KB#27: Osobowość a odgrywanie

Osobowość postaci traktuję, jako wytyczną dla gracza odnośnie postępowania jego postaci w świecie gry. Jej preferencjami odnośnie możliwych do podjęcia przez nią działań. Na potrzeby tego rozważania nie jest istotny sposób czy dokładność opisu osobowości.

Gracz kierując postacią o określonej osobowości podejmuje działanie. Między osobowością a działaniem jest miejsce na decyzję. Decyzja przekłada osobowość postaci na jej działanie.

W decyzję uwikłani są:

• postać z osobowością oraz ze swoją wiedzą (aktualną sytuacją w jakiej się znajduje w świecie gry)
  
• gracz z własnymi preferencjami i wiedzą spoza świata gry (meta wiedza, wiedza ze stołu gry)
  

Decyzja może opierać się w powyższych elementach w różnym stopniu i o to mi w tym wszystkim chodzi.

Przedstawiając od jednej do drugiej skrajności:

1. Postać ponad graczem
Gracz zastanawia się, co jego postać może zrobić biorąc pod uwagę tylko osobowość i wiedzę postaci ze świata gry.

Gracz grający paladynem zastanawia się czy chce się włamać do domu kupca. Rozważa jaka jest osobowość postaci i co ona by chciała w takiej sytuacji zrobić. Ignoruje wiedzę spoza świata gry o tym, że postać współgracza jest uwięziona w piwnicy ponieważ paladyn o tym jeszcze nic nie wie. Postać zna kilka plotek sugerujących, że kupiec jest złym człowiekiem. Jednak uznaje, że jego światopogląd nie pozwala na łamanie prawa przy tak błachych powodach. Odchodzi do karczmy szukając swojego przyjaciela.

2. Gracz ponad postacią, ale przez nią ograniczony
Gracz zastanawia się, co on chce zrobić według własnych preferencji i wiedzy. Jest przy tym ograniczony wiedzą i osobowością postaci. Wybrane działanie musi być wiarygodne w świecie gry. Gracz musi znaleźć pretekst uprawdopodobniający decyzję w świecie gry.

Gracz wie o uwięzionym przyjacielu i decyduje się włamać do domu kupca. Stwierdza, że jego postaci wystarcza kilka plotek by nagiąć prawo w imię ważniejszych spraw. Wygłasza tyradę markując dylemat moralny i dający pretekst do działania.

3. Gracz ponad postacią
Gracz zastanawia się, co on chce zrobić z postacią i to robi bez zastanawiania się nad wiarygodnością tego działania w świecie gry.

Bez chwili wahania postać gracza wkracza do domu kupca licząc na niezłą zawieruchę. Na pewno będzie kilku gwardzistów, może nawet jakieś pułapki w piwnicy. Będzie się działo więc rusza w największe kłopoty.

Zaznaczam, że nie wymyślam tu niczego przełomowego. Teoria Postaw powstała już jakiś czas temu a poczytać o nie można np. na blogu Skryby.

Tezy (aka prawdy objawione aka moje kungfu jest lepsze od Twojego):

1. Żadna z postaw nie jest lepsza od innych

Jest to tylko rzecz potrzeb i gustu gracza.

2. Postawy są zmienne

Można zmieniać postawy w trakcie gry. Nie trzeba wybrać tylko jednej bądź tej dominującej nad innymi. Nie trzeba się jej kurczowo trzymać przez całą scenę, sesję czy kampanię.

3. Wybrane postawy nie podlegają ocenie

Współgracze w tym MG nie muszą się zastanawiać nad wybraną przez ciebie postawą ani tym bardziej oceniać czy doszukiwać się powodów. Mogą się jedynie skupić na podjętym przez postać działaniu i wynikłymi z tego dalszymi konsekwencjami w świecie gry.

Wpis powstał jako cześć Karnawału Blogowego odcinek 27.