» Recenzje » Biała Wiedźma - Adam Zalewski

Biała Wiedźma - Adam Zalewski


wersja do druku

Polacy nie gęsi, swojego Kinga mają

Autor: Redakcja: Marcin 'malakh' Zwierzchowski, Michał 'Thoctar' Małysa

Biała Wiedźma - Adam Zalewski
Debiutancka powieść Adama Zalewskiego - Biała Wiedźma - jest, jak twierdzi wydawca, mieszaniną prozy Stephena Kinga, Murder Ballads Nicka Cave’a oraz indiańskich legend. W notach wydawniczych specjaliści od reklamy są w stanie z największego gniota zrobić arcydzieło, jednak tym razem muszę przyznać, że nabywca tej pozycji zawiedziony nie będzie.

Wydawca, nie bez powodu, już na wstępie przywołuje nazwisko twórcy najpoczytniejszych horrorów ostatnich kilkunastu lat. Stephen King, bo właśnie o nim mowa, należy do dość wąskiego grona autorów, których proza od samego początku cieszy się niesłabnącą popularnością. W tym momencie nasuwa się pytanie, co łączy Adama Zalewskiego - początkującego debiutanta - z niekwestionowanym królem horroru, Stephenem Kingiem? Odpowiedź uzyskujemy już po przeczytaniu kilku pierwszych stronic. Otóż akcja powieści osadzona jest w USA, w stanie Maine. Brzmi znajomo, prawda? W pierwszej chwili pomyślałem, że jest to zwykły chwyt marketingowy, mający na celu tylko i wyłącznie wywołanie skojarzeń z twórczością Amerykanina. Zapewne był to główny powód, dla którego Zalewski wybrał właśnie ten stan. .Mamy więc lata 90 ubiegłego wieku i (wzorem Kinga) przenosimy się do małego, sennego miasteczka Cedear Peak. Jak się później okazuje, mieścina staje się centrum licznych niecodziennych wydarzeń, obfitujących w latające członki, zakrwawione ręce i paranormalne sytuacje.

Zaloguj się aby wyłączyć tę reklamę

Książka podzielona jest niejako na trzy oddzielne części. Pierwsza z nich, zatytułowana Rebeka, jest w pewnym sensie obszernym wstępem i preludium przyszłych wydarzeń. W niej po raz pierwszy stykamy się z głównymi bohaterami, zaznajamiamy się z ich cechami charakteru oraz odkrywamy osobiste sekrety. Głównym bohaterem jest John Adams, mieszkający wraz z żoną Rebeką w pobliżu jeziora o zaskakująco białej tafli wody. Pracuje jako architekt, a w małomiasteczkowej społeczności uchodzi za dziwaka. Częściowo utracona - w wyniku pewnych wydarzeń z przeszłości - pamięć staje się powodem, dla którego traktowany jest przez mieszkańców Cedear Peak z dużą dozą nieufności. Spiralę nakręca zagadkowe morderstwo jednego z jego przyjaciół, prowadzącego pobliski bar. Traf chciał, że to właśnie John widział go jako ostatni.

Część druga, Cieśla, jest wyjaśnieniem zagadki morderstwa Erniego, bo tak właśnie nazywał się przyjaciel Johna Adamsa. Ponadto, pozwala nam poznać historię tytułowego cieśli, motywy jakimi się kieruje oraz to, co było bezpośrednią przyczyną jego obecnego zachowania - zdecydowanie jest to najbardziej brutalna i krwawa odsłona powieści Adama Zalewskiego.

Biała Wiedźma z kolei stanowi niejako zakończenie wątku fantastycznego, a niemałą rolę odegra w niej historia pewnego indiańskiego plemienia, które niegdyś osiedliło się nad małym jeziorkiem, w pobliżu którego rozciąga się Cedear Peak.

Tak naprawdę każda z tych trzech części mogłaby stanowić oddzielną całość. Tutaj też mam pierwsze zastrzeżenia do autora, gdyż moim zdaniem zgrabniejsze połączenie wątków przyniosłoby znacznie lepszy efekt. Chociaż z drugiej strony, daje się zauważyć swoisty podział gatunkowy każdego z rozdziałów. Rebeka to melodramat, Cieśla thriller, a Biała Wiedźma - klasyczny horror.

Niestety, mimo bardzo dobrze odwzorowanej rzeczywistości życia mieszkańców amerykańskich prowincji końca lat 90, zdecydowanie kuleje warstwa dialogowa. Rozmowy zbyt często są mdłe i nic nie wnoszą do rozwoju akcji. Zdaję sobie sprawę, że autor chciał jak najlepiej oddać atmosferę sielankowości, jednak w tym wypadku zdecydowanie przesadził. Gdyby uszczuplić warstwę dialogową o jakąś 1/3, książka tylko by na tym zyskała.

Kolejnym zarzutem jest zbyt duże przywiązanie do podobnie brzmiących imion. Jeff, Joe, John, Jack itp. Gdy dodamy takie smaczki, jak to że Joe jest synem Jeffa, wychodzi zupełnie niepotrzebny galimatias. Niejednokrotnie musiałem wracać kilka stron wcześniej, aby przypomnieć sobie, o kim w tym momencie jest mowa. Można to zrzucić na karby mojego rozkojarzenia, jednak podczas lektury innych pozycji podobne sytuacje nie zdarzały się aż tak często.

Podsumowując, mimo iż Adam Zalewski dopiero stawia pierwsze literackie kroki, udało mu się stworzyć powieść, która - mimo wykorzystania wielu oklepanych schematów - jest bardzo interesująca. Większość czytelników bez trudu powinna odnaleźć nawiązania do takich hitów filmowych, jak japońska Klątwa czy chociażby Blair Witch Project. Również postać głównego bohatera negatywnego, Jacka Berengera, fanom działalności niejakiego Hannibala Lectera powinna przypaść do gustu. Mimo tych kilku wad i niewątpliwego czerpania z kultury popularnej pełnymi garściami, Adam Zalewski spisał się, jak na debiutanta, bardzo dobrze. Książkę polecam zarówno wszystkim fanom horroru, jak i prozy Stephena Kinga.
8.0
Ocena recenzenta
5.33
Ocena użytkowników
Średnia z 3 głosów
-
Twoja ocena
Tytuł: Biała Wiedźma
Autor: Adam Zalewski
Wydawca: Red Horse
Miejsce wydania: Lublin
Data wydania: 17 października 2008
Liczba stron: 616
Oprawa: miękka za skrzydełkami
Format: 140 × 205 mm
ISBN-13: 978-83-60504-48-2
Cena: 34,90 zł



Czytaj również

Komentarze


earl
   
Ocena:
0
Według mnie książka w wystarczająco mocnym stopniu trzyma czytelnika w napięciu aż do samego końca i pod tym względem miłośnikom thrillerów może dostarczyć wiele atrakcji. Ale zgadzam się z autorem recenzji, że można było nie wrzucać do jednej książki sprawy Jacka Berengera i Białej Wiedźmy, ponieważ są to dwa różne wątki a ich wspólne umieszczenie daje czytelnikowi wrażenie jakby czytał dwie różne książki.
05-09-2009 09:40
~Sebastian Drabik

Użytkownik niezarejestrowany
    Moim zdaniem...
Ocena:
0
Przeczytałem Pańskie recenzje trzech pierwszych książek Adama Zalewskiego i ogarnęło mnie osłupienie. Opinia na temat „Rowerzysty” znacznie odbiega od dwóch pozostałych, a oceny tych książek są dla mnie niezrozumiałe. Debiut ocenił Pan na 8 i uznał ją za wtórną, a „Rowerzystę” przedstawił w jak najlepszym świetle, żeby pod koniec powiedzieć, że jest tylko dobrze skrojoną historią, dodatkowo dając jej 7 gwiazdek.
Zastanawiam się, jak można porównać Jerry’ego Noonana do Dextera Morgana. Obaj mordują winnych, ale czy można postawić zarzut wtórności? Jeżeli tak, to Jeff Lindley czerpał garściami z szeregu innych dzieł o mordercach, a co za tym idzie Pana ulubiony King również nie był prekursorem wielu rzeczy, które Pan wymienia. Przemilczę wzorowanie się na filmach: „Hostel”, „Klątwa” i „Blair Witch Project”, bo nie mogę powstrzymać śmiechu, ale nie odmówię sobie przyjemności wtrącenia kilku słów o wspólnych mianownikach prozy Kinga i Zalewskiego. Ubawiłem się, czytając Pańskie sugestie, jakoby Zalewski wzorował się na prozie Kinga. Wystarczy Panu osadzenie akcji za wielką wodą, a konkretnie w stanie Maine, skąd pochodzi król horroru, żeby dopatrzeć się naśladownictwa? Gwoli ścisłości tylko pierwszy rozdział debiutu Zalewskiego nosi znamiona inspiracji Kingiem. Proszę zadać sobie trochę trudu i jeszcze raz przeczytać tę pozycję. Dalsze powieści są zupełnie inne, a z książki na książkę – lepsze. Szkoda, że nie spostrzegł Pan zmian, które pozwoliły Zalewskiemu zrzucić etykietę z napisem „naśladowca Kinga”. Przecież styl, którym posługuje się Zalewski, jest zupełnie inny, niż styl Kinga. Widać to gołym okiem, no ale jeżeli naśladownictwem określamy umieszczenie akcji w stanie Maine, to mamy wielu, naprawdę wielu naśladowców. Nie trzeba zbytnio się wgłębiać w męską prozę, którą serwuje nam Zalewski, żeby stwierdzić, że jest tam wiele powiewów świeżości. Nawet Pan to zauważył, bo kto przed Zalewskim użył roweru do pokazania symbolu wolności oraz uczynił z niego narzędzie potęgowania napięcia? Koleją perełką, którą dostrzegłem w twórczości Zalewskiego, są znakomite, moim zdaniem, sceny burzy, w najnowszej powieści „Grizzly”, przeszywającą na wskroś i mrożącą krew w żyłach. Groza przemawia do nas z kart książki. Zalewski udowodnił, że nie tylko potwory, mordercy, czy inne straszydła, mogą w nas podnieść poziom adrenaliny. Wystarczyło mu w tym celu zwyczajne zjawisko atmosferyczne. Takich smaczków w prozie Zalewskiego jest znacznie więcej, ale to nie moja recenzja, tylko odpowiedź na zdawkową krytykę. Zachęcam do samodzielnego odkrywania zalet prozy, którą podaje nam Zalewski Warto!
Co do debiutu „Biała wiedźma” - żeby każdy miał taki debiut, jak Zalewski i szlifował swój styl z książki na książkę, mielibyśmy całe rzesze świetnych, polskich pisarzy!
Polecam zapoznanie się ze zbiorem opowiadań „Sześć razy śmierć” – krótka forma, w której pisarz czuje się jak ryba w wodzie. Warto też – jak wspomniałem - zapoznać się z powieścią „Grizzly” – najbardziej brutalną, choć nie pozbawiona wątków obyczajowych, pozycją w dorobku autora. Napięcie nie opuszcza aż do samego końca. Myślę, że recenzując, warto trafniej dobierać słowa, jeżeli chce się być traktowanym poważnie.
11-06-2011 22:26

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.