W porcie

Czasem, gdy okręt stoi w porcie, wszystkim wydaje się, że nic się nie dzieje, że marynarze balują w najlepsze w okolicznych tawernach, kapitan śpi w swojej kajucie (lub baluje razem z resztą), a pasażerowie szukają przygód na lądzie.

Tymczasem często to właśnie ten czas jest najbardziej pracowity ze wszystkich. Kapitan załatwia nowe kontrakty i rozmawia z potencjalnymi sprzymierzeńcami, nawigator ustala kurs, załoga przygotowuje sprzęt, łata dziury na okręcie, a pasażerowie po prostu szykują się do kolejnej podróży w nieznane, mentalnie i fizycznie.

W następnym wpisie opowiemy Wam co nieco więcej o naszej pracy na okręcie. Teraz natomiast posłuchajcie, jeśli oczywiście jesteście ciekawi, co też członkowie naszej załogi mają do powiedzenia.



Nie upłynęło wiele wody w Wężowej Rzece od czasu, gdy w nasze ręce trafił manuskrypt o urupejskich rzeźbiarzach. Tymczasem autorka... tak, ta sama mój drogi... dostarczyła nam kolejny, równie obszerny i ciekawy. Niestety w tej chwili skrybowie przepisują inne zbiory, ten więc na odczytanie będzie musiał jeszcze poczekać. Uczonych na pokładzie, do spokojnej pracy, mamy wystarczającą liczbę, nie możemy sobie jednak pozwolić na takie tempo, którego doświadczyć można na przykład na therańskich behemotach. Może to i dobrze... nie wyobrażam sobie pracy przy akompaniamencie świszczących biczy.

Ale o czym to ja miałem Tobie, mój drogi, jeszcze powiedzieć? O, tak. Po licznych próbach w końcu udało nam się rozszyfrować jeden manuskrypt. Dość długo leżał w naszych zasobach. Wyobraź sobie, że nie było chętnego skryby, co by się za tekst zabrał. Zadziwiające, jak bardzo Dawcy Imion boją się dużych wyzwań. A przecież im cięższe zadanie, tym większa chwała.

Przepisano ostatnio także wielce interesujące fragmenty z księgi magicznej pewnego Ksenomanty. Czytając je miałem jednak wrażenie, że autorowi bliżej do Czarodzieja niż jakiejkolwiek innej Dyscypliny. Zdumiewające dochodzenie do wniosków!





Myślisz, że tylko Trubadurzy wiedzą coś o muzyce? Bzdura, i to do tego miejska. Muzyka jest wszędzie, wystarczy tylko mieć otwarte uszy, a w sercu odrobinę dziczy. Każdy Władca Zwierząt, który nie jest tylko zwykłym miejskim treserem, opowie ci o muzyce lasu, stepu, czy chociażby pustkowi. Każdy Żeglarz opowie ci o symfonii rzeki. Nawet Kryształowi Łupieżcy znają górskie melodie i pieśni wiatru wśród takielunku. Każde zwierzę, od świerszcza, po tygrysa, każdy upadający dąb, każde źdźbło trawy, każda kropla wody, każdy wodospad... To właśnie muzyka natury. Dzika, poruszająca nasze serca, wiecznie zmienna i niepowtarzalna. To właśnie esencja pieśni, które naśladujemy od setek pokoleń.





Otrzymałam list od mojego archiwisty, którego niedawno wysłałam do Kratas. Żyje, to najważniejsza wiadomość. Szczerze powiedziawszy, obawiałam się już o jego zdrowie. W liście napisał, że zostanie w mieście jeszcze przez jakiś czas. Przysłał mi natomiast pierwsze efekty swojej pracy. Tekst jest po therańsku, więc oddałam go naszym translatorom. O, tam są. Co wy robicie? Po co wam ten tusz i kości? Wzywacie ducha translatorskiego? Zaczekajcie! To przecież moje wszystkie zapasy tuszu!