Niewiele rzeczy w życiu mnie autentycznie przeraża. Jako klasyczny pesymista z malkontenckim zacięciem przyjmuję paskudztwo naszego świata nie zastanawiając się nad nim szczególnie, potrafię jednak docenić to, co czasem w nim dobre, jasne i piękne. Nie ma tego jak na moje oko wiele, ale dostrzec to trzeba, bo można sporo stracić. Przeraża mnie to, że mogłabym nie poznać tych wszystkich książek, które jeszcze są przede mną. Z roku na rok ich ilość rośnie w tempie wprost zastraszającym, wręcz lawinowym. Mnóstwo jest tych, których "grzechem jest nie znać" a jeszcze więcej prawdziwych skarbów, d... Czytaj dalej

Plany to rzecz niezbędna, chociaż chybotliwa oraz ukierunkowana masochistycznie. Dlaczego? Ponieważ lubią brać w łeb, a im większy rozmiar planu, tym szybciej i z większym hukiem to czyni. Niektóre, na szczęście, mają to do siebie, że łatwo jest wtłoczyć je z powrotem w koleinę i zrealizować.    Dziś zaczyna się festiwal w Bayreuth, od wykonania "Lohengrina". Miałam siedzieć na widowni i upajać się niemczyzną w odsłonie absolutnie przepięknej. Miałam to czynić jeszcze kilkakrotnie, ale plan otrzymał cios znienacka i zamiast mnie rodzina przeżywa uniesienia operowe. Po raz kolejny ... Czytaj dalej

  Będąc nastoletnią panienką przeczytałam, podczas letnich wakacji, książkę Kiplinga pt. "Stalky i spółka", opartą, jak dowiedziałam się nieco  później, na doświadczeniach autora z czteroletniego pobytu w elitarnej szkole z internatem. Zadaniem owej placówki było uczynienie z typowego młodzieńca typowego brytyjskiego gentlemana. Nie pomnę dziś szczegółów fabuły, chociaż pamiętam, że zdarzały się momenty całkiem zabawne. Te kilkanaście lat temu, odkładając tom na półkę, zakonotowałam sobie jedną rzecz.  Kipling, niejako "przedstawiając" czytelnikowi bohaterów swych wspomnień, a także własną... Czytaj dalej

Różne rzeczy różni ludzie przywożą z podróży. Pamiątki w typie odpustowych, kupowane na kolorowych straganach. Muszelki i bursztyny znad morza. Z gór... nie wiem co przywiozłabym z gór, zapewne jakieś wiktuały- bundz, bryndzę, oscypki. Może też baranią skórę albo skarpetki, koniecznie z cakla ( sęk w tym, że nawet niektórzy "górale" mają kłopot z określeniem, co zacz cakiel ).  A dla mnie istnieją dwie kategorie elementów wspominkowych; - kamienie i krewniacy - na przykład wydłubany z pompejańskiego amfiteatru ... Czytaj dalej

Wchodząc do mieszkania macam nabyty zbiór krzyżówek, odganiając jednocześnie podejrzaną nr 1 ( jeszcze nie wiem, ze jest ona potencjalnym sprawcą). Nagle ląduję w kałuży. Zakląłby, a nie wypada. Na klatkę wtacza się sąsiadka a nie chcę ranić wrażliwego ucha tego zacnego przekaźnika plotek mym plugawym językiem. Zamykam drzwi, zapalam światło i dokonuję oględzin miejsca zbrodni. Ofiara, gumowe klapki przeznaczone do przemierzania okolic bloku toną w żółtej cieczy. W tym małym morzu moczy się także czubek mego buta. Potencjalni sprawcy zjawiają się w korytarzu. Podejrzana nr 1, Bapka, przyg... Czytaj dalej

  Za każdym razem, gdy udaje się do przybytku bibliotecznego w celu oddania tego, co pożyczyłam, obiecuję sobie jedno. Że tym razem, ale to już na pewno, na mur beton, na sto procent i ileś tam jeszcze, plecak będzie lżejszy.  I jest to, za każdym murowanobetonowym razem, li i jedynie pobożne moje życzenie.  Podobnie jak z nowymi nabytkami, dopiero co upychałam gdzieś tam " Zimowego monarchę", a już myślę, gdzie tu wcisnąć reedycję "Świata Czarownic". Wieczne chomikombinowanie.... Trzeba przestać czytać recenzje i zapowiedzi... lub nie dawać się man... Czytaj dalej

  Grzech zaniechania popełnia biblioteka, zaopatrując się w cześć 3, 4 5 jakiegoś cyklu, nie dbając o nabycie pierwszego i wpuszczając tym samym klienta przybytku w maliny. Zwłaszcza wtedy, gdy jest on /ona ( homo bibliothecus) niekompetentny i nie wie, czy to cześć I , II czy któraś z kolei ( tak, ja tez mogę popatrzeć na okładkę, lecz nie zawsze tam umieszczą informacje). I dziwić się, że czytelnictwo w kraju kuleje na obie nogi ( lub media znów kłamią na ten temat,  to jest możliwe. Chociaż w tym wypadki jestem skłonna im wierzyć). Kiedy system organizacji w bibliotece jest beznadziejnie wp... Czytaj dalej

  PKP ma jedną, ogromna zaletę wśród oceanu swych wad. Zwłaszcza, gdy w przyjemnym, lekko zdewastowanym i nieco nieświeżym przedziale, przychodzi człowiekowi spędzić jakieś 8- 9 godzin żywota swego i ma on to szczęście, że siedzi.   Jest to czas pozwalający na przetrawienie jednego dania literackiego z kategorii "ciężkostrawne i omaszczone" ( "specialite a la maison'- Eco, Byatt, Nabokov w wydaniu opasłym, biografia Marilyn Monroe czy autobiografia Ireny Dziedzic, względnie literatura fachowa  ) bądź też dwóch- trzech dań z asortymentu fast food literacki ( oferta śniadaniowa - powieścidło oby... Czytaj dalej

 Baba i piłka nożna to niecodzienne połączenie. Baba jest skazana na pożarcie w temacie, gdy przyjdzie jej rozmawiać ze "znawcą" płci przeciwnej, gdyż większość z nich zakłada, ze baba: -  podziwia panów zawodników ( są i takie, niekiedy przypadki ciężkie), li i jedynie, a cała reszta jej umyka.  - nie ma prawa się znać, bo jak to wygląda ( pogląd rzadki, acz spotykany), że się interesuje tak męskim sportem.  - baba kłóci się o pilot, gdyż woli serial plugawy, co samo w sobie jest bluźnierstwem. -  baba z założenia nie lubi, bo nie. I nie wie, co to... Czytaj dalej

  Pyta mnie dziś jedno z tegorocznych maturzystów " Pamiętasz jakieś wiersze z liceum?". Na co odpowiadam " Jasne, ale nie takie z głównego nurtu". I musiałam deklamować, aby utwierdzić młódź w przekonaniu, że starszy człowiek, a może ( że też nie mają dość cytatów i łaciny niekoniecznie kuchennej oraz wtrętów francuskich). Bo nie wierzą, że cos sie jednak pamięta. Coś, czego nie wymagano.   Nigdy nie ceniłam poezji i jej twórców, zwąc ich brakorobami. Ale im człowiek starszy, tym czasem mądrzejszy. Owszem, rozbiorę wierszydło do gołego szkieletu, a i zinterpretować potra... Czytaj dalej