Cold Tricks

Podczas Avangardy zasugerowano mi, abym spisał kilka sztuczek do wykorzystania podczas prowadzenia Cold City. Zaczerpnąłem je z niedostępnego już Cold City Companion oraz z Hot War, kolejnej gry Malcolma Craiga o agentach.

Pierwszą i moją ulubioną jest tak zwana „Draw Scene”. Przed rozpoczęciem sesji każdy z graczy zastanawia się nad sceną, która byłaby w jakiś sposób związana z rekrutacją jego postaci do PAP-u. Może ona mieć miejsce niedługo przed lub zaraz po tym wydarzeniu. Ważne jest, aby scena zawierała jakiś konflikt. Sam proces tworzenia sceny jest jawny i inne osoby przy stole mogą w nim pomagać. Następnie MG na podstawie uzyskanych informacji prowadzi krótkie preludium dla danego gracza, którego punktem kulminacyjnym jest konflikt. Następuje rzut Cechy + Zdolności postaci przeciwko przeciwstawnej puli pięciu kości. Każdy z obecnych przy stole, za wyjątkiem gracza rozgrywającego preludium, może dodać lub odjąć jedną kostkę z puli przeciwstawnej, modyfikując trudność testu. Zależy to od tego, czy osoba ta uważa, iż dana rzecz powinna być łatwiejsza lub trudniejsza do osiągnięcia, albo czy ze względu na dobro opowieści bohater powinien odnieść sukces lub porażkę. Po wykonaniu rzutu określa się zakończenie sceny, a w ramach konsekwencji postać otrzymuje, w zależności od sukcesu lub porażki, pozytywną albo negatywną Zdolność.

Przykład: „Porucznik Wiktor Kuzniecow wprowadza swoich żołnierzy do obozu, gdzie przetrzymywani byli radzieccy jeńcy. Wszyscy oni zostali zamordowani, podczas gdy niewielka grupa pozostałych Niemców próbuje się poddać. Czy Wiktor posłucha swoich ludzi i natychmiast rozstrzela ‘germańców’, którzy wszakże mogą posiadać istotne informacje na temat prowadzonych tu eksperymentów?”

Gracz wykonuje rzut testujący Rozsądek + 1 za Zdolność „Zdecydowany w swoich działaniach” (w sumie 3), zaś pozostali obecni modyfikują pulę przeciwstawną z następujących powodów: Wiktor widział śmierć wielu swoich towarzyszy (plus jednak kostka), gracz odgrywał postać jakby była na pograniczu wściekłości (plus jedna kostka), informacje posiadane przez Niemców mogą dotyczyć zaginionego brata bohatera (minus jedna kostka). Ostatecznie pula kostek wyniosła 6, a graczowi test się nie powiódł. Wiktor wydał rozkaz rozstrzelania i otrzymał Zdolność negatywną „Fanatyczna nienawiść do Niemców”.

Ten sposób rozgrywania preludium, ze wspólnym naradzeniem się i wsparciem mechanicznym w postaci niewielkiej nagrody w przypadku sukcesu z powodzeniem zastosowałem też w innych grach. Moim zdaniem, zarówno silniej angażuje graczy w odgrywanie swojej roli, jak i motywuje ich do współtworzenia przygody.

Drugą sztuczką, tym razem zaczerpniętą z Hot War, jest „Crisis Scene”. Zasada ta jest też opisana w najnowszej wersji Cold City, zaś odpowiedni fragment podręcznika jest darmowo udostępniony na stronie wydawnictwa w formie PDF-u. Sam pomysł polega na tym, że po spadku którejś z Cech postaci do zera, zostaje ona natychmiast wyłączona z rozgrywki, a gracz staje przed wyborem. Z jednej strony, może teraz albo za chwilę opisać scenę, która jest epilogiem dla jego postaci. Bohater nie musi w niej ginąć, ale w jakiś sposób opuszcza historię w smutnych okolicznościach. Jeżeli gracz jednak uważa, że nie nadszedł jeszcze na to czas, opisuje scenę, która przedstawia, w jaki sposób bohater poradził sobie ze daną traumą. Może to być opis pobytu w szpitalu, jakiegoś wydarzenia powodującego odzyskanie wiary w siebie, terapeutycznego działania drugiego człowieka. Bohater odzyskuje połowę wartości utraconej Cechy z zaokrągleniem w dół, traci jedną Zdolność pozytywną najbardziej związaną z tym, co się wydarzyło, oraz otrzymuje jakąś Zdolność negatywną.

Sztuczkę tą po raz pierwszy zastosowałem niedawno i sprawdziła się całkiem dobrze, prowokując kreatywny opis obrażeń ze strony gracza oraz fajną scenę w szpitalu, w którym odwiedził go kolega z drużyny z zachodnimi papierosami.

Trzeci trik, również z Hot War, to alternatywny sposób wykorzystywania Motywów. Otóż na początku sesji gracz wybiera dla każdego z Motywów jedną z następujących wartości: 3, 5 albo 9. Motywy nie podwajają już Cechy, ale dają bonusy uzależnione od swoich wartości (3 – cztery kostki, 5 – trzy, 9 – dwie). Po każdym rzucie modyfikowanym przez Motyw bohatera, gracz zaznacza plus lub minus, w zależności od porażki lub sukcesu. Kiedy już ma uzbierane w sumie tyle plusów i minusów, ile wynosi wartość danego Motywu, gracz opisuje scenę przedstawiającą jego realizację. Jeżeli było więcej plusów, osiągnął swój cel; jeżeli minusów, niestety nie. I tutaj mamy ciekawe rozwiązanie: powiedzmy, że przy wartości Motywu 5 bohater zebrał trzy plusy i dwa minusy. Oznacza to, że osoby przy stole dorzucają dwa elementy negatywne, osłabiające trochę jego sukces – np. zdobył ukochaną kobietę, ale jej rodzina go nienawidzi, a ona na dodatek nie może zapomnieć o pewnym francuskim oficerze…

Tej sztuczki jeszcze nie udało mi się wykorzystać – w teorii na pewno zachęca do większego zwrócenia uwagi na Motywy postaci i uwzględnianiu ich przy prowadzeniu kampanii. W jakiś sposób może też determinować jej długość, chociaż nic nie stoi na przeszkodzie, aby po zrealizowaniu jednego Motywu wymyślić następny, przy czym w Hot War musi on mieć inną wartość niż poprzedni, podobnie jak ewentualny trzeci Motyw musi mieć inną wartość niż dwa poprzednie i dopiero po zrealizowaniu go cały cykl może rozpocząć się od nowa.

Na koniec coś absolutnie banalnego, czego mi jednak w Cold City zabrakło: określenie wielkości przeciwstawnej puli kości w zależności od poziomu trudności danej akcji:


Zadanie łatwe (lub niekompetentni przeciwnicy) – 3 kości

Zadanie dosyć trudne (lub kompetentni przeciwnicy) – 5 kości

Zadanie zdecydowanie trudne (lub kompetentni przeciwnicy z przewagą) – 7 kości

Zadanie niesamowicie trudne (lub przeciwnicy – specjaliści w swoich dziedzinach ze znaczną przewagą) – 9 kości