» Fragmenty książek » Czas Żniw – fragment

Czas Żniw – fragment


wersja do druku
Czas Żniw – fragment

Rozdział 1

Przekleństwo

 

Lubię sobie wyobrażać, że na początku było nas więcej. Wydaje mi się, że niewielu, ale na pewno więcej niż teraz.

Jesteśmy mniejszością, której świat nie akceptuje, chyba że jako wytwór fantazji, ale nawet to jest zakazane. Wyglądamy jak inni. Czasem zachowujemy się jak inni. W wielu przypadkach jesteśmy jak inni. Jesteśmy wszędzie, na każdej ulicy. Na pozór prowadzimy normalne życie, ale kryje ono w sobie coś jeszcze.

Nie wszyscy z nas wiedzą, kim jesteśmy. Niektórzy umierają, nie wiedząc o tym. Inni wiedzą, dlatego nigdy nie pozwolimy się złapać. Ale istniejemy.

Uwierzcie.

 

Od ósmego roku życia mieszkałam w części Londynu zwanej dawniej Islington. Uczęszczałam do prywatnej szkoły dla dziewcząt, po ukończeniu której, w wieku szesnastu lat, należało iść do pracy. Był rok 2056 albo, według kalendarza Sajonu, AS 127. Oczekiwano, by młode kobiety i młodzi mężczyźni zarabiali na swoje utrzymanie w jakikolwiek możliwy sposób, zazwyczaj stojąc za barem.

W przemyśle usługowym było mnóstwo pracy. Ojciec myślał, że będę wiodła proste życie, że jestem bystra, ale pozbawiona ambicji, i że będę w pełni zadowolona z jakiegokolwiek zajęcia.

Ojciec jak zwykle się mylił.

Od szesnastego roku życia pracowałam w kryminalnym podziemiu Sajon Londyn – SajLo, tak nazywaliśmy to na ulicach. Pracowałam wśród bezwzględnych gangów jasnowidzów, gotowych wyeliminować się nawzajem, byle tylko przeżyć. Stanowiliśmy część syndykatu cytadeli, którym przewodził Zwierzchnik1. Zepchnięci na margines społeczeństwa zostaliśmy zmuszeni do działalności przestępczej, aby móc funkcjonować. Z tego powodu jeszcze bardziej nas znienawidzono. Nie pozostawaliśmy dłużni.

Odnalazłam swoje miejsce w tym chaosie. Byłam faworytą, protegowaną mim-lorda. Moim szefem był Jaxon Hall, mim-lord odpowiedzialny za teren I-4. Sześcioro z nas podlegało mu bezpośrednio. Nazywaliśmy się Siedem Pieczęci.

Nie mogłam przyznać się ojcu. Był przekonany, że pracowałam w barze z tlenem – to słabo płatne, ale legalne zajęcie. Kłamstwo było mi na rękę. Ojciec nie zrozumiałby, gdybym mu powiedziała, dlaczego spędzam czas z przestępcami. Nie wiedział, że należałam do nich nawet bardziej niż do niego.

Miałam dziewiętnaście lat, kiedy moje życie się zmieniło. Już wtedy moje imię było znane na ulicach. Po ciężkim tygodniu na czarnym rynku zaplanowałam spędzić weekend z ojcem. Jax nie rozumiał, dlaczego potrzebowałam od niego odpocząć; dla niego nie liczyło się nic poza syndykatem, ale nie miał rodziny, tak jak ja. W każdym razie żyjącej rodziny. Mimo że nigdy nie byłam z ojcem blisko, czułam, że powinnam utrzymywać z nim kontakt – czasem zjeść wspólną kolację, innym razem zadzwonić, kupić prezent na Święto Listopadowe. Jedyny szkopuł to niekończące się pytania. Jaką mam pracę? Z kim się przyjaźnię? Gdzie mieszkam?

Nie potrafiłam mu się przyznać. Prawda była niebezpieczna – osobiście mógłby mnie wysłać do Wieży, gdyby wiedział, co naprawdę robiłam. Może powinnam była powiedzieć mu prawdę? Mogłaby go zabić. Niemniej nie żałowałam, że należałam do syndykatu. Moja praca była nieuczciwa, ale opłacalna. Jax zawsze mówił, że lepiej być wyjętym spod prawa niż martwym.

 

To był mój ostatni dzień w pracy. Pamiętam, że padał deszcz.

Respirator podtrzymywał moje funkcje życiowe. Wyglądałam, jakbym była martwa, i w pewien sposób byłam: mój duch był częściowo oderwany od ciała. To było przestępstwo, za które mogłam trafić na szubienicę.

Wspomniałam, że pracowałam dla syndykatu – zatem parę słów wyjaśnienia. Byłam pewnego rodzaju hakerem. Nie czytającym umysł, raczej radarem umysłu wchodzącym w zaświaty. Potrafiłam dostrzegać szczegóły sennego krajobrazu i dusze łotrów. Rzeczy, które działy się poza mną. Rzeczy niewyczuwalne dla przeciętnego jasnowidza.

Jax posługiwał się mną jako narzędziem do inwigilacji. Moim zadaniem było śledzić aktywność dusz w jego sekcji. Często zlecał mi sprawdzanie innych jasnowidzów, czy czegoś nie ukrywają. Na początku miałam inwigilować ludzi w pokoju – ludzi, których mogłam widzieć, słyszeć i dotknąć – ale wkrótce uświadomiłam sobie, że potrafię wejść głębiej. Widziałam rzeczy dziejące się w innych miejscach: jasnowidza spacerującego po ulicy, zgromadzenie dusz w Garden. Dopóki byłam utrzymywana przy życiu, mogłam wybrać sobie duszę w promieniu mili od Siedmiu Tarcz. Kiedy więc Jax potrzebował kogoś, aby przekazał mu, co się dzieje w I-4, mogłam być pewna, że zleci to mnie. Wciąż powtarzał, że mam możliwość wejść głębiej, ale Nick nie pozwalał mi spróbować. Nie wiedzieliśmy, jak by się to dla mnie skończyło.

Naturalnie każda forma jasnowidzenia była zakazana, a tę w celach zarobkowych uważano za grzech absolutny. Była na to specjalna nazwa: mim-zbrodnia. Porozumiewanie się ze światem duchów głównie dla pieniędzy. Cały syndykat był na tym zbudowany.

Odpłatne jasnowidzenie było popularne wśród tych, którzy nie mogli dostać się do gangu. Nazywaliśmy to chałturnictwem. Sajon uznawał to za zdradę. Oficjalną metodą karania za takie przestępstwa było uduszenie nitrogenem, promowanym pod nazwą NitKind. Wciąż pamiętam te nagłówki: BEZBOLESNA KARA: NAJNOWSZY CUD SAJONU. Mówili, że to jak zaśnięcie, jak połknięcie tabletki. Niemniej wciąż wieszano ludzi publicznie i stosowano różnorodne tortury za zdradę.

Ja dokonywałam zdrady przez sam fakt, że oddychałam.

Wróćmy do tamtego dnia. Jaxon podłączył mi tlen i wysłał mnie na kontrolę. Przeprowadzałam rozpoznanie pobliskiego umysłu, który często odwiedzał Sekcję Czwartą. Starałam się, jak mogłam, by zobaczyć te wspomnienia, ale coś wciąż mnie powstrzymywało. Ten senny krajobraz był inny niż poprzednie i nawet Jax miał z nim kłopot. Sądząc po nawarstwieniu mechanizmów obronnych, powiedziałabym, że jego właściciel miał kilka tysięcy lat. Ale to nie to. To było coś innego.

Jax był podejrzliwy – właściwie każdy nowy jasnowidz w jego sekcji powinien się meldować co czterdzieści osiem godzin. Jego zdaniem to jakiś inny gang brał w tym udział, ale nikt z I-4 nie miał wystarczającego doświadczenia, by blokować moje rozpoznanie. Żaden z nich nie wiedział, że potrafiłam to robić. To nie mógł być Didion Waite, który stał na czele drugiego co do wielkości gangu w okolicy. Nie byli to też przymierający głodem chałturnicy, którzy bywali w Tarczach. Ani lokalni mim-lordowie, specjalizujący się w przywłaszczaniu dusz. To było coś innego.

Setki umysłów mijały mnie, srebrząc się w ciemności. Ich właściciele pospiesznie przemykali ulicami, a ja nie mogłam rozpoznać tych ludzi. Nie widziałam ich twarzy, jedynie skrawki ich umysłów.

Nie byłam teraz w Tarczach. Moja percepcja znajdowała się bardziej na północ, jednakże nie potrafiłam ustalić gdzie. Podążałam za znajomym uczuciem zagrożenia. Umysł tego obcego był blisko i ciągnął mnie przez zaświaty, jakbym podążała za światłem latarni, rzucał mną pomiędzy innymi umysłami.

Poruszał się szybko, jakby mnie wyczuł. Jakby próbował uciec.

Nie powinnam podążać za tym światłem. Nie wiedziałam, dokąd mnie zawiedzie, a już i tak byłam zbyt daleko od Siedmiu Tarcz.

"Jaxon kazał ci go znaleźć". Odległa myśl. "Będzie zły". Ruszyłam naprzód najszybciej, jak mogłam. Sięgnęłam granic swoich fizycznych możliwości. Teraz byłam w stanie rozpoznać ten szelmowski umysł. Nie był srebrny jak inne; nie, ten był zimny i ciemny, niczym lód albo kamień. Zbliżyłam się do niego. Był tak blisko, tuż, tuż… Nie mogłam go teraz stracić…

Nagle zaświaty zatrzęsły się dookoła mnie i w mgnieniu oka zniknęły. Umysł obcego znów był poza zasięgiem.

 

Ktoś mną potrząsnął.

Mój srebrny sznur − więź pomiędzy moim ciałem i duszą − był wyjątkowo wrażliwy. To pozwalało mi wyczuwać senny krajobraz na odległość. Dzięki temu mogłam też wrócić do swego ciała. Kiedy otworzyłam oczy, Dani wymachiwała latarką kieszonkową przed moją twarzą.

– Źrenice reagują – powiedziała do siebie. – To dobrze.

Danica. Nasz nadworny geniusz, posiadający intelekt porównywalny tylko z umysłem Jaxa. Była ode mnie trzy lata starsza, a jej urok i wrażliwość przywodziły na myśl cios frajera. Kiedy została przyjęta do pracy, Nick zaliczył ją do socjopatów. Jax z kolei twierdził, że po prostu ma trudną osobowość.

– Pobudka! Wstawaj, Śniąca! – Prasnęła mnie w policzek. –Witamy wśród żywych.

Uderzenie zabolało: nie było to miłe, ale dobrze wróżyło. Sięgnęłam, aby odłączyć maskę tlenową.

Moim oczom ukazał się ciemny blask pokoju. Melina Jaxa była tajemną jaskinią kontrabandy: zakazane filmy, muzyka i książki, wszystko upchane na pokrytych kurzem półkach. Kolekcja tanich thrillerów, które w weekendy z łatwością można zdobyć w Garden, zszyta zszywaczem sterta broszurek. To było jedyne miejsce na świecie, gdzie mogłam czytać, oglądać i robić, co mi się podoba.

– Nie powinnaś budzić mnie w ten sposób – powiedziałam. Znała zasady. – Jak długo tam byłam?

– Gdzie?

– A jak myślisz?

Dani pstryknęła palcami.

– No tak, jasne, zaświaty. Sorry. Nie jestem na bieżąco.

Bynajmniej. Dani zawsze była na bieżąco.

Zerknęłam na niebieski wyświetlacz zegara Nixie na maszynie. Dzieło Dani. Nazwała go Systemem Podtrzymującym Życie Śniącego Jasnowidza, czyli SPŻŚJ. Monitorował i kontrolował moje funkcje życiowe, kiedy przebywałam w zaświatach. Moje serce zamarło, kiedy zobaczyłam cyfry.

– Pięćdziesiąt siedem minut. – Potarłam skronie dłonią. – Pozwoliłaś mi zostać tam przez godzinę?

– Możliwe.

– Całą godzinę?

– Rozkazy to rozkazy. Jax powiedział, że masz rozpracować ten tajemniczy umysł do zmierzchu. Udało ci się?

– Starałam się.

– To znaczy, że ci się nie udało. Minus dla ciebie. – Wypiła swoje espresso. – Wciąż nie mogę uwierzyć, że straciłaś Anne Naylor.

Musiała o tym wspomnieć. Kilka dni wcześniej zostałam wysłana do domu aukcyjnego, aby odzyskać ducha prawnie należącego do Jaxa: Anne Naylor, słynnego ducha Farringdon. Zostałam przelicytowana.

8
Ocena użytkowników
Średnia z 1 głosów
-
Twoja ocena
Mają na liście życzeń: 0
Mają w kolekcji: 1
Obecnie czytają: 0

Dodaj do swojej listy:
lista życzeń
kolekcja
obecnie czytam
Tytuł: Czas Żniw (The Bone Season)
Cykl: Czas żniw
Tom: 1
Autor: Samantha Shannon
Tłumaczenie: Regina Kołek
Wydawca: Sine Qua Non
Data wydania: 6 listopada 2013
Liczba stron: 520
Oprawa: miękka
Format: 140x205 mm
ISBN-13: 978-83-7924-082-1
Cena: 34,90 zł



Czytaj również

Czas żniw
Czarna przyszłość jasnowidzów
- recenzja
Pieśń jutra
- fragment

Komentarze


Fenris
   
Ocena:
0

Ocena recenzenta wystawiona FRAGMENTOWI? O.o

02-11-2013 22:01
Clod
   
Ocena:
0

To dopiero ciekawostka, bo przy dodawaniu fragmentów nawet nie ma okienka do wpisywania ocen. Pewnie bug.

03-11-2013 08:57

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.