa zmuszała mnie do zwolnienia uchwytu na listwie, przygniatając moją klatkę jak podczas manewru w wysokim g, wciskając mnie w żel. Żel pływowy? Tonąłem.

Nagle ktoś mocno chwycił mnie za ramię i krztuszącego się wyciągnął do pozycji siedzącej. Kiedy właśnie docierało do mnie, że nie mam żadnej rany na piersiach, ktoś przetarł mi twarz ręcznikiem i mogłem wreszcie coś zobaczyć. Postanowiłem zachować tę przyjemność na później i skupiłem się na tym, by oczyścić gardło i nos z zawartości zbiornika. Przez jakieś pół minuty siedziałem z opuszczoną głową, wykrztuszając z siebie żel i próbując zrozumieć, czemu wszystko tyle waży.

– I to tyle, jeśli chodzi o trening. – Usłyszałem twardy, męski głos,w rodzaju tych, jakie zazwyczaj słyszy się w instytucjach związanych z prawem. – Czego cię nauczyli w tych Emisariuszach, co, Kovacs?

Wtedy to do mnie dotarło. Na Świecie Harlana Kovacs to dość powszechne nazwisko. Wszyscy wiedzą, jak je wymawiać. Ten facet tego nie wiedział. Mówił w zniekształconej odmianie amangielskiego używanego na Świecie, ale mocno zniekształcał nazwisko, a końcówkę wymawiał z twardym „k”, zamiast słowiańskiego „cz”.

W ogóle wszystko było tu za ciężkie.

Świadomość sytuacji przebiła się przez moją otumanioną percepcję jak cegła przez taflę matowanego szkła.

Inna planeta.

Gdzieś po drodze wzięli Takeshiego Kovacsa (CC*) i go przesłali. A skoro Świat Harlana stanowił jedyną zamieszkałą bio­sferę w układzie Glimmera, oznaczało to równocześnie międzygwiezdną transmisję strunową do...

* CC – skrót od: Cyfrowy Człowiek (zamiennie z FCC – Format Cyfrowy Czlowieka).

Dokąd?

Rozejrzałem się. Zgrzebne rury neonów osadzone pod betonowym sufitem. Siedziałem w otwartym włazie matowego, metalowego cylindra, wyglądałem pewnie jak antyczny lotnik, który zapomniał ubrać się przed wejściem na pokład swojego dwupłatowca. Cylinder był jednym z rzędu około dwudziestu innych ustawionych pod ścianą, stojących naprzeciw zamkniętych, ciężkich metalowych drzwi. Powietrze było chłodne, a ściany niepomalowane. Na Świecie Harlana sale upowłokowiania maluje się na pastelowo, a obsługa jest schludna. W końcu skoro spłaciło się dług wobec społeczeństwa, mogą ci przynajmniej zapewnić słoneczny start w nowe życie.

Określenie „słoneczny” zdecydowanie nie pasowało do stojącej przede mną postaci. Facet miał jakieś dwa metry wzrostu i wyglądał jakby – zanim załapał się na obecne stanowisko – utrzymywał się z zapasów z bagiennymi panterami. Muskulatura wypychała jego klatkę piersiową i ręce jak zbroja, włosy ostrzygł tuż przy skórze, odsłaniając schodzącą do lewego ucha długą bliznę w kształcie błyskawicy. Ubrany był w luźny czarny strój, z naramiennikami i logo w kształcie dyskietki na piersi. Oczy pasowały do ubrania, patrzyły na mnie z twardym spokojem. Po tym, jak pomógł mi się już podnieść, cofnął się na wyciągnięcie ręki, dokładnie według zasad z podręcznika. Widać było, że robił to już od dawna.

Zablokowałem jeden z otworów w nosie i wydmuchałem z drugiego żel.

– Powiesz mi, gdzie jestem? Przedstawisz mi moje prawa czy coś w tym stylu?

– W tej chwili nie masz żadnych praw, Kovacs.

Spojrzałem w górę i zauważyłem, że na jego twarzy wciąż malował się ten sam ponury uśmiech. Wzruszyłem ramionami i wysmarkałem nos do końca.

– Powiesz mi, gdzie jestem?

Zawahał się przez chwilę, zerknął na oświetlony neonami sufit, jakby chcąc się upewnić co do informacji, zanim mi ją przekaże, a potem powtórzył mój gest.

– Jasne. Czemu nie? Jesteś w Bay City, stary. Bay City, Ziemia. – Na jego twarz wrócił grymas udający uśmiech. – Kolebka rasy ludzkiej. Życzymy miłego pobytu na tym najstarszym z cywilizowanych światów. Ta-dada-DAAM.

– Nie rezygnuj z pracy – powiedziałem ponuro.

***

Lekarka poprowadziła mnie długim białym korytarzem, którego podłoga nosiła liczne ślady gumy z łóżek na kółkach. Poruszała się dość szybko i z trudem za nią nadążałem, zwłaszcza że miałem na sobie wyłącznie owinięty wokół bioder szary ręcznik i wciąż jeszcze ociekałem żelem ze zbiornika. Zachowywała się z wymuszoną uprzejmością, ale wyczuwałem coś więcej. Pod ramię wcisnęła sobie zwinięty w rulon arkusz dokumentacji. Zastanawiałem się, przez ile upowłokowień dziennie przechodziła.

– Przez następny dzień czy dwa powinien pan jak najwięcej odpoczywać – wyrecytowała. – Mogą się pojawić drobne doleg­liwości i bóle, ale to normalne. Sen załatwi sprawę. Jeśli będzie pan miał jakieś nawracające komp...

– Wiem. Już przez to przechodziłem.

Kiepski początek znajomości, ale właśnie przypomniałem sobie Sarę.

Zatrzymaliśmy się przed drzwiami z matową szybą i napisem: prysznic. Lekarka skierowała mnie do środka i przez chwilę stała, przyglądając mi się.

– Z pryszniców też już korzystałem – zapewniłem.

Kiwnęła głową.

– Kiedy pan skończy, na końcu korytarza jest winda. Wysiądzie pan piętro niżej. Aha, czeka na pana policja, chcą z panem porozmawiać.

Instrukcja mówi, że nowo upowłokowionym powinno się oszczędzać silnych wrażeń i adrenaliny, ale prawdopodobnie czytała moją kartotekę i nie uznała spotkania z policją za szczególne wydarzenie w moim życiu. Spróbowałem właśnie tak do tego podejść.

– Czego chcą?

– Nie byli uprzejmi mnie o tym poinformować. – Słowa zdradzały frustrację, której nie powinna była po sobie pokazać. – Może wyprzedza pana reputacja.

– Być może. – Kierowany impulsem, wykrzywiłem nową twarz w uśmiechu. – Pani doktor, nigdy tu jeszcze nie byłem. To znaczy na Ziemi. Nie miałem jeszcze do czynienia z waszą policją. Powinienem się bać?

Popatrzyła na mnie i zobaczyłem, jak w jej oczach pojawia się: strach, zdumienie i pogarda zawiedzionego reformatora ludzkości.

– Człowieka takiego jak pan – powiedziała w końcu – to chyba oni powinni się bać.

– No tak, racja – zgodziłem się cicho.

Zawahała się, potem machnęła ręką.

– W przebieralni jest lustro – rzuciła i wyszła.

Zerknąłem w stronę wskazanego pokoju, niepewny, czy jestem już na nie gotów.

Pod prysznicem bez żadnej konkretnej melodii wygwizdałem swój niepokój i namydliłem się, obmacując równocześnie nowe ciało. Powłoka miała niewiele ponad czterdzieści standardowych lat Protektoratu, budowę pływaka i chyba jakieś wojskowe uwarunkowanie w układzie nerwowym. Najprawdopodobniej podrasowanie neurochemiczne. Miałem już kiedyś coś takiego. Ucisk w płucach sugerował uzależnienie od nikotyny. Na ramieniu miałem też potężną bliznę, ale poza tym nie znalazłem nic, do czego mógłbym się przyczepić. Drobne wady i problemy same później wyjdą, ale jeśli ma się choć odrobinę rozsądku, po prostu się do nich przywyka. Każda powłoka ma swoją historię. Jeśli przejmujesz się czymś takim, prędzej czy później stajesz w kolejce do Synthety albo Fabrikonu. Nosiłem już całkiem sporo syntetycznych powłok, bo dość często używają ich podczas przesłuchań. Są tanie, ale za bardzo przypomina to samotne mieszkanie w domu pełnym przeciągów. I nigdy nie potrafią dobrze podpiąć zmysłu smaku; wszystko, co jesz, smakuje jak gotowane trociny.

W przebieralni na półce znalazłem elegancko poskładany letni garnitur. Na szczycie stosiku z ubraniem leżała biała koperta z moim nazwiskiem, przyciśnięta prostym, stalowym zegarkiem. Wziąłem głęboki wdech i podszedłem do lustra na ścianie.

Ta chwila zawsze była najtrudniejsza. W ciągu ostatnich dwudziestu lat często mi się to zdarzało, ale wciąż doznaję wstrząsu, gdy zaglądając w lustro, widzę w nim nieznaną twarz. Jakby obraz wydobywał się z głębin stereogramu. Przez pierwszych kilka chwil widzisz tylko kogoś obcego, kto przypatruje ci się przez okno. Potem, jak przy zmianie ostrości, czujesz, że unosisz się za tą maską i przywierasz do niej od środka z niemal namacalnym wstrząsem. Jakby ktoś przeciął pępowinę, tylko zamiast rozdzielenia dwóch osób dokonuje się odrzucenie obcości. I oto patrzysz w lustrze na własne odbicie.

Stałem tam i wycierałem się do sucha, przyzwyczajając się do nowej twarzy. Miała kaukaskie rysy, co było dla mnie pewną odmianą, i sprawiała wrażenie, że nawet jeśli istniało w życiu coś takiego jak linia najmniejszego oporu, jej właściciel nigdy się taką zasadą nie kierował. Nawet przez charakterystyczną bladość wynikającą z długiego pobytu w zbiorniku przebijały twarde rysy, jakby wysmagane przez wiatr. Twarz przecinały liczne bruzdy. Gęste, czarne włosy tu i ówdzie zaczynały siwieć. Niebieskie oczy sprawiały wrażenie zamyślonych. Pod lewym bieg­ła niewielka, postrzępiona blizna. Uniosłem lewe przedramię i przyjrzałem się wypisanej tam historii, zastanawiając się, czy te dwie sprawy miały ze sobą jakiś związek.

Koperta pod zegarkiem zawierała pojedynczą kartkę zadrukowanego papieru. Wydruk, ręczny podpis. Bardzo staromodne.

Cóż, jesteś teraz na Ziemi. W najstarszym z cywilizowanych światów. Wzruszyłem ramionami i przeczytałem list, potem ubrałem się i wsadziłem go do kieszeni marynarki. Zerkając po raz ostatni do lustra, założyłem zegarek i ruszyłem na spotkanie z policją.

Była szesnasta piętnaście czasu lokalnego.

***

Lekarka czekała na mnie, siedziała za długim blatem recepcji i wypełniała na monitorze jakieś formularze. Obok niej stał ­chudy, poważnie wyglądający, ubrany na czarno mężczyzna. W pokoju nie było nikogo więcej.

Rozejrzałem się, po czym skupiłem wzrok na gościu.

– Policja?

– Na zewnątrz. – Machnął w stronę drzwi. – To nie ich teren. Potrzebują specjalnego nakazu, żeby móc tu wejść. Mamy włas­ną ochronę.

– A pan to...?

Przyjrzał mi się z tą samą mieszanką emocji, która uderzyła mnie wcześniej w spojrzeniu lekarki.

– Naczelnik Sullivan, kierownik Centrali Bay City, instytucji, którą właśnie pan opuszcza.

– Nie wygląda pan na zachwyconego faktem, że stąd wychodzę.

– Jesteś recydywistą, Kovacs. – Sullivan przygwoździł mnie wzrokiem. – Nigdy nie widziałem sensu w tym, żeby tracić dobre ciało i krew na ludzi takich jak ty.

Dotknąłem listu schowanego w kieszeni.

– Na szczęście dla mnie, pan Bancroft ma na ten temat inne zdanie. Miał wysłać po mnie limuzynę. Ona również czeka na zewnątrz?

– Nie sprawdzałem.

Na blacie zabrzmiał pojedynczy dzwonek. Lekarka skończyła wprowadzać dane. Oderwała wystający kawałek wydruku, podpisała go w kilku miejscach i podała Sullivanowi. Naczelnik nachylił się nad arkuszem i przejrzał go, mrużąc oczy, po czym umieścił na nim podpis i podał mi kopię.

– Takeshi Lev Kovacs – oświadczył, tak samo źle wymawiając moje nazwisko jak jego pracownik w pokoju ze zbiornikiem. – Na mocy władzy powierzonej mi przez Wydział Sprawiedliwości ONZ, wypuszczam pana, wynajmując Laurensowi Bancroftowi na okres nieprzekraczający sześciu tygodni. Po tym czasie pańskie zwolnienie warunkowe zostanie ponownie rozpatrzone. Proszę tu podpisać.

Wziąłem pióro i w miejscu wskazanym przez naczelnika napisałem swoje nazwisko cudzym charakterem pisma. Sullivan ­rozdzielił górną i dolną kopię, po czym podał mi tę różową. Lekarka przytrzymała drugi arkusz, przejęty po chwili przez Sullivana.

– To oświadczenie lekarskie potwierdzające, że Takeshi Kovacs (CC) został przejęty w nienaruszonym stanie od Administracji Sądowej Świata Harlana, po czym upowłokowiono go w tym ciele. Poświadczony przeze mnie i zamknięty obwód monitorujący. W załączeniu dysk z kopią szczegółów transmisji i danymi zbiornika. Proszę podpisać deklarację.

Spojrzałem w górę w poszukiwaniu kamer. Bezskutecznie. Nie warto się rzucać. Po raz drugi przećwiczyłem swój nowy podpis.

– Oto kopia obowiązującej pana umowy wynajmu. Proszę ją uważnie przeczytać. Naruszenie któregokolwiek z punktów może spowodować natychmiastowe przeniesienie pana na powrót do przechowalni i wykonanie kary w pełnym wymiarze albo tu, albo w innej instytucji wyznaczonej przez Administrację. Czy rozumie pan te warunki i zgadza się je realizować?

Wziąłem dokument i szybko go przeskanowałem. Standardowa papka. Zmodyfikowana wersja zwolnienia warunkowego, jakie podpisywałem już kilka razy razy na Świecie Harlana. Napisana nieco bardziej formalnym językiem, ale treść była ta sama. Zwykłe pieprzenie. Podpisałem bez mrugnięcia okiem.

– No cóż. – Sullivan jakby stracił część swojej sztywności. – Masz szczęście, Kovacs. Nie zmarnuj tej szansy.

Nigdy im się nie znudzi powtarzanie tego?

W milczeniu złożyłem moje kopie dokumentów i wcisnąłem je do kieszeni obok listu. Odwracałem się, by wyjść, gdy lekarka wstała z miejsca i wysunęła w moją stronę małą, białą karteczkę.

– Panie Kovacs.

Zatrzymałem się.

– Nie powinien pan mieć żadnych poważnych problemów z aklimatyzacją – stwierdziła. – To zdrowe ciało i jest pan do tego przyzwyczajony. Gdyby jednak działo się coś poważnego, proszę zadzwonić pod ten numer.

Wyciągnąłem rękę i chwyciłem kartkę z mechaniczną precyzją, której wcześniej nie zauważyłem. Neurochemia zaczynała zaskakiwać. Wsunąłem karteczkę do tej samej kieszeni co resztę papierów i wyszedłem, bez słowa przemierzając recepcję. Może byłem niewdzięcznikiem, ale nie sądziłem, żeby ktokolwiek w tym budynku zapracował już na moją wdzięczność.

Masz szczęście, Kovacs. Jasne. Ponad sto osiemdziesiąt lat świetlnych od domu, w ciele innego człowieka w ramach sześciotygodniowego wynajmu. Przetransportowany, by wykonać pracę, której lokalna policja nie tknęłaby nawet pałką. Zawiodę, a czeka mnie powrót do przechowalni. Czułem się tak szczęśliwy, że mijając drzwi, mógłbym zacząć śpiewać.

9.5
Ocena użytkowników
Średnia z 1 głosów
-
Twoja ocena
Tytuł: Modyfikowany węgiel
Autor: Richard Morgan
Tłumaczenie: Marek Pawelec
Wydawca: MAG
Data wydania: 1 grudnia 2017
Liczba stron: 544
Oprawa: twarda
ISBN-13: 978-83-7480-889-7
Cena: 39 zł



Czytaj również

Modyfikowany węgiel - Richard Morgan
Doskonała modyfikacja
- recenzja

Komentarze


Jeszcze nikt nie dodał komentarza.

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.