» Recenzje » The Last Days on Mars

The Last Days on Mars

The Last Days on Mars
Wątek załogowych podróży na Marsa podejmowany był przez kinematografię już wielokrotnie. Prawdziwy wysyp filmów o tej tematyce widzowie otrzymali w roku 2000, kiedy to do kin zawitały Misja na Marsa oraz Czerwona planeta. W roku 2013 Ziemianie ponownie zagościli na czwartej planecie układu słonecznego za sprawą The Last Days on Mars. Czy z tak wyeksploatowanego motywu można było coś jeszcze wycisnąć?

Recenzowana pozycja jest owocem współpracy brytyjsko-irlandzkiej i zaliczyć ją należy raczej w poczet produkcji w pewnym sensie niezależnych względem tych oferowanych widzom przez "fabrykę snów". Poza tym twórcy obrazu to debiutanci, dla których realizacja The Last Days on Mars stanowić może bilet wstępu do światowego kina. Wszystkie te elementy odcisnęły swoje piętno na ostatecznym kształcie utworu. Lecz po kolei.

Na Czerwonej planecie dobiega końca ziemska ekspedycja. Obecna zmiana za niespełna dwadzieścia godzin ruszy w trwającą pół roku podróż powrotną, a ich miejsce zajmie nowa ekipa. Ostatnie chwile pośród piasków Marsa przebiegają nerwowo: wewnątrz stacji mnożą się coraz to nowe awarie, a załoga wydaje się skonfliktowaną. Niemalże rzutem na taśmę jeden z uczestników odkrywa w niedalekim sektorze planety bakteryjną formę życia, którą postanawia przebadać. W wyniku zapadnięcia podłoża dochodzi jednak do wypadku, a pechowy naukowiec zostaje uznany za zmarłego. Co gorsza, nie dość, że próby odnalezienia jego ciała spełzają na niczym, to załoga traci kolejnego członka, trzymającego straż na miejscu incydentu. Akcja nabiera tempa, kiedy baza zostaje zaatakowana przez zaginionych kosmonautów... albo raczej przez istoty, w które ci się przeobrazili.

Od strony audiowizualnej film prezentuje się nad wyraz przyzwoicie. Wykorzystane rekwizyty, jak choćby łaziki czy też prom kosmiczny, kojarzą się z tymi z Prometeusza i to porównanie należy potraktować jako zaletę. Ogólnie wszystkie elementy składowe - projekt oraz wystrój bazy, ekwipunek naukowców czy choćby charakteryzacja quasi-zombie - stoją na bardzo wysokim poziomie. Z kolei piaski pustyni w Jordanii świetnie sprawdzają się w roli plenerów domniemanego Marsa. Całość została również okraszona ścieżką dźwiękową udanie podkreślającą to, co dzieje się na ekranie.

Źródło: Filmweb

Trzon obsady stanowią aktorzy, którzy mogą pochwalić się już pewnym doświadczeniem w Hollywood. Prym wiodą Liev Schreiber oraz Elias Koteas, ale warto wyróżnić jeszcze Olivię Williams, także posiadającą bogate dossier zawodowe. Spośród wspomnianej trójki najbardziej wyróżnia się zdecydowanie Schreiber, odgrywający swoją rolę z dużym dystansem i swego rodzaju ironią. Koteas, z kolei, nie wyróżnia się niczym specjalnym: to rzemieślnik, wykonujący swój zawód solidnie, lecz bez polotu. Więcej zaprezentowała w tym względzie Olivia Williams, wcielająca się w postać kobiety o charakterze trudnym do zniesienia przez współtowarzyszy. Wymieniony powyżej tercet uzupełnia jeszcze kilkoro aktorów, przy czym szczególnie dobrze radzą sobie na ekranie Romola Garai oraz Johnny Harris.

Za reżyserię i scenariusz odpowiadają natomiast - co należy powtórnie zaakcentować - niemal zupełne żółtodzioby. Ruairi Robinson dotychczas w dorobku miał tylko i wyłącznie filmy krótkometrażowe, z których jeden - Pięćdziesiąt procent szarości – nominowany został nawet do Oscara. Dla scenarzysty, Clive’a Dawsona, to trzecia pełnometrażowa produkcja, a więc i w tym przypadku nie można mówić o doświadczonym filmowcu. Niestety ów brak doświadczenia twórców The Last Days on Mars wychodzi na jaw wraz z kolejnymi słabostkami filmu. Ich dzieło jest bowiem przeładowane pomysłami nader wątpliwej jakości, co przekłada się na jego ostateczny odbiór.

Już sam splot nieszczęśliwych przypadków na samym początku opowieści nie pozwala brać na poważnie tego, co dzieje się na ekranie. Wraz z rozwojem akcji, konsekwentnie potęgowany jest również ten schemat. Innymi słowy, jeśli bohaterowie mogą coś zrobić źle, to tak właśnie postąpią. Także elementarne założenia, będące fundamentem fabuły przedstawionej w Ostatnich dniach na Marsie, budzą olbrzymie zastrzeżenia. Pytania pokroju "dlaczego tak?", "w jaki sposób to się zadziało?", "czy to możliwe?" same cisną się na usta co kilka minut. Wprawdzie należy wziąć pod uwagę, iż mamy do czynienia z produkcją stawiającą bardziej na aspekt fiction aniżeli science, ale i tak potok niespójności, którymi widzowie są zalewani, nakazuje wołać o pomstę do nieba.

Liev Schreiber, Elias Koteas, Romola Garai | Źródło: Filmweb

Problemem tej produkcji najwyraźniej jest to, że twórcy aż za bardzo chcieli stworzyć klimat horroru SF, kompletnie nie zwracając przy tym uwagi na zgodność z choćby elementarnymi zasadami logiki. Co więcej, pewne zastrzeżenia można mieć również względem sposobu prowadzenia bohaterów przez reżysera. Pierwsze minuty pozwalają sądzić, iż pokusi się on o zarysowanie jakiejś głębi psychologicznej poszczególnych członków załogi. Niestety to przeświadczenie już po kwadransie okazuje się tylko i wyłącznie złudzeniem, zastąpionym dynamiczną i zupełnie bezpretensjonalną akcją. Czy to kwestia braku umiejętności, wad scenariusza, czy też celowa, przemyślana decyzja - trudno ocenić.

W obrazie Ruairi Robinson nie odnajdziemy także żadnych oryginalnych rozwiązań fabularnych. Ich miejsce zajęły wielokrotne zapożyczenia z innych dzieł kina SF, a zwłaszcza ze wspomnianego wcześniej Prometeusza oraz klasycznego już dzisiaj The Thing Johna Carpentera. Aczkolwiek warto w tym miejscu zaznaczyć, że akurat ta kwestia nie razi, a stanowi raczej przyjemne deja vu.

Jak więc należy ocenić niniejszy film? Osobiście należę do fanów tego typu przedsięwzięć, ponieważ udowadniają one, iż nie jesteśmy uzależnieni tylko i wyłącznie od amerykańskich blockbusterów, a obowiązkowy abonament na kolejne przygody cyrkowców w kolorowych fatałaszkach jeszcze widzom nie grozi. Należy także wziąć pod uwagę fakt, iż produkcje takie, jak The Last Days on Mars lub też Europa Report stanowią dla nowych twórców szansę na zaistnienie i doszlifowanie swojego warsztatu reżyserskiego (tudzież scenariopisarskiego) już po konfrontacji z reakcją szerszej publiczności. Wszak nie od razu Kraków zbudowano, a Steven Spielberg i James Cameron muszą kiedyś doczekać się swoich następców. Może to właśnie dla Ruairiego Robinsona Ostatnie dni na Marsie okażą się pamiętnym pierwszym krokiem na salonach światowego kina? Oby, ponieważ – paradoksalnie – mimo wyliczonych powyżej wad, jakoś nie uznaję czasu spędzonego przed ekranem za stracony.

Liev Schreiber, Johnny Harris, Romola Garai | Źródło: Filmweb

6.0
Ocena recenzenta
6
Ocena użytkowników
Średnia z 1 głosów
-
Twoja ocena
Mają na liście życzeń: 1
Mają w kolekcji: 0

Dodaj do swojej listy:
chcę obejrzeć
kolekcja
Reżyseria: Ruairi Robinson
Scenariusz: Clive Dawson
Zdjęcia: Robbie Ryan
Obsada: Liev Schreiber, Romola Garai, Elias Koteas, Olivia Williams, Tom Cullen, Yusra Warsama, Johnny Harris, Goran Kostić
Kraj produkcji: Irlandia, Wielka Brytania
Rok produkcji: 2013
Data premiery: 20 maja 2013
Czas projekcji: 1 godz. 38 min.



Czytaj również

2013: Top 5 filmów
Podsumowanie najlepszych filmów minionego roku
Europa Report
One way ticket into space...
- recenzja
Tajemnica Zielonego Królestwa
Epickość najwyższych lotów
- recenzja
Lincoln
Tak rodzi się historia na ekranie
- recenzja
2012: Top 5 filmów
Czyli podsumowanie najlepszych filmów minionego roku według części redakcji działu Film
Renesans slasherów
czyli morderca nie umiera nigdy

Komentarze


ivilboy
   
Ocena:
0

"Prawdziwy wysyp filmów o tej tematyce widzowie otrzymali w roku 2000, kiedy to do kin zawitały Misja na Marsa oraz Czerwona planeta." - dwa tytuły raczej ciężko nazwać "wysypem" ;)

05-03-2014 01:02
BeeRee
   
Ocena:
+1

w kinematografii "dwa filmy" to już "wysyp" ;)

 

05-03-2014 04:22
balint
   
Ocena:
+1
Zwłaszcza jeden po drugim.
05-03-2014 07:26
Patryk Cichy
   
Ocena:
+1

Pamiętajmy, że tuż po nich w kinach (choć nie polskich) pojawiły się Duchy Marsa wspomnianego tu Carpentera. To już trzy. Zazwyczaj nie pojawia się w krótkim czasie tyle filmów na podobny temat, więc mogę się zgodzić z autorem. Ale może lepiej byłoby napisać, że był wtedy "sezon na tematykę marsjańską", zamiast użyć słowa "wysyp". Tak czy inaczej, myśl przewodnia tego zdania według mnie ma sens.

05-03-2014 09:03
Patryk Cichy
   
Ocena:
0

A żeby rozwinąć nieco temat...

Z ciekawej recenzji emanuje ten wyraz rozczarowania, którego obawiam się u samego siebie - nie widziałem jeszcze filmu, ale sporo sobie po nim obiecywałem. Ekranizacja naprawdę fajnego opowiadania Animatorzy Boundsa z lat 70., które czytałem pewnie z ćwierć wieku temu w Fantastyce i które śmiertelnie mnie wtedy wystraszyło... To dawało nadzieję na porządny horror SF w starym stylu, coś sprzed około 30 lat, nawiązującego do Obcego, do The Thing... Właśnie to lubię. Wychowałem się w epoce VHS na filmach typu Contamination, Inseminoid, Galaxy of Terror, Forbidden World, Creature... I ogólnie tanich horrorach i filmach science fiction produkowanych między innymi przez Rogera Cormana.

Dlaczego trudno spojrzeć optymistycznie na wysiłki takich debiutantów i widzieć w nich przyszłych mistrzów? Może dlatego, że choćby w tej "stajni Cormana" przyszli spece od takich filmów terminowali pod okiem kogoś takiego jak właśnie Corman, kto umiał dostrzec potencjał, doradzić, zainspirować, pokierować. I "wyrzeźbić" na przykład takiego Jamesa Camerona, Joe Dante czy Rona Howarda. Ale kiedy jedynymi profesjonalnymi "weteranami" na planie są aktorzy, wiele to raczej nie pomoże.

Tak czy siak, pewnie film obejrzę, licząc na może i niewyszukaną, ale za to w miarę wciągającą rozrywkę. Dziękuję, że mi o nim przypomniałeś recenzją.

05-03-2014 16:28
balint
   
Ocena:
+1

@ Patryk - cała przyjemność recenzowania po mojej stronie :)

Zwróć jednak uwagę na zapis: Oby, ponieważ – paradoksalnie – mimo wyliczonych powyżej wad, jakoś nie uznaję czasu spędzonego przed ekranem za stracony. Ten film coś w sobie ma: jest przede wszystkim bardzo dobrze zrobiony. Niska ocena wynika z braków, o których pisałem wyżej, jednakże to może być raczej wina scenariusza, aniżeli reżyserii. Tak czy inaczej, proponuję abyśmy obaj zapiali sobie w notatnikach nazwisko Ruairi Robinson i zobaczyli co z tego wyniknie w przyszłości. Jak na debiut nie jest źle, a finalną ocenę uznałbym za frycowe. 

05-03-2014 20:51
mertron25
   
Ocena:
0

rewelacyjny film!

06-03-2014 00:01
Patryk Cichy
   
Ocena:
0

@balint: już to nazwisko zapisałem, mimo że nadal nie oglądałem filmu. (Mam przeczucie, że warto. Zawsze mogę go potem wykreślić, prawda?)

Obok kogoś takiego jak William Eubank, reżysera Miłości, filmu który zrobił na mnie spore wrażenie, choć również niepozbawiony jest pewnych problemów.

A także w pobliżu Mike'a Cahilla, którego Druga Ziemia powaliła mnie na obie łopatki.

No i koło Shane'a Carrutha, reżysera Wynalazku - filmu zabijającego mi klina od niemal 10 lat.

Mam nadzieję, że Robinson odnajdzie się w tym towarzystwie.

06-03-2014 20:25
balint
    @ Patryk
Ocena:
+1

Do Drugiej Ziemi zabieram się.... :)

06-03-2014 21:25

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.