» Recenzje » Intruz

Intruz


wersja do druku

Inaczej, a tak samo, czyli kolejny projekt Stephanie Meyer

Autor: Redakcja: Agnieszka 'Kassildah' Bukowczan-Rzeszut

Intruz
Najnowszy film Andrew Niccola wszedł do kin wczoraj, jednak ja miałem okazję obejrzeć go w środę, na jednym z pokazów przedpremierowych. To o tyle ważne, że zabierając się do oceny tego obrazu trzeba nabrać nieco dystansu, ponieważ równie łatwo można go przecenić, jak i nie docenić. Niewątpliwie jest to jeden z tych tytułów w bieżącym repertuarze kinowym, na który czekały miliony widzów na całym świecie. Jego popularność przed premierą nie wiąże się jednak ani ze znanym nazwiskiem reżysera (choć ten ma na koncie kilka dobrych filmów), ani ze szczególnie odkrywczą fabułą. Utwór nie jest nawet kontynuacją żadnej popularnej historii. Skąd więc tak liczne grono oczekujących? Otóż nikogo nie powinno ono dziwić, kiedy weźmiemy pod uwagę, że mamy do czynienia z ekranizacją kolejnej powieści Stephenie Meyer.

Zaloguj się aby wyłączyć tę reklamę

Przyznam, że mój jedyny kontakt z literacką wersją Intruza sprowadził się do zakupu książki, którą wręczyłem jako prezent. Wiedziałem mniej więcej, o czym traktuje ta historia, ale nie zbudowałem w sobie oczekiwań, jakie stawia się zwykle ekranizacjom. Spróbowałem również wyzbyć się wszelkich uprzedzeń związanych z tym, że autorka pierwowzoru napisała również Sagę Zmierzch; choć wziąłem poprawkę na specyfikę tego cyklu, żeby mieć jakiś punkt odniesienia. Co z tego wynikło?

Otóż podstawowe – i na poły żartobliwe – spostrzeżenie, jakie udało mi się poczynić, dotyczy faktu, że Meyer lubuje się w historiach o miłości "międzygatunkowej". W zasadzie motyw ten przewija się dziś w popkulturze (wystarczy wspomnieć Dystrykt 9 czy Mass Effect, choć można znaleźć przykłady znacznie wcześniejsze), ale autorka Zmierzchu i Intruza ma szczególne zasługi w jego popularyzacji. Można zaryzykować stwierdzenie, że jej dorobek czyni z niej pionierkę i liderkę mainstreamowego paranormal romance. Abstrahując od oceny tej zasługi, trzeba przyznać, że Meyer jest w swojej dziedzinie konsekwentna i przejawia spore zaangażowanie, o czym świadczy między innymi objęcie funkcji producentki najnowszych ekranizacji własnych książek.



Historia kołem się toczy... po równi pochyłej

Intruz opowiada historię miłosną opartą na jednym z najpopularniejszych, ponadczasowych motywów kina popularnego: inwazji kosmitów. Najeźdźców z kosmosu, którzy przejmują kontrolę nad ciałami Ziemian znamy choćby z takich filmów, jak Inwazja pożeraczy ciał i remake tegoż klasyka pod tytułem Inwazja. Estetycznie z kolei obraz przypomina nieco zrecenzowany u nas serial V: Goście we współczesnej odsłonie. Ze wszystkimi powyższymi tytułami wiąże się również poniekąd wizerunek spokojnych i opanowanych obcych, obecny również tutaj. Jak na tle dotychczasowych produkcji o zbliżonej tematyce prezentuje się film Andrew Niccola?

Zdecydowanie nierówno. Nie będąc pozbawionym wprawdzie zalet, film ma sporo wad, które osłabiają jego pozycję nawet na gruncie "plastikowego" sci-fi. Z naukowego podejścia zostało tu zresztą tak niewiele, że trudno mówić nawet o science fiction. Owszem, uwzględniono takie aspekty, jak długie okresy podróży międzyplanetarnych czy rolę układu nerwowego w kontroli ciała, ale to jedynie namiastka nauki, nie przysłaniająca niestety masy głupotek, których nie da się wytłumaczyć nawet konwencją.

Przykład? Aby nie spoilować, wskażę tylko scenę ucieczki członków ludzkiego ruchu oporu przed łowcami. Jadący transportowym Mercedesem stwierdzają, że muszą zgubić pościg prowadzony przez sportowe Lotusy służb najeźdźców. Nie w mieście, gdzie można próbować skryć się na parkingach, manewrując w ruchu ulicznym, ale na prostej pustynnej drodze, gdzie liczy się wyłącznie prędkość. Powodzenia (i żegnaj logiko)! Niestety, takich nielogiczności jest więcej. I nie wszystkie – choć całkiem wiele z nich – dotyczą zachowania bohaterów. To ostatnie bywa jednak szczególnie dziwne, głupie i niejasne, czego przejawem jest brak konsekwencji w zachowaniach obu stron konfliktu.



Jest na co – i na kogo – popatrzeć

Teoretycznie w takim widowisku szczególnie udane powinny być efekty specjalne, ale i pod tym względem bywa różnie. Kosmiczna technologia prezentuje się nieźle, ale nic ponadto. Plusem jest sam pomysł na zamiłowanie najeźdźców do chromowanych obiektów, co w zestawieniu z kontrastową, "mad-maxową" estetyką świata ruchu oporu nadaje całemu filmowi dość wyrazisty, choć kliszowy, charakter wizualny. Nie przesadzono też z CGI, choć to użyte w filmie ma poziom zbliżony do słabszych elementów wspomnianych serialowych Gości, nie do kinowych blockbusterów.

Zdecydowaną zaletą Intruza jest natomiast obsada aktorska. Saoirse Ronan już wcześniej (na przykład w Hannah) dowiodła, że całkiem nieźle radzi sobie na planie. Raczej nie dzięki urodzie znalazła się w tym filmie, lecz za sprawą swojej charyzmy, której trudno jej odmówić. To samo można powiedzieć o Williamie Hurcie, doświadczonym aktorze (Zbyt wielcy, by upaść, Wszystko za życie) z niepodważalnym talentem. Diane Kruger (Bękarty wojny, Apartament) w jednej z głównych ról – Łowczyni – sprawdza się znakomicie, dowodząc, że oprócz aparycji dysponuje również niemałymi umiejętnościami dramatycznymi.

Co ciekawe, nienajgorzej jest z młodszymi rolami męskimi. Jake Abel, Max Irons i Boyd Holbrook sprawiają wrażenie przypadkowych przystojniaków, jakich w paranormal romance wielu, ale poradzili sobie ze swoimi postaciami całkiem nieźle. Ich uroda nie odbiega od dzisiejszego standardu celebrytów czczonych przez nastolatki, jednak zostali obsadzeni w swoich rolach na tyle umiejętnie, że sprawdzili się również aktorsko. Najmłodszy w obsadzie, piętnastoletni Chandler Canterbury momentami sprawiał wrażenie nieco zagubionego, ale i on miał swoje lepsze momenty. Zasadniczo można przyjąć, że osoba odpowiedzialna za casting wywiązała się ze swojego zadania lepiej niż przy Zmierzchu, choć prawdopodobnie wytyczne przy obu filmach wyglądały podobnie.



Jest lepiej, a nawet gorzej!

Mając na uwadze, że twórcy Intruza nie silili się na oryginalność, wypada zadać sobie pytanie, czy warto obejrzeć ten film. Odpowiedzi każdy powinien udzielić sam sobie, tym bardziej, że jest to obraz bardzo jasno sugerujący, czego można się po nim spodziewać. Bez trudu ulokować można go w ramach określonych konwencji i kontekstów kulturowych. Miłośnicy romansów z elementami "nie z tego świata", zwłaszcza fani Zmierzchu, powinni być zadowoleni. W zestawieniu z kinową wersją "wampirycznej" sagi Stephenie Meyer, film Niccola wypada nieźle. Czy lepiej? To już kwestia indywidualnej oceny. Moje odczucia były ostatecznie porównywalne, bo pod niektórymi względami Intruz ma nad Zmierzchem przewagę (na przykład lepsze aktorstwo, ciekawsza problematyka), pod innymi traci (gorszy soundtrack, zdjęcia i kostiumy). Zdecydowanie jednak jest to kino adresowane do zbliżonej publiczności.

Reszta widzów uzna film za banalny i niemiłosiernie wtórny. Nawet historie o miłości w czasach zagłady ludzkości nie muszą być tak powierzchowne i sztampowe, czego przykładami są Ostatnia miłość na Ziemi (recenzja) oraz Przyjaciel do końca świata (recenzja). Z drugiej strony, utwory te wykonane są w oparciu o inny schemat, więc trudno je porównywać. Rzecz w tym, że wszystkie konwencje, w jakich można umieścić Intruza zostały lepiej zrealizowane w innych filmach. Jako że nie sposób przymknąć oko na całą masę scenariuszowych potknięć, trudno z kolei uznać go za dobre dzieło w całkowitym oderwaniu od innych utworów. Przypominam, że nie czytałem pierwowzoru literackiego, ale zakładam, że w nim tkwi właśnie źródło wielu błędów, bo Andrew Niccol, odpowiedzialny za scenariusz, ma na koncie kilka bardzo przyzwoitych fabuł, jak choćby Truman Show czy Pan życia i śmierci.
6.0
Ocena recenzenta
4.75
Ocena użytkowników
Średnia z 4 głosów
-
Twoja ocena
Mają na liście życzeń: 0
Mają w kolekcji: 0

Dodaj do swojej listy:
chcę obejrzeć
kolekcja
Tytuł: The Host
Reżyseria: Andrew Niccol
Scenariusz: Andrew Niccol
Muzyka: Chris R. Notarile
Zdjęcia: Roberto Schaefer
Obsada: Saoirse Ronan, Jake Abel, Max Irons, William Hurt, Chandler Canterbury
Kraj produkcji: USA
Rok produkcji: 2013
Data premiery: 5 kwietnia 2013
Czas projekcji: 125 min.
Dystrybutor: Monolith



Czytaj również

Byzantium
Moja mama jest wampirem
- recenzja
Przed świtem - Stephenie Meyer
Zanim nadejdzie dzień
- recenzja

Komentarze


Jeszcze nikt nie dodał komentarza.

Komentowanie dostępne jest po zalogowaniu.

ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.